ตอนที่ 362 ไม่ใช่การจับชู้นะ

เฉียวอี้ตกหลุมพลางแล้ว นี่คงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันโกหกเฉียวอี้ เธอเคยโกหกฉันเป็นประจำ และทำให้ฉันกลัวจนอกสั่นขวัญหาย

บางครั้งเมื่อเฉียวอี้พูดไม่คิด ฉันก็โกรธและไม่สนใจเธอ เธอก็จะใช้กลอุบายนี้เพื่อทำให้ฉันตกใจ และฉันก็อยากให้เธอลองเจอแบบนี้ดูบ้าง

ฉันอารมณ์ดีขึ้นทันที และกำลังจะขอให้หร่วนหลิงสั่งอาหารให้ฉัน เธอก็ผลักประตูเข้ามาถามฉันอย่างอธิบายไม่ถูก “เกิดอะไรขึ้น ? เฉียวอี้โทรมาหาฉันให้รีบกลับมาที่นี่ ให้ฉันโทรเรียก 120 ? ประธานเซียวคะ เกิดอะไรขึ้น ?”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องไปสนใจ”

“ยังให้โทร 120 อยู่ไหมคะ ?

"จะกินอะไรดีล่ะ ? งั้น ช่วยฉันสั่งปลาแซลมอนจากร้านขายอาหารญี่ปุ่นชั้นล่างและสั่งขาปูมัตสึบะเพิ่มด้วย มันเป็นสิ่งที่เฉียวอี้ชอบกินมากที่สุด"

ถ้าเธอมาทีหลังแล้วเห็นว่าฉันสบายดี เธอก็จะด่าฉัน แค่เอาอาหารปิดปากเธอไว้ก็พอแล้ว เป็นวิธีที่ใช้การได้ดีมากจริงๆ

เฉียวอี้มาเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้ ก่อนที่อาหารจะส่ง เฉียวอี้ก็มาถึงแล้ว

เธอผลักประตูห้องทำงานของฉันแล้วโผล่หัวเข้ามา “เซียวเซิง เธอไม่ได้เป็นอะไรเหรอ ? ทำไมอยู่ในห้องล่ะ เธอไม่ได้อยู่ในห้องเอกสารเหรอ ?”

ฉันพบว่าใบหน้าของเฉียวอี้ซีดและริมฝีปากของเธอก็ขาวโพลนไปหมด เห็นได้ว่าฉันทำให้เธอตกใจมากจริงๆ และจู่ๆ ฉันก็รู้สึกผิด

เธอเห็นฉันนั่งตัวตรง เธอรีบเข้ามาหาฉันและจับมือฉันขึ้นๆลงๆเพื่อดู “เธอไม่ได้บอกฉันว่าเธอถูกชั้นหล่นใส่จนเลือดออกเหรอ ไหนเลือดล่ะ ?”

“เธอรอฉันจนดีขึ้นแล้วเหรอ ?” ฉันหัวเราะ เฉียวอี้กระพริบตา ในที่สุดก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง “เธอหลอกฉัน !”

“ฉันหลอกเธอทำไม เธอก็หลอกฉันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ ?”

เฉียวอี้คว้าหัวใจของเธอไว้และล้มลง “เธอบ้าไปแล้วเหรอ เอาเรื่องแบบนี้มาหลอกฉัน ไม่รู้เหรอว่าตอนที่ฉันมา ขับรถเร็วจนรถแทบจะบินแล้ว ผ่าไฟแดงมาตั้งสามที่”

ฉันอยากขอโทษ แต่ฉันรีบใจร้อนและไม่รู้จะทำอย่างไรดี

“ใครบอกให้เธอไม่สนใจฉันล่ะ” ฉันพูดเสียงต่ำ

“ตอนนี้ฉันก็ไม่สนใจเธอ !” เฉียวอี้จ้องมาที่ฉัน “ฉันจะเป็นโรคหัวใจเพราะเธอ เธอรู้วิธีหลอกคนแล้ว”

เธอผลักหัวฉัน ซึ่งหมายความว่าเฉียวอี้ไม่โกรธฉันแล้ว

ฉันยืนขึ้นกอดคอเธอ “เฉียวอี้ เธอรู้ไหมว่าเมื่อวานที่เธอเมินฉัน ทำฉันตกใจหมดเลย เสียงที่คุยโทรศัพท์ก็เย็นชา เธอไม่เคยทำกับฉันแบบนั้นมาก่อนเลยนะ”

เฉียวอี้มองมาที่ฉันด้วยใบหน้าที่ขมขื่น “ไม่ทั้งหมดที่เป็นสีชิงชวน เธอคิดว่าฉันเต็มใจไหม ?”

"ไม่ใช่ว่าเธอกับสีชิงชวนไม่ลงรอยกันมาตลอดเหรอ ทำไมเขาถึงโน้มน้าวใจเธอได้ด้วยคำพูดแค่คำสองคำ ?"

“คำสองคำที่ไหนล่ะ เขาพูดเยอะมาก บอกว่าถ้าฉันยืนอยู่ต่อหน้าเธอ มันคือการทำร้ายเธออย่างหนึ่ง ต่อมาฉันได้ยินว่าที่เขาพูดดูสมเหตุสมผล ฉันจึงตอบตกลง เมื่อวานโอกาสเหมาะเจาะบังเอิญดีมาก ฉันเห็นเธอกับฉินกวนกอดกันอยู่พอดี"

"ฉินกวนและฉันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆนะ"

“ฉันรู้ เมื่อคืนเธอไม่ได้อธิบายทุกอย่างให้ฉันฟังเหรอ เอาจริง ๆ เมื่อคืนหลังจากฉันฟังเธอพูดจบ ฉันคิดเรื่องนี้เกือบทั้งคืน ยิ่งฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ฉันยิ่งรู้สึกว่าเธอกับฉินกวนคล้ายกันมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตา และการขมวดคิ้วของเธอตอนที่เธอกำลังคิดเรื่องต่าง ๆ มันเหมือนกับฉินกวนทุกประการ "

"อย่าบอกนะว่า ฉินกวนอาจจะเป็นพ่อของฉัน ฉันรู้สึกว่าฉันขาดความรักแบบพ่อจริงๆ ฉันตามหาพ่อทุกที่"

ในขณะนี้ซาชิมิที่หร่วนหลิงนำมาให้ฉันได้ถูกเสิร์ฟ และเฉียวอี้หยิบกระดาษทิชชู่บนโต๊ะแล้วโยนให้เธอ " หร่วนหลิง เธอก็เรียนรู้ในการโกหกแล้วเหรอ สิ่งที่เธอพูดอย่างกับเรื่องจริง เกือบทำฉันตกใจแทบตายแล้วรู้ไหม ?"

เธอถือบางอย่างไว้ในมือของเธอและไม่สามารถซ่อนได้ กระดาษนั้นก็เลยไปอยู่ที่หน้าผากของเธอ

"ฉันจะทำอย่างไรดี ? ฉันรับเงินจากเขา และต้องโกหกแทนพวกเขา" หร่วนหลิงวางอาหารลงบนโต๊ะ หยิบขึ้นมาหนึ่งอันแล้วยัดเข้าปากเฉียวอี้ "กินสักหน่อยเพื่อสงบสติอารมณ์"

ปากของเฉียวอี้มีอาหารยัดอยู่เต็มปาก และเธอพูดอย่างคลุมเครือว่า "เอาเถอะ แม้ว่าเธอจะให้เนื้อมังกรกับฉันตอนนี้ มันก็ไม่ชดเชยความตกใจที่ฉันได้รับ"