บทที่ 156 การสัมภาษณ์ของสถานีโทรทัศน์

แค่คิดเซี่ยซีหว่านก็ขนลุกแล้ว

ตอนนั้นคุณชายลู่อยู่ในช่วงวัยรุ่น เขาเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง

เขาไม่ต้องการที่จะบอกเธอเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เพราะช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของเขา และเขาไม่ต้องการให้เธอรับรู้

เซี่ยซีหว่านพยักหน้าตอบรับอย่างจริงจัง และพูดว่า “ตกลงค่ะ ฉันสัญญา ไม่ว่าพวกเขาจะพูดอะไรกับฉัน ฉันก็จะไม่ฟัง ฉันจะฟังแค่สิ่งที่คุณบอกกับฉันเท่านั้นค่ะ”

เซี่ยซีหว่านพดจบก็จูบริมฝีปากบางของเขา…

“หว่านหว่านผมรักคุณ…”

...

ทั้งสองกลับไปที่เตียง เซี่ยซีหว่านซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของลู่หานถิงราวกับลูกแมวตัวน้อย จู่ ๆ เธอก็นึกถึงเรื่อง ๆ หนึ่งขึ้นมา เธอถามเขาว่า “คุณชายลู่ วันนี้คุณไปที่สถาบันวิจัยทำไมคะ อีกทั้งยังบังเอิญเจอฉันและลู่จื่อเซียนที่อยู่ด้วยกันอย่างพอดิบพอดี นี่มันบังเอิญเกินไปแล้ว?”

มือใหญ่ของลู่หานถิงลูบลงบนผมสีดำนุ่มของเธอ เขายื่นโทรศัพท์มือถือของเขาให้กับเธอ และพูดว่า “เดิมทีผมอยู่ด้านนอกของสถาบันวิจัยและกำลังจะไปรับคุณกลับบ้าน จากนั้นเซี่ยเหยียนเหยียนก็ส่งข้อความนี้มาหาผมพอดี ผมจึงเข้าไปด้านใน…”

เซี่ยซีหว่านรับโทรศัพท์มาจากเขา เธอเห็นภาพที่ถูกส่งมาจากเซี่ยเหยียนเหยียน ในภาพลู่จื่อเซียนจับไหล่ของเธออย่างอ่อนโยน และทั้งสองคนอยู่ในท่าที่กำลังกอดกัน

เซี่ยเหยียนเหยียนอีกแล้วเหรอ!

เป็นเซี่ยเหยียนเหยียนนั่นเองที่เรียกคุณชายลู่มาจับชู้!

เซี่ยซีหว่านไม่รู้สึกแปลกใจเลย เธอเงยหน้าขึ้นมองลู่หานถิง จากนั้นก็พลิกตัวขึ้นมานั่งทับบนเอวของเขาอย่างกล้าหาญ และพูดว่า “ดีนี่ คุณชายลู่ คุณยังเก็บข้อมูลการติดต่อของเซี่ยเหยียนเหยียนอยู่อีกเหรอคะ คุณไม่ยอมบล็อกเธอแบบนี้ คุณจะรอให้เธอมายั่วยวนคุณอีกครั้งอย่างนั้นเหรอคะ?”

ลู่หานถิงมองดูเธอที่แสร้งทำเป็นโกรธ แก้มสีชมพูอันละเอียดอ่อนของเธอป่องขึ้นด้วยความขุ่นเคือง คิ้วของเธอก็ย่นเล็กน้อย น่ากลัวจริง ๆ

เขาเม้มริมฝีปากบางของเขาขึ้น และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นผมจะฟังคุณนายลู่แล้วกัน ผมจะบล็อกเธอเดี๋ยวนี้”

เซี่ยซีหว่านแย่งโทรศัพท์ในมือของเขามาอีกครั้ง และพูดว่า “เห็นท่าทางยอมรับผิดของคุณแบบนี้แล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ช่างมันเถอะค่ะ เก็บเธอเอาไว้เป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนเถอะ คุณชายลู่ ถ้าเธอมายั่วยวนคุณ คุณต้องบอกฉันทันทีนะคะ ฉันอยากเห็นเรื่องตลก ฉันคิดว่าฉันสามารถจัดการกับนางจิ้งจอกตัวนี้ได้อย่างแน่นอน!”

ลู่หานถิงกระพริบตาเผยให้เห็นท่าทางความใคร่ของผู้ชายโตเต็มวัยออกมาเล็กน้อย และเขาก็พูดว่า “พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย แล้วก็ถอยลงจากตัวผมเดี๋ยวนี้!”

ตอนนี้เซี่ยซีหว่านยังคงนั่งอยู่บนตัวเขา เธอรีบลงจากเอวเขาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มุดตัวลงไปในผ้าห่มเหลือเพียงดวงตาสดใสคู่หนึ่งไว้ด้านนอก แล้วพูดว่า “ไม่ว่ายังไงก็ตาม คุณชายลู่ คราวนี้คุณผิดจริง ๆ เซี่ยเหยียนเหยียนหลอกให้คุณมาจับชู้ คุณก็เชื่อเธออย่างนั้นเหรอคะ คุณเชื่อฉันหรือเชื่อเธอกันแน่ ฉันเป็นคุณนายลู่ของคุณ คุณทำแบบนี้มันทำให้ฉันขายหน้านะคะ”

หญิงสาวบ่นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา นั่นทำให้ลู่หานถิงใจอ่อนลง เขาก้มลงและจูบดวงตาที่เปลือยเปล่าของเธอ จากนั้นก็พูดว่า “ผมผิดไปแล้วครับ”

“คุณชายลู่ เรามาพูดเรื่องนั้นให้ชัดเจนกันเลยดีกว่านะคะ ระหว่างฉันและลู่จื่อเซียนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ตอนนี้เซี่ยเหยียนเหยียนคิดว่าฉันนอกใจคุณ และเป็นชู้กับลู่จื่อเซียน โอกาสดี ๆ เช่นนี้เธอไม่มีวันปล่อยไปอย่างแน่นอน เธอต้องสร้างเรื่องโวยวายใหญ่โตขึ้นเป็นแน่ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามแต่ คุณต้องเชื่อใจฉันนะคะ คุณต้องเป็นคนสนับสนุนที่แข็งแกร่งที่สุดของฉัน และเอาคืนเซี่ยเหยียนเหยียนให้สาสม!”

ลู่หานถิงรู้มาโดยตลอดว่าเธอเป็นคนฉลาด ฉลาดเป็นกรด เวลาที่เขาโกรธเธอจะไม่กระตุ้นความโมโห และทำให้เกิดความขัดแย้งรุนแรงขึ้น แต่เธอจะหาวิธีทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น เมื่อเขาอารมณ์ดีขึ้น เธอก็จะมาพูดคุยกับเขาอีกทีเพื่ออธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้เขาเข้าใจและเชื่อฟังเธอ

ลู่หานถิงไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงสยบแทบเท้าผู้หญิงคนนี้ และยังเชื่อฟังเธอมากขนาดนี้อีกด้วย