ตอนที่ 413 ฉันควรขอบคุณเขา

ฉันไม่ใช่ลูกสาวของฉินกวน และฉินกวนไม่ใช่พ่อของของฉัน

ฉันคิดเอาเองฝ่ายเดียวมาโดยตลอดคิดว่าเขาเป็นพ่อของฉัน

ตั้งแต่ฉันเห็นแหวนที่แม่ของฉันให้เขาบนนิ้วของเขา ฉันก็คิดว่าเขาเป็นพ่อของฉัน

เหตุผลที่ฉันไม่ตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อกับเขาไม่ใช่เพราะฉันไม่ใส่ใจ แต่เพราะกลัวความจริงไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ

ฉันออกตามหาพ่อมาโดยตลอด ไม่เคยรู้ว่าใครคือพ่อที่แท้จริงซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย

จนถึงตอนนี้ถึงเข้าใจ การได้รู้ว่าพ่อของตัวเองคือใครเป็นความปรารถนาหนึ่งของฉัน

จิตใต้สำนึกของฉันบอกฉันว่าจำเป็นต้องตามหาพ่อผู้ให้กำเนิดให้เจอ ทำไมกันนะ?

แค่อยากใช้ชีวิตให้ชัดเจนขึ้นอีกนิด

เมื่อฉันเดินไปที่ประตูโรงพยาบาลมีใครคนหนึ่งชนฉัน ผลการตรวจในมือของฉันร่วงลงกับพื้น แล้วอีกมือหนึ่งก็หยิบมันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ฉันคิดว่าเขาจะคืนให้ฉัน แต่เขารับมันไว้ และเปิดรายงานผลตรวจดู จากนั้นก็มีกล้องจำนวนนับไม่ถ้วนจับภาพมาที่รายงานผลตรวจของฉันอย่างรวดเร็ว

ฉันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตะลึงและเห็นนักข่าวนับไม่ถ้วนชี้กล้องวิดีโอหรือกล้องถ่ายรูปมาที่ฉัน

ทำไมนักข่าวมาดักซุ่มอยู่ที่นี่ได้?

ราวกับรู้ว่าวันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อ นักข่าวก็เอาไมโครโฟนมาจ่อที่ปากของฉัน

"เซียวเซิง..." พวกเขาไม่ให้เกียรติฉันมาโดยตลอด และเรียกฉันด้วยชื่อจริงเสมอ

"นี่น่าจะเป็นการทดสอบความเป็นพ่อครั้งที่สามที่คุณทำภายในหนึ่งปีแล้วใช่ไหม? ฉินกวนไม่ใช่พ่อผู้ให้กำเนิดของคุณ คุณรู้สึกเสียใจไหม?"

จากนั้นมีไมโครโฟนจำนวนนับไม่ถ้วนยื่นออกมาใต้ปากของฉัน เสียงของนักข่าวผู้หญิงนั้นแหลมมาก ฟังไม่สบายหูเสียงเหมือนกับเอาไขควงกรีดลงไปที่กระจก

เธอพูดว่า "เซียวเซิง คุณบอกได้ไหมว่าคุณรู้สึกอย่างไรหลังจากการตรวจทุกครั้ง คุณจะต้องสบายใจมากกับผลตรวจกับเจี่ยงเทียนครั้งล่าสุด แต่ฉินกวนไม่ใช่พ่อผู้ให้กำเนิดของคุณ คุณเสียใจมากใช่หรือไม่? รบกวนคุณบอกเกี่ยวกับการความรู้สึกที่เปลี่ยนไปหน่อยค่ะ เป็นเพราะเจี่ยงเทียนเชิงจนและก็ชีวิตล้มเหลวใช่ไหมคะ?

สิ่งที่เธอหมายถึงคือฉันเลือกปฏิบัติและดูถูกเจี่ยงเทียน และกลับหวังว่าฉินกวนจะเป็นพ่อของฉัน

แน่นอนว่าฉันจะไม่ตอบคำถามใด ๆ ของพวกเขา ฉันพยายามเบียดเสียดฝูงชน แต่พวกเขาอยู่รอบตัวฉันแน่นเสียจนไมค์แทบจะแหย่เข้ามาในปากของฉันแล้ว

ในเวลานี้มีชายคนหนึ่งเบียดเข้ามาในฝูงชน และเอาเสื้อมาคลุมตัวฉัน

ฉันได้ยินเสียงของเขาวนเวียนอยู่เหนือหัวของฉัน "พวกคุณมีสิทธิ์อะไรถึงมาทำเช่นนี้ ออกไปให้หมดเร็วๆ เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมจะฟ้องพวกคุณทีละคน!"

มันคือเสียงของฉินกวน ผู้ชายที่หล่อเหลาและมีอำนาจเหล่านี้เหมือนลงมาจากท้องฟ้าเหมือนเทพเจ้าเพื่อช่วยชีวิตผู้หญิงที่อ่อนแออย่างพวกเรา

ฉันเดินออกจากฝูงชนภายใต้การปกป้องของเขา เมื่อเขาเปิดประตูรถให้ฉันนั่งและกำลังจะคาดเข็มขัดนิรภัยให้ฉันก็ผลักมือเขาออกไป

“ไม่ต้องแล้ว ฉันทำเอง”

เขายืนอยู่หน้ารถของฉันและมองมาที่ฉันอย่างลึกซึ้ง ฉันมองออกว่าในดวงตาของเขาดูจนปัญญาเล็กน้อย

เขาพูดว่า "ฉันเสียใจมากที่สิ่งต่างๆ กลายเป็นเช่นนี้เซียวเซิง"

ฉันยิ้มและส่ายหัวให้กับเขา "ไม่เป็นไร ฉันเจอเรื่องน่าอายแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว แม้ว่าฉันจะรับมือไม่ได้ แต่ทุกครั้งก็มีคนมาช่วยฉัน ฉันควรจะขอบคุณคุณด้วยซ้ำ "

ฉันอยากจะปิดประตูรถ แต่เขาขัดขืน "ฉันขอโทษจริงๆ เซียวเซิง ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงดี"