ตอนที่ 411 ฉันรู้จักแม่ของเธอ

เมื่อฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ฉันยังคงกังวลเล็กน้อย สิ่งแรกที่ฉันทำคือโทรหาเฉียวอี้

เธอตื่นตั้งแต่เช้าแล้ว ตอนนี้กำลังวิ่งอยู่ และถามฉันด้วยเสียงเหนื่อยหอบว่ามีอะไร

เซียวเซิงฟังแล้วรู้สึกสดใสมีชีวิตชีวามาก ฉันก็วางใจขึ้นมาหน่อย

หลังจากที่ฉันตื่นก็ไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน มองเข้าไปในกระจกเห็นตาทั้งสองที่ดำคล้ำขนาดใหญ่ ฉันดูซีดเซียวกว่าเฉียวอี้มาก

ฉันคงจะเป็นแบบอย่างของสำนวนที่ว่า ฮ่องเต้ไม่รีบร้อนที่จะฆ่าขันที จิตใจของเฉียวอี้แข็งแกร่งกว่าฉันมาก

อันที่จริงฉันไม่ได้อ่อนแอ เรื่องนี้ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะแผ่ออกมาถึงตัวฉัน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะกังวลว่ามันจะเกิดขึ้นกับแค่คนใกล้ตัวฉันหรือเปล่า

สีชิงชวนบอกว่าฉันเป็นเพื่อนที่เหมือนแม่ไก่แก่ ปฏิบัติต่อเฉียวอี้เหมือนลูกไก่ และปกป้องเธอภายใต้ปีกของฉัน

อันที่จริงเฉียวอี้ปฏิบัติกับฉันแบบเดียวกัน มีเรื่องอะไรเธอมักจะขวางฉันไว้ให้อยู่ข้างหลังเธอและบุกโจมตีข้าศึก

เฉียวอี้เป็นเหมือนสมาชิกในครอบครัวและพี่น้องของฉัน ไม่ใช่แค่เพื่อน

วันนี้ฉันไปตรวจครรภ์ และสีชิงชวนซึ่งเป็นผู้ที่งานยุ่งมากขนาดนั้นก็เปลี่ยนเวลาประชุมตอนเช้าและมาเป็นเพื่อนฉัน

ฉันบอกเขาว่านั่นเป็นเพียงการตรวจประจำทั่วไป ไม่จำเป็นต้องไปเป็นเพื่อนฉันก็ได้ มีคุณย่าไปกับฉันก็พอแล้ว

ความจริงแล้วคุณย่าไม่จำเป็นต้องไปกับฉันด้วยซ้ำ แต่เธอยืนยันที่จะมาด้วย

ก่อนที่สีชิงชวนจะพูด คุณย่าก็พูดกับฉันด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมทันที "เซิงเซิงน้อย ต่อไปอย่าตามใจผู้ชายมากนัก หนูตั้งครรภ์ตั้งสิบเดือนลำบากมากขนาดนั้นเพื่อคลอดลูกให้เขา ทำไมเขาจะไม่สละเวลาสักนิดพาหนูไปตรวจครรภ์หน่อยสักเลยหรือ? ต่อจากนี้ไปเขาจะต้องไปเป็นเพื่อนหนูทุกครั้งในตลอดระยะเวลาตั้งครรภ์ ไม่ไปไม่ได้”

ระหว่างที่คุณย่าพูดก็เอาไม้กระทุ้งที่พื้นอย่างสุดแรง

ผลตรวจของฉันไม่แย่ วันนี้ฉันได้ยินเสียงหัวใจทารกในครรภ์ หมอใช้ลำโพงเปิด เสียงเหมือนรถไฟเล็กแล่นผ่าน

น้ำตาเอ่อล้นที่ดวงตาคุณย่า เดาว่าตระกูลสีไม่ได้ให้กำเนิดทายาทเป็นเวลานานแล้ว ดังนั้นเธอจึงตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ

ฉันมองไปที่สีชิงชวน เขาก็ฟังอย่างละเอียดรอบคอบมาก

เดี๋ยวก่อนนะ บางครั้งฉันรู้สึกว่าสิ่งต่าง ๆ ในชีวิตเกินความคาดหมายของฉันจริงๆ

ทุกๆ เรื่องที่เกิดขึ้นล้วนแต่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคาดหวัง

ฉันคิดว่าการแต่งงานของฉันกับสีชิงชวนจะสิ้นสุดลงเมื่อสัญญาหมด แต่ฉันไม่คาดคิดว่าจะมีลูกกับเขา

ชีวิตนี้เราสองคนคงจะเกี่ยวข้องกันไปไม่รู้จบ ถึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่เราก็เป็นพ่อแม่ของลูกได้

คิดไปคิดมาก็รู้สึกมหัศจรรย์มาก ถ้าหากความรักคือสิ่งมหัศจรรย์ ชีวิตก็ยิ่งกว่าเป็นตำนานเรื่องหนึ่ง

หลังจากที่ฉันตรวจเสร็จและดื่มซุปหม้อใหญ่ที่คุณย่านำมาให้ ฉันกับสีชิงชวนก็แยกกันไปคนละทิศละทาง

เขาไปประชุมกับสีซื่อกรุป ส่วนฉันไปเซียวซื่อกรุปเพื่อเข้างาน

ตอนที่ฉันยังไม่ได้ก้าวเท้าเข้าไปในห้อง หร่วนหลิงบอกฉันว่าประธานเจินมาถึงแล้ว

ฉันยังคงพึมพำในใจว่าประธานเจินคือใคร?

ฉันผลักประตูห้องทำงานของฉันเข้าไป เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าต่างกำลังมองเหม่อออกไปข้างนอกจากนั้นฉันก็รู้เลยว่านั่นคือเจินเสียน

ฉันจำได้ว่าฉันไม่ได้นัดกับเจินเสียนไว้นี่ ทำไมเธอถึงมาที่นี่ล่ะ?

เธอหันหน้ามามองฉัน พยักหน้าให้ฉันด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินมาหาฉัน

“ฉันผ่านมาทางนี้พอดี เลยแวะเอาบัตรเชิญมาให้คุณน่ะค่ะ”