ตอนที่ 419 ฉันจะเก็บความลับนี้ไปจนตาย

เป็นความจริงหรือไม่ที่ผู้ชายรวยจะเหลวไหลเมื่อตอนที่เขายังเป็นวัยรุ่น เห็นได้ชัดว่าเขามีภรรยาที่ดีอย่างคุณแม่สี แต่เขาต้องการวุ่นวายกับแม่ของฉันข้างนอก

ถ้าเขารู้ว่ายังมีลูกสาวอยู่อีกคนในโลกนี้ ฉันไม่รู้ว่าเขาจะปฏิเสธหรืออ้าแขนต้อนรับเธอดี?

ฉันว่าโอกาสอย่างหลังค่อนข้างน้อยนะ คนที่ประสบความสำเร็จเช่นนี้มักจะอยากรักษาหน้าตาของตัวเอง ไม่ยอมรับในสิ่งที่ตัวเองเคยทำผิด

ฉันส่งของขวัญให้ ของขวัญของฉันค่อนข้างน่าพอใจ แม้ว่ามันจะแพงแต่ก็ถือว่าใส่ใจมาก

คุณแม่สียังคงแสดงความประหลาดใจและขอบคุณฉัน

รสนิยมการเลือกของขวัญของฉันอาจจะไม่ค่อยดี แต่มันมักจะออกมาดีเสมอ

เมื่ออาหารมาถึง คุณพ่อสีก็คีบผักให้คุณแม่สี เนื้อปลาถูกแกะออกจากกระดูกปลาอย่างพิถีพิถันและใส่ลงในชามของคุณแม่สี

ผู้มีที่มีอิทธิพลแห่งยุคคนหนึ่งเอาใจใส่ภรรยาดีเช่นนี้ ถ้าถูกสื่อถ่ายภาพออกมา ต้องถูกบรรยายว่าเป็นคู่สามีภรรยาที่รักกันมากราวกับคู่รักนางฟ้าเทวดา

แต่ในสายตาของคนอย่างฉันที่รู้เรื่องราวภายในนั้น ทุกอย่างช่างจอมปลอมสิ้นดี

ฉันไม่ได้บอกว่าเขาไม่จริงใจต่อคุณแม่สีนะ แต่นี่เป็นเพียงการกลับเนื้อกลับตัวใหม่หลังจากที่เคยออกนอกลู่นอกทางไป

แม่ของฉันดูเหมือนจะกลายเป็นมือที่สามอีกครั้ง

คุณพ่อสีตอนนี้อายุ 50 กว่าแล้ว แต่เขาก็เหมือนชายวัยกลางคนที่ยังคงมีเสน่ห์เฉพาะตัว

และตอนที่เขาหนุ่มๆ เขาดูไม่ต่างกับสีชิงชวนเลย เขาหล่อและมีเสน่ห์ ถ้าเขาไล่ตามจีบ ผู้หญิงคนไหนจะไม่สนใจบ้างล่ะ?

ฉันไม่รู้ว่าเธอเคยรักคุณพ่อสีหรือเปล่า แต่ฉันคิดว่าถ้าเธอเต็มใจให้ฉันเกิดมาเพื่อเขา เธอต้องรักแน่ๆ

"เซียวเซิง" เสียงของสีชิงชวนดังขึ้นในหูของฉัน "คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ เป็นอะไรไป มันไม่ถูกปากเหรอ?"

ฉันหันศีรษะไป สีชิงชวนกำลังมองมาที่ฉันอยู่ครู่หนึ่ง

พฤติกรรมของฉันผิดปกติจนใครๆ ก็มองออก

ฉันก็เลยคีบกุ้งยัดเข้าปาก "ไม่ได้เป็นไรค่ะ เมื่อกี้ฉันท้องอืดนิดหน่อย ตอนนี้หายแล้ว"

"การตั้งครรภ์ก็แบบนี้ ปกติจะไม่รู้สึกอึดอัดเลย แต่เมื่อตั้งครรภ์ความผิดปกติแบบนี้ก็จะตามมาหมด” คุณแม่สียิ้มและยื่นชิ้นเนื้อเหนียวให้ฉัน "อันนี้เปรี้ยวและหวาน เจริญอาหารมากๆ”

ฉันกินอาหารเหล่านี้อย่างไม่รู้รสชาติไม่มีความอยากอาหารใดๆ ส่วนสีชิงชวนกับพ่อของเขาก็ดื่มไวน์เล็กน้อย

เขายกแก้วขึ้น "สุขสันต์วันครบรอบแต่งงาน ในวันครบรอบแต่งงานครั้งหน้าจะมีเด็กน้อยหนึ่งคนมาร่วมฉลองกับพวกเราด้วยนะครับ”

คุณแม่สีหัวเราะจนแทบมองไม่เห็นฟัน "ใช่แล้ว เป็นความรู้สึกที่ดี"

หลังจากที่สีชิงชวนพูดจบ เขาก็มองมาที่ฉัน และฉันก็ผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถือน้ำผลไม้ขึ้นมา

ฉันรู้สึกสับสนไปหมดแม้แต่คำอวยพรก็พูดออกมาไม่ได้ ทำได้แค่ยิ้ม

คุณแม่สีก็ไม่ถือสา พวกเขายกแก้วขึ้นและดื่มด้วยกัน

หลังจากที่คุณพ่อสีดื่มเสร็จก็วางแก้วลง และเอื้อมมือไปดึงปอยผมที่ติดที่ริมฝีปากของคุณแม่สีออก

การกระทำของเขาอ่อนโยนและนุ่มนวล โดยปกติแล้ว ฉันไม่ค่อยสนใจปฏิกิริยาของพวกเขามากนัก พอฉันคิดดูคุณพ่อสีปฏิบัติตัวต่อภรรยาดูเหมือนจะดีมากมาโดยตลอด

สำหรับผู้ชายบางคน พวกเขาก็มองนางบำเรอข้างนอกเป็นเพียงแค่ทางผ่าน สุดท้ายแล้วก็ต้องกลับบ้านไปหาครอบครัว

ฉันจ้องมองพวกเขาด้วยความงุนงง สีชิงชวนแตะมือฉันเบาๆ "ทำไมคุณถึงเอาแต่มองพ่อแม่ของผมล่ะ?"

ฉันวางแก้วลง "พวกเขาดูรักกันมาก" ฉันพึมพำ