ตอนที่ 363 คุณซ่อนใครไว้

“คุณกินเยอะขนาดนั้นไม่อิ่มเหรอ ?”

“ฉันอิ่มแล้ว แต่ฉันกินกับคุณได้นิดหน่อย”

“ไม่ต้องหรอก” สีชิงชวนชี้ไปที่กล่องซูชิที่ยังไม่มีใครแตะต้อง “ฉันกินนี่ก็พอแล้ว”

ถ้าเขาไม่ออกไป เฉียวอี้จะต้องติดอยู่ในตู้ เฉียวอี้จะหลับไปหลังจากกินมากเกินไป ฉันกลัวจริงๆ ว่าเธอจะหลับไปในตู้และหายใจไม่ออกจนตาย

"นี่คือสิ่งที่ฉันกับหร่วนหลิงกินไปเมื่อกี้นี้"

“คุณเลียซูชิทุกชิ้นเลยหรือไง ?

"ก็...ไม่ค่ะ"

“งั้นก็กินได้” สีชิงชวนยัดอันที่สองเข้าปาก “กินนิดหน่อย ผมมาหาคุณสักหน่อย หลังจากนั้นผมต้องกลับไปทำงาน”

“ที่จริงคุณไม่ต้องมาหาฉันก็ได้”

"จริงเหรอ ?" มือของเขาที่ไม่ได้ถือซูชิสัมผัสผมของฉัน "เมื่อฉันมาที่นี่ ฉันโทรหาไป๋หยู่ และเขาบอกว่าความสามารถในการจัดการของคุณดีมากจริงๆ แต่แค่ไม่มีความมั่นใจในตัวเอง”

"เห้อ" ฉันข่มตาไม่ให้เพ่งเข้าไปข้างใน ทันใดนั้นฉันก็เห็นกระเป๋าของเฉียวอี้บนเก้าอี้ของสีชิงชวน

เมื่อเธอมาที่นี่ เธอแขวนกระเป๋าไว้ที่พนักเก้าอี้ สีชิงชวนไม่ได้ให้ความสนใจ แต่ถ้าเขาเห็นในภายหลัง คนฉลาดอย่างเขาจะรู้ว่าฉันกับเฉียวอี้คืนดีกันแล้ว

ไม่ใช่ว่าฉันจะบอกให้เขารู้ไม่ได้ แค่เฉียวอี้ตกลงกับเขาแต่กลับต่อต้านฉันอย่างรวดเร็ว ฉันกลัวว่าเขาจะทำให้เฉียวอี้ลำบากใจ

ดังนั้นฉันก็เลยไม่ได้คิดเยอะ ฉันลุกนั่งบนตักของสีชิงชวน โอบแขนไว้รอบคอของเขา

เมื่อเขาตกตะลึงอยู่ ฉันแอบเอากระเป๋าของเฉียวอี้ออกจากพนักเก้าอี้แล้วยัดไว้ใต้โต๊ะ

ฉันไม่ค่อยเป็นคนรุกเขาเท่าไหร่ เขาแปลกใจเล็กน้อยและมองฉันขณะเคี้ยวซูชิ "เป็นอะไรไป ? คุณทำอะไรผิดมา ? คุณถึงประจบผมมากขนาดนี้ ?"

"ทำไมฉันต้องประจบคุณด้วย ?" ฉันหยิบกระดาษทิชชู่เช็ดมุมปากของเขา "มีซีอิ๊วเปื้อนต่างหาก"

เขาจับนิ้วของฉันแล้วพูดว่า "อย่าเช็ดด้วยกระดาษเช็ดมือ"

เขายื่นมือมาที่ฉัน และฉันก็เข้าใจทันทีว่าถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันจะไม่เป็นแบบนี้เมื่ออยู่ที่ออฟฟิศ แต่ตอนนี้ฉันต้องปกปิดและปล่อยให้เฉียวอี้ออกไปให้ได้ก่อน

ดังนั้นฉันจึงโน้มตัวไปหาสีชิงชวนและเขาก็เข้ามาต้อนรับฉัน จากนั้นริมฝีปากของเราก็สัมผัสกัน

ปลายริมฝีปากและฟันของสีชิงชวนยังคงได้กลิ่นของซูชิสาหร่าย และปลายลิ้นของเขาซึ่งมีรสเค็มเล็กน้อยจากซอสถั่วเหลือง แตะที่ปลายลิ้นของฉัน

ฉันมีความคิดที่น่าสะอิดสะเอียนมากในขณะนั้น และอดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า "คุณกลืนข้าวของซูชิลงไปหมดหรือเปล่า"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง บางทีเขาอาจคิดว่ามันตลก เขาจึงหัวเราะ

จากนั้นเขาก็สำลัก หัวเราะและไอ ฉันรีบเอาน้ำให้เขา และเมื่อเขาก้มตัวและไออย่างหนักจนไม่สามารถยืนขึ้นได้ ฉันเห็นเฉียวอี้โผล่หัวออกมาจากตู้และมองมาที่เรา

ฉันรีบโบกมือให้เธอและบอกให้เธอรีบออกไป

เธอเดินเขย่งเท้าออกมา และในขณะที่ฉันตบหลังสีชิงชวนนั้น ฉันก็ดึงกระเป๋าของเธอออกมาจากใต้โต๊ะแล้วยื่นให้เธอ และเฉียวอี้ก็ย่องออกไปที่ประตู

สีชิงชวนสำลักจริงๆ ไอเป็นเวลานานและหยุดลง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง

ฉันยื่นแก้วน้ำให้เขา และเขาก็รับมันและดื่มไปครึ่งหนึ่งในอึกเดียว จากนั้นก็หอบและยื่นแก้วให้ฉัน "ทำไมคุณถามคำถามแบบนี้ล่ะ ?"

“จู่ๆฉันก็นึกถึงมัน รู้สึกขยะแขยง”

“คุณคิดว่ามันน่าขยะแขยงที่จะจูบผม ?”

“ฉันหมายความว่า ฉันคิดว่ามันแย่มากที่จะนึกถึงข้าวที่คุณยังไม่ได้กลืน ใครบอกให้คุณแลบลิ้นออกมาล่ะ ?”

เขามองมาที่ฉันและยิ้มเมื่อเห็นแสงในดวงตาของสีชิงชวนก็รู้สึกสว่างไสวในทันที สีชิงชวนพลังวิเศษที่สามารถทำให้อารมณ์ของฉันมืดมนได้ทันทีและยังทำให้อารมณ์ของฉันสดใสขึ้นทันที

เมื่อเขาบีบคางของฉันและกำลังจะยื่นหน้าไปหาเขา ทันใดนั้นเขาก็มองไปที่ประตู "เมื่อสักครู่นี้หร่วนหลิงเข้ามาหรือเปล่า"

“ไม่นี่ !”