ตอนที่ 418 วันครบรอบแต่งงานของพ่อและแม่เขา

“ใครบอกว่าฉันกินเสร็จแล้ว ฉันยังกินไม่เสร็จเลย” ฉันดึงมือตัวเองกลับมาจากสีชิงชวน

น้ำเสียงของฉันแข็งมาก ฉันรู้ว่าสีชิงชวนเป็นคนที่อ่อนไหวมาก เขาน่าจะสามารถสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของฉันได้

เขามองมาที่ฉันอย่างตั้งใจ และฉันก็นั่งลงไปที่เก้าอี้ของฉันอีกครั้ง

“ฉันกำลังทานอาหารเย็นกับพี่เสี่ยวฉวนอยู่ ถ้าคุณมีมารยาทพื้นฐานคุณก็ไม่ควรรบกวน ถึงแม้ว่าฉันจะแต่งงานกับคุณ ฉันก็ยังมีสิทธิ์ที่จะกินกับเพื่อน ๆ ของฉัน”

ฉันไม่เคยพูดแบบนี้กับเขาต่อหน้าคนอื่น และไม่เคยทำหน้าแข็งใส่เขาแบบนี้ด้วย

ฉันคิดว่าถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นหรือเปลี่ยนฉันที่ไม่ได้ท้องมาก่อนได้ เขาอาจจะเอาโยนฉันไปในอวกาศแล้ว

อย่างไรก็ตาม เขามองมาที่ฉันเพียงชั่วครู่และยังคงรักษาท่าทางของเขาได้เป็นอย่างดี

เขาพยักหน้า "ตกลง ฉันจะรอคุณที่รถข้างนอก คุณกินเสร็จแล้วออกมาเมื่อไหร่ ผมจะพาคุณกลับไปที่บริษัทเอง"

สีชิงชวนหันหลังกลับและเดินออกจากร้านอาหาร ฉันรีบดึงสายตากลับมาจากแผ่นหลังของเขาทันที

หนีอี้โจวรู้สึกได้อย่างรวดเร็วว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขามองมาที่ฉัน "คุณกับสีชิงชวนเป็นอะไรไป? คุณทะเลาะกันหรือเปล่า?"

มองจากตรงนี้ ก็คงจะเป็นฉันที่เป็นฝ่ายเริ่มทะเลาะกับสีชิงชวน

ฉันที่ทำเช่นนี้มันก็ไม่ได้ชัดเจนแล้วเหรอ?

ดูเหมือนว่าจะชัดเจนเกินไป คนฉลาดอย่างสีชิงชวนจะต้องเห็นความผิดปกติของฉันในพริบตา จากนั้นเขาจะตรวจสอบว่าฉันไปไหนมาบ้างในเช้าวันนี้

ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะตรวจสอบว่าฉันไปไหนมาบ้างเมื่อเช้านี้ ถ้าเขาจะอยากทำจริงๆ

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าฉันไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจดีเอ็นเอของพ่อตัวเอง แต่เขาก็รู้ว่าฉันไปโรงพยาบาล แล้วก็ไปที่สุสานแม่ของฉัน ด้วยพฤติกรรมที่ผิดปกติแบบนี้ เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะคิดว่าฉันมีอะไรบางอย่างที่ยังรักษาไม่หาย ก็เลยมาเอะอะโวยวายใส่เขา

ฉันพบว่าการกำจัดใครสักคนก็เป็นเรื่องที่ยากเป็นพิเศษสำหรับฉัน ตั้งแต่เด็กๆ สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการทำร้ายผู้อื่น

แต่ฉันไม่ทำอย่างนั้น ถ้าวันหนึ่งสีชิงชวนรู้ความจริง ฉันคิดว่ามันจะทำร้ายเขามากยิ่งขึ้น

เมื่อก่อนฉันเคยดูหนังเรื่องหนึ่งที่มีพล็อตเรื่องคล้ายๆ กันเช่นนี้ เฉียวอี้ที่ดูไปก็ตบต้นขาตัวเองไป และพูดว่าบนโลกนี้มันมีเรื่องแบบนี้ที่ไหนกัน

บนโลกมีคนอยู่มากมาย แต่มันกลับมาเกิดขึ้นกับพี่น้องสองคนนี้

แต่บนโลกนี้ก็มีเรื่องที่บังเอิญ บังเอิญจนไม่อยากยอมรับความจริง แต่มันก็เกิดขึ้นแบบนี้ไปแล้ว

ฉันอยู่ในอารมณ์ที่ซับซ้อนมาก ดังนั้นฉันจึงไม่ได้กินอะไรที่อยู่บนโต๊ะอาหารเลย

หนีอี้โจวมองมาที่ฉันอย่างเป็นกังวล "เซียวเซิง ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือ ก็บอกฉันมาได้เลยนะ"

เรื่องของฉันเขาช่วยไม่ได้หรอก และฉันก็ลากเขาลงมาไม่ได้

ฉันนั่งสักพักแล้วบอกก็ลาหนีอี้โจว

เขาบอกว่าอีกไม่กี่วันเขาจะส่งแม่ไปต่างประเทศ และฉันก็บอกว่าเมื่อถึงตอนนั้นฉันจะไปส่งพวกเขาที่สนามบิน

ฉันกับหนีอี้โจวบอกลากันที่หน้าร้านอาหาร จากนั้นฉันเห็นสีชิงชวนยืนอยู่ข้างรถของเขา เขามองฉันจากถนนอีกเส้น

ฉันหายใจเข้าลึก ๆ และเดินไปหาสีชิงชวน

เขาเปิดประตูรถ "ผมจะไปส่งคุณกลับบริษัท"

ฉันไม่จำเป็นต้องดึงดันกับเขาในเรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ดังนั้นฉันจึงเข้าไปในรถของเขาอย่างเชื่อฟัง

เมื่อกี้ฉันทำกับเขาแบบนั้น แต่เขาไม่โกรธ เขายื่นถ้วยน้ำร้อนให้ฉัน "เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ"