ตอนที่ 430 เกิดเรื่องกับเฉียวอี้แล้ว

มีคนบอกไว้ว่า เวลาคุณพูดคำหยาบ คุณจะรู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ แต่ฉันกลับไม่รู้สึกแบบนี้เลย

เมื่อฉันพูดคำที่รุนแรง ฉันไม่เพียงทำร้ายผู้อื่นเท่านั้น แต่ยังทำลายตัวเองด้วย

หลังจากที่ฉันตะโกนเสร็จ ฉันไม่ได้มองสีหน้าของสีชิงชวน

ฉันหันหลังกลับ ในห้องเงียบสงัด และหลังจากนั้นไม่นานฉันก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

สีชิงชวนเปิดประตูและเดินออกไป จากนั้นมันก็สามารถปิดได้อย่างง่ายดาย และเสียงล็อกก็ดังแกร๊ก

เขาไม่ปิดประตูซึ่งถือว่าเป็นกิริยาที่ดีมาก

ฉันไม่รู้ว่าสีชิงชวนจะมาหาฉันอีกไหม แต่ฉันว่าน่าจะไม่แล้วแหละ

ฉันกับสีชิงชวนจบกันแล้วเช่นนี้ ดูเหมือนว่าจะจบลงก่อนที่มันจะเริ่มด้วยซ้ำ

ตอนเย็นเฉียวอี้ไม่มาหาฉัน เธอไม่ได้โทรหาฉัน และไม่มีใครรับสายเมื่อฉันโทรหาเธอ เธอไม่เคยเป็นแบบนี้

ฉันลองคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้วก็โทรหาเฉียวเจี้ยนฉี ทันทีที่รับสาย ฉันได้ยินเสียงที่แหลมมากของอู๋ซือเหมย "เฉียวเจี้ยนฉี อย่าทำเป็นไม่รู้ แม่ทำสิ่งนี้เพื่อประโยชน์ของลูกเอง นั่นคือสิ่งที่เราสมควรได้รับ ตอนนี้หุ้นแม่ก็ไปเอามาให้ลูกได้แล้ว และแม่ก็ได้รับตำแหน่งให้ลูกด้วย พรุ่งนี้ลูกจะไปทำงานให้แม่ที่เฉียวซื่อกรุ๊ปด้วย!

ลูกเป็นพี่ใหญ่ของตระกูลเฉียว ลูกควรจะได้เป็นประธาน ไม่ใช่เด็กผู้หญิงป่าเถื่อนคนนั้น!”

เป็นไปได้ว่าอู๋ซือเหมยกำลังทะเลาะกับเฉียวเจี้ยนฉี ฉันตะโกนเรียกชื่อเฉียวเจี้ยนฉีผ่านทางโทรศัพท์ "เฉียว เจี้ยนฉี! เฉียว เจี้ยนฉี!"

ในที่สุดเสียงของเขาก็ดังออกมาจากโทรศัพท์ "สวัสดี เซียวเซิง"

เขาดูค่อนข้างเป็นทุกข์และกระวนกระวายใจอย่างสุดทน "โทษที เมื่อกี้เสียงดังไปหน่อย"

"เฉียวอี้ล่ะ? ฉันติดต่อเธอไม่ได้ คุณอยู่กับเธอหรือเปล่า?"

คงจะเป็นไปไม่ได้หรอก ที่อู๋ซือเหมยและเฉียวอี้จะอยู่ที่เดียวกัน

“ฉันไม่รู้ เธอไม่ได้ติดต่อฉันเลย เกิดอะไรขึ้น? เดี๋ยวฉันจะโทรหาเลขาเธอเดี๋ยวนี้เลย”

ฉันไม่รู้เบอร์เลขาของเฉียวอี้ ฉันกำลังจะขอบคุณเขา แต่เขาก็พูดขึ้นมาว่า "แป๊บนะเดี๋ยวฉันโทรหา เฉียวอี้โทรมา"

ฉันวางสายและรออย่างใจจดใจจ่อ

สองนาทีต่อมาเฉียวเจี้ยนฉีโทรมาอีกครั้ง "เซียวเซิง" เสียงของเขาดูเศร้าๆ ใช่ไหมนะ?

เขารีบพูด "เกิดเรื่องกับพ่อของฉัน และตอนนี้เฉียวอี้อยู่ที่โรงพยาบาล"

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” จู่ๆ ฉันก็ประหม่าขึ้นมา

“เฉียวอี้บอกว่าพ่ออาเจียนเป็นเลือด ตอนนี้กำลังได้รับการช่วยเหลือ”

ไม่แปลกใจเลยที่เธอไม่รับสายฉัน เธอคงยุ่งกับเรื่องของพ่อเธอที่โรงพยาบาล

เวลาไม่เคยคอยท่า ฉันรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและวิ่งออกจากห้องไปทันที

ฉันรีบไปถึงที่โรงพยาบาล และทันทีที่ฉันก้าวออกจากลิฟต์ ฉันเห็นเฉียวอี้กำลังเดินไปมาตามทางเดิน แต่ฉันไม่เห็นแม่ของเฉียวอี้

ฉันรีบวิ่งไปหาเฉียวอี้ที่กำลังเดินไปเดินมาอยู่ ดวงตาของเธอแดงทันทีที่เห็นฉันมา

“เฉียวอี้ เกิดเรื่องกับคุณพ่อเธอทำไมไม่บอกฉันล่ะ?”

เธอเลียริมฝีปากของเธอ เธอพูดอย่างสะอึกสะอื้น "เธอก็อยู่ในภาวะลำบากเหมือนกันนี่"

“อย่างนั้นก็ต้องบอก แล้วแม่เธอไปไหนล่ะ?”

"ไปโบสถ์" เดิมทีคุณแม่เฉียวเป็นผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า แต่เนื่องจากคุณพ่อเฉียวล้มป่วย คุณแม่เฉียวจึงไปโบสถ์ทุกสุดสัปดาห์เพื่อสวดมนต์ให้กับคุณพ่อ