ตอนที่ 431 ช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดของชีวิต

บรรยากาศในห้องฉุกเฉินตึงเครียดยิ่งขึ้นเมื่ออู๋ซือเหมยตะโกน เฉียวอี้ก็ไม่มีแรงที่จะให้คนมาลากอู๋ซือเหมยออกไป

เธอถอยไปอยู่ที่มุมหนึ่ง นั่งยองๆ อยู่ที่นั่นโดยเอาศีรษะชนไปที่เข่าติดกัน

ฉันไม่เคยเห็นเฉียวอี้ดูน่าสงสารขนาดนี้มาก่อน ฉันกอดเธอแน่น "เฉียวอี้ ไม่เป็นไรนะ เรื่องนี้อาจจะพลิกเหตุร้ายให้กลายเป็นเรื่องดีก็ได้นะ!”

ฉันปลอบเธอซ้ำๆ โดยอัตโนมัติ และฉันก็รู้ว่าการปลอบโยนของฉันไม่เพียงแต่ไม่ได้ดูดึงดูดใจเท่าไหร่ แต่ยังฟังดูไม่มีเนื้อหาสาระอีกด้วย

เฉียวอี้และฉันรู้อยู่แก่ใจว่าอาการของคุณพ่อเฉียวแย่ลงเรื่อย ๆ บวกกับการตามรังควานอย่างต่อเนื่องทุกวันของอู๋ซือเหมยนั้น คุณพ่อเฉียวจึงไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ ตอนนี้คุณพ่อเฉียวอาเจียนเป็นเลือดเยอะมาก แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่มีอำนาจที่สุดจากโรงพยาบาลรีบมาดู ฉันไม่อยากพูด แต่พวกเราทุกคนรู้อยู่แก่ใจว่าครั้งนี้คุณพ่อเฉียวอาจจะไม่รอด

หัวของเฉียวอี้พุ่งเข้ามาในอ้อมแขนของฉัน และอู๋ซือเหมยยังคงกรีดร้องอย่างไม่มีที่สิ้นสุด กระทืบและกระโดดเหมือนตั๊กแตนที่เท้าถูกไฟลวก

แม้แต่หมอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเธอ พยาบาลหลายคนพยายามลากเธอออกมา อู๋ซือเหมยทั้งเตะทั้งทุบทั้งขัดขืน เล็บแหลมคมของเธอข่วนไปที่มือของพยาบาลตัวเล็ก

หลังจากนั้นไม่มีใครสนใจเธออีกต่อไป ปล่อยให้อู๋ซือเหมยวุ่นวายต่อไปแบบนั้น

ฉันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่เฉียวอี้ตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนของฉัน ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน ฉันกอดเธอแน่น หวังว่าฉันจะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยได้บ้าง

มีคนเข้าๆ ออกๆ ในห้องฉุกเฉิน หมอกับพยาบาลติดต่อกันตลอดอย่างไม่หยุด

ฉันได้ยินพวกเขาพูดว่า "การป้องกันออกซิเจนลดลงเรื่อยๆ และจะคงอยู่ได้ไม่นานหากยังเป็นแบบนี้"

“ช่องอกเต็มไปด้วยเลือด เว้นแต่ช่องอกจะเปิดออกและเลือดข้างในระบายออก แต่ในสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้เขาจะเข้ารับการผ่าตัดได้อย่างไร ฉันเกรงว่าเขาจะเสียชีวิตทันทีที่เปิดช่องอก”

“เขาอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายจริงๆ”

“ผู้อำนวยการ หัวใจคุณเฉียวหยุดเต้นกะทันหัน เราควรทำอย่างไรดี?”

ในห้องฉุกเฉินวุ่นวายไปหมด แม้แต่หมอและผู้เชี่ยวชาญก็ยุ่งเหยิง ฉันได้ยินผู้เชี่ยวชาญถอนหายใจด้วยเสียงต่ำ "ไม่มีทางหาย ไม่มีทางหาย..."

เสียงของพวกเขาจะว่าดังไหมก็ดังจะว่าเบาไหมก็เบา เฉียวอี้ต้องได้ยินเสียงของพวกเขาแน่นอน เธอสั่นสะท้านในอ้อมแขนของฉันและฉันก็กอดเธอแน่นขึ้น

เวลาผ่านไปทุกนาทีและทุกวินาที และดูเหมือนฉันจะได้ยินเสียงของเวลากำลังไหลไป

หลังจากนั้นไม่นานนัก ฉันได้ยินหมอพูดกับเราว่า "คุณเฉียว คุณนายสี ดูจากสถานการณ์ปัจจุบันของคุณเฉียว พวกคุณเตรียมตัวเตรียมใจกันเถอะ"

“พวกเราพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อช่วยเขา ขอให้พวกคุณ...”

คำพูดแบบนี้ซีดเซียวมากจริงๆ แต่นอกเหนือจากนี้ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

“พวกเราทำงานอย่างหนักเพื่อช่วยชีวิต แต่บางครั้งมีบางสิ่งที่หมออาจไม่สามารถทำได้”

ในตอนนี้เสียงของอู๋ซือเหมยก็แหลมขึ้นมา "เส้นบนจอมอนิเตอร์ที่เป็นเส้นเดียวนั้นหมายความว่าอย่างไร? เขาตายแล้วหรือ เฉียวว่านซานตายแล้วใช่ไหม? เฉียวว่านซานคุณยังตายไม่ได้นะ ห้ามตาย คุณยังไม่ถ่ายทอดงานให้ฉันเลย คุณมาขอโทษฉัน ชีวิตนี้คุณมาขอโทษฉันกับลูก เฉียวว่านซานคุณอย่าตายนะ!”

เสียงกรีดร้องของอู๋ซือเหมยดังก้องกังวาน ทิ่มแก้วหูของพวกเราไปมา

เสียงขอโทษของหมออ่อนลงเป็นพิเศษท่ามกลางเสียงกรีดร้องของอู๋ซือเหมย "คุณเฉียว ต้องขอโทษคุณจริงๆ พวกเราพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว เวลา 17:29:36 น. ตาม ณ เวลาปักกิ่ง คุณเฉียวว่านซานเสียชีวิตลงแล้ว"

ศีรษะของเฉียวอี้ฝังอยู่ในอ้อมแขนของฉัน ทันใดนั้นเธอก็สั่นสะท้าน จากนั้นร่างกายของเธอก็อ่อนปวกเปียก ทั้งตัวไร้เรี่ยวแรงอยู่ในอ้อมแขนของฉัน

"เฉียวอี้" ฉันกอดเธอแน่น "เฉียวอี้..."

น้ำตาไหลอาบแก้ม เฉียวอี้ไม่ส่งเสียงเป็นเวลานานในอ้อมแขนของฉัน อู๋ซือเหมยหยุดชั่วขณะ หลังจากนั้นแล้วระเบิดเป็นเสียงกรีดร้องที่คมชัดยิ่งขึ้น "เฉียวว่านซาน คุณตายไม่ได้นะ คุณไม่ละอายใจต่อฉันหรือไง? คุณตายได้อย่างไร? คุณต้องมามอบหมายตำแหน่งให้ฉัน!”

ฉันยังคงนั่งบนพื้น กอดเฉียวอี้ไว้ในอ้อมแขนของฉัน