บทที่ 155 ฉันชอบคุณที่สุดเลย~

คำพูดของเขาทำให้เซี่ยซีหว่านหน้าแดงก่ำ เธอรู้สึกเขินอายจนอยากจะมุดตัวหนีไปที่ไหนสักแห่ง

ดวงตาทอันสดใสก็มองไปที่ชายคนนั้น

เดิมทีลู่หานถิงอยากจะแกล้งเธอเฉย ๆ แต่ตอนนี้เธอมองมาที่เขาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำและท่าทางเขินอายราวกับว่าเธอต้องการจะปฏิเสธคำพูดของเขาผ่านทางสายตา

ทั้งตัวของลู่หานถิงเต็มไปด้วยหยดน้ำ เขาเหลือบมองไปที่เธอ และพูดว่า “คุณนายลู่ คุณรีบออกไปเถอะ”

เซี่ยซีหว่านหันหลังกลับ และเดินออกไป แต่เมื่อเธอเดินไปถึงที่ประตู ฝีเท้าของเธอก็หยุดลง เธอเอื้อมมือออกไปปิดประตู

เธอหันกลับมา และเดินมาที่ประตูกระจกฝ้า

ลู่หานถิงรีบกระชับผ้าเช็ดตัวให้แน่น และผูกมันไว้กับเอวบางของเขา เขาเปิดประตูกระจกออกมา ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าเรียวเล็กขนาดเท่าฝ่ามือของเธอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “คุณนายลู่ คุณจะทำอะไร? คุณพูดออกมาเลยดีกว่า ถ้าคุณกล้าแกล้งผม และทำให้ผมเป็นตัวตลก มาดูกันว่าผมจะจัดการกับคุณอย่างไร!”

หัวใจของเซี่ยซีหว่านเต้นแรง เธอต้องการให้เขารู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่กับเธอ

นอกจากนี้เธอเป็นคุณนายลู่ของเขา และทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

ร่างผอมเพรียวของเซี่ยซีหว่านสั่นไหวเบา ๆ แล้วพูดว่า “คุณชายลู่ คุณอยากให้ฉัน...ช่วย...ถูหลังให้ไหมคะ?”

ทันทีที่เธอพูดจบ มือใหญ่ของลู่หานถิงก็เอื้อมไปคว้าแขนที่เรียวยาวของเธอแล้วดึงเธอเข้ามา

ลู่หานถิงวางมือขวาที่พันผ้าพันแผลเอาไว้บนผนัง เขาจับใบหน้าเรียวเล็กของเธอด้วยมือใหญ่อีกข้าง เขาหลับตาลงและจูบภรรยาของเขา จากนั้นก็ถามเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “ทำไมวันนี้คุณเอาใจผมมากขนาดนี้ล่ะ?”

เซี่ยซีหว่านรู้สึกประหม่ามาก ร่างผอมเพรียวของเธอแนบชิดกับผนังด้านหลังอย่างแข็งทื่อ มือเรียวเล็กของเธอกุมกำแพงไว้แน่น เธอไม่กล้าที่จะขยับหรือมองไปรอบ ๆ เธอพูดด้วยน้ำเสียงติด ๆ ขัด ๆ ว่า “หลิงหลิงเคยบอกไว้ว่า...การทะเลาะกันระหว่างสามีและภรรยาควรจบลงด้วยการ…”

ลู่หานถิงเม้มริมฝีปากบางของเขาพร้อมกับหัวเราะอย่างมีความสุข แล้วพูดว่า “อย่างน้อยเพื่อนสนิทของคุณคนนี้ก็ได้สอนบางสิ่งที่ถูกต้องให้กับคุณแล้ว”

เซี่ยซีหว่านกอดเขาอย่างอ่อนโยน

ลู่หานถิงหอมแก้มเธอ และพูดว่า “ตรงสเปคคุณไหม พอใจหรือเปล่า?”