บทที่ 209 ตั้งท้องแล้ว

เซี่ยซีหว่านมองหลี่ยู่หลานแล้วพูดว่า “คุณป้าคะ พวกคุณเอาคุณปู่ไปซ่อนไว้ที่ไหนคะ พวกคุณรู้สึกกลัวแล้วใช่ไหมคะ พวกคุณกลัวว่าคุณปู่จะฟื้นขึ้นมาแล้วจะบอกความจริงเมื่อสิบกว่าปีก่อนงั้นเหรอคะ?”

“ความจริงอะไรเหรอ? เซี่ยซีหว่าน ฉันไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร เหตุการณ์เมื่อสิบกว่าปีก่อนนั้นเห็นได้ชัดเจนว่าเธอเป็นคนผลักคุณปู่ตกบันได เราไม่ได้ให้เธอพบคุณปู่ก็เพราะคิดถึงความปลอดภัยของคุณปู่ ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้พ่อของเธอเป็นคนจัดการเองทั้งหมด ฉันแนะนำว่าเธออย่าเอาความคิดของเธอมากระทบต่อตัวของคุณปู่จะดีกว่า รีบกลับไปเลย !” ครั้งนี้น้ำเสียงของหลี่ยู่หลานแข็งกร้าวมาก เธอยืนยันว่าเซี่ยซีหว่านเป็นคนผลักคุณปู่ตกบันได และยังออกคำสั่งไล่เธอกลับไปอีกด้วย

เซี่ยซีหว่านไม่ได้เข้าไปวุ่นวายอีก เธอหันหลังและเดินลงบันไดไป

ทันใดนั้นเองก็มีสาวใช้คนหนึ่งออกมาจากในครัว ในมือของเธอถือถ้วยยาเอาไว้ แล้วพูดว่า “คุณท่านคะ ได้เวลากินยาแล้วค่ะ”

เซี่ยซีหว่านเดินผ่านสาวใช้ จากนั้นก็หยุดเดินและมองไปที่ถ้วยยา

สีหน้าของหลี่ยู่หลานเปลี่ยนไปในทันที เธอเดินลงมาพร้อมกับพูดไปด่าไปแถมยังตบสาวใช้คนนั้นไปอีกหนึ่งที แล้วพูดว่า “นางตัวดี ใครให้เธอยกออกมา รีบยกกลับไปเลยนะ !”

สาวใช้กำลังจะร้องไห้แต่ทำได้เพียงพูดว่า “ค่ะ คุณท่าน”

เซี่ยซีหว่านมองไปที่หลี่ยู่หลานอีกครั้ง ครั้งนี้สายตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม เธอจึงถามว่า “คุณป้าคะ คุณป่วยเหรอคะ? ฉันเป็นหมอ ฉันจับชีพจรให้คุณฟรี ๆ ได้นะคะ !”

หลี่ยู่หลานตกตะลึงและถอยไปข้างหลัง เธอไม่ยอมให้เซี่ยซีหว่านจับชีพจรของเธอ จึงพูดว่า “เซี่ยซีหว่าน เธอรีบไปเร็ว ๆ เลย ถ้าเธอยังไม่ออกไปล่ะก็ ฉันจะให้คนมาไล่เธอออกไป !”

“คุณป้าคะ ถ้าอย่างนั้นคุณป้าก็รักษาสุขภาพด้วยนะคะ ฉันไปก่อนค่ะ” เซี่ยซีหว่านพูดจบก็เดินจากไป

เซี่ยซีหว่านออกจากคฤหาสน์ เธอหยุดเดินและหันหลังกลับไป เมื่อครู่นี้เธอได้กลิ่นจากถ้วยยาจีนถ้วยนั้น ถ้าเธอเดาไม่ผิดล่ะก็ นั้นคือถ้วยยาบำรุงครรภ์ !

หลี่ยู่หลาน ตั้งท้องแล้ว !

อันที่จริงเซี่ยเจิ้งกั๋วต้องการลูกชายมาโดยตลอด หลี่ยู่หลานให้กำเนิดลูกสาวสองคนให้เขาติด ๆ กันและไม่สามารถให้กำเนิดลูกชายได้ นี่เป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกเสียดายสำหรับเซี่ยเจิ้งกั๋วมาโดยตลอด

ไม่คิดว่าหลี่ยู่หลานอายุเยอะขนาดนี้แล้ว หัวใจของการจะให้กำเนิดลูกชายก็ยังไม่หายไป ตอนนี้เธออายุเกือบห้าสิบปีแล้ว แต่สามารถตั้งท้องลูกสามคนได้อย่างราบรื่น

เห็นได้ชัดว่าหลี่ยู่หลานใส่ใจลูกคนนี้มาก อาจเป็นเพราะกลัวว่าเธอจะทำลาย จึงไม่ต้องการบอกให้เธอรู้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตระกูลเซี่ยในช่วงเวลานี้จะเงียบสงบขนาดนี้ ดูเหมือนว่าที่พวกเขาทั้งหมดต้องการคือการบำรุงครรภ์และให้กำเนิดลูกชายเพื่อที่จะพลิกกลับเป็นฝ่ายชนะ

ทันใดนั้นก็มีเสียง “ติ๊ง” จากโทรศัพท์มือถือของเซี่ยซีหว่านดังขึ้น มีวีแชทเด้งเข้ามา

ซวงซวงส่งข้อความมาหาเธอ

ซวงซวงส่งรูปถ่ายมาแล้วพูดว่า “หว่านหว่าน ตอนนี้ฉันกำลังช้อปปิ้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง แล้วฉันก็พบใครบางคนเข้า เธอดูสิว่าใช่พ่อของเธอไหม?”

เซี่ยซีหว่านจิ้มดูที่รูปภาพ เป็นพ่อของเธอจริง ๆ ด้วย แต่ไม่ได้มีแค่พ่อของเธอเพียงคนเดียว ในภาพนั้นยังมีชายหนุ่มรูปงามอยู่ข้าง ๆ เขาด้วย มองดูแล้วคุ้นเคยมาก ทันใดนั้นเซี่ยซีหว่านก็นึกขึ้นได้ว่า ที่แท้ก็เป็นข่งเจินเอ่อร์เพื่อนซี้เมื่อก่อนของเซี่ยเสี่ยวเตี๋ย !

เซี่ยเจิ้งกั๋วพาข่งเจินเอ่อร์ไปช้อปปิ้งที่ห้างสรรพสินค้า ในมือของเซี่ยเจิ้งกั๋วมีกระเป๋าใบใหญ่ใบเล็ก ดูเหมือนว่า เขาจะรูดบัตรไปเยอะมาก ข่งเจินเอ่อร์เกาะเขาอย่างสนิทสนม และหอมแก้มเขาเล็กน้อย

ซวงซวงพูดต่ออีกว่า “ดีจริง ๆ หว่านหว่าน พ่อของเธอรับเลี้ยงนักศึกษาข้างนอกด้วย”

ช่วงนี้เซี่ยซีหว่านค่อนข้างยุ่ง เธอจึงไม่มีเวลาควบคุมดูแลพ่อของเธอและไม่คิดว่าชีวิตความเป็นอยู่ของเซี่ยเจิ้งกั๋วจะผ่อนคลายสบายตัวมากขนาดนี้จนเลี้ยงคนรักอีกคนได้เลย

ธงแดงในครอบครัวนี้กำลังตั้งท้องบำรุงครรภ์ และธงสีสดใสข้างนอกกำลังโบกสะบัด และเขาก็ไม่กลัวว่าจะพลิกคว่ำแม้แต่น้อย

เซี่ยซีหว่านจึงตอบกลับว่า “ซวงซวง ขอบคุณเธอมากเลยนะที่เธอส่งเซอร์ไพรส์มาให้ฉัน”

หลังจากปิดวีแชท เซี่ยซีหว่านก็โทรออกไปยังเบอร์หนึ่ง เพียงไม่นานปลายทางก็กดรับสาย เสียงอันนุ่มนวลและมีเสน่ห์ของเยี่ยหลิงส่งผ่านเข้ามาว่า “หว่านหว่าน นึกยังไงถึงโทรหาฉันได้ล่ะ?”