บทที่ 253 เซี่ยซีหว่านเกิดใหม่

ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย

“ท่านครับ ท่านต้องการจะตามต่อไหมครับ?”

“ไม่ต้องแล้ว พวกเรากลับมหานครเอมพีเรียลเถอะ”

“ครับ”

...

ณ สถาบันวิจัยซูมี่

เมื่ออธิการบดีหลี่เหวินฉิงเห็นเซี่ยซีหว่านที่มีสภาพร่างกายเหมือนคนใกล้จะตายก็ตกใจจนหน้าถอดสีทันที “หว่านหว่าน เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?”

อธิการบดีหลี่เหวินฉิงพูดพลางใช้มือจับชีพจรของเซี่ยซีหว่านไว้ “หว่านหว่าน นี่คุณถูกพิษร้ายแรงนี่ แล้วพิษก็แพร่กระจายไปทั่วร่างกายของคุณแล้วด้วย ตอนนี้ชีพจรของคุณล้มเหลวไปหมด เทพต้าหลัวที่ไหนก็ช่วยคุณไม่ได้แล้ว !”

แน่นอนว่าเซี่ยซีหว่านรู้ถึงสภาพร่างกายของตัวเองเป็นอย่างดี สิ่งเดียวในตอนนี้ที่จะสามารถยื้อชีวิตเธอไว้ได้ก็คือกล่องสมบัติที่แม่ทิ้งไว้ให้ เธอนี่มันเป็นลูกที่แย่จริง ๆ หากก่อนตายเธอไม่สามารถเปิดกล่องสมบัติที่แม่ทิ้งไว้ออกมาดูได้ แล้วเธอจะมีหน้าไปเจอแม่ที่สวรรค์ได้อย่างไร?

“ท่านอธิการบดีคะ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงร่างกายฉันแล้วค่ะ โปรดเอากล่องสมบัติกล่องนั้นออกมาเถอะค่ะ ฉันอยากจะลองเป็นครั้งสุดท้าย” เซี่ยซีหว่านพูดอย่างอ่อนแรง

“ได้สิ”

อธิการบดีหลี่เหวินฉิงรีบไปหยิบกล่องสมบัติออกมาในทันที แล้วนำมาวางตรงหน้าของเซี่ยซีหว่าน

เซี่ยซีหว่านหยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งออกมา แล้วนำมันเสียบเข้าไปในช่องล็อค

คราวก่อนที่เธอมาปลดล็อค แต่การปลดล็อคชั้นที่สามได้ล้มเหลวไป นั่นเพราะทักษะทางการแพทย์ของเธอยังไม่ถึงขั้น เธอจึงไม่สามารถเปิดมันได้

แต่หลังจากนั้นเธอก็ได้รับตําราแพทย์ที่แม่ทิ้งไว้ให้ และช่วงนี้เธอก็พยายามศึกษามันอยู่ตลอด เธอรู้สึกว่าเธอใกล้จะตีโจทย์แตกแล้ว

เซี่ยซีหว่านหลับตาลง แล้วละทิ้งเสียงรบกวนจากโลกภายนอก ตอนนี้วิชาเข็มอันลึกล้ำในตําราแพทย์ทั้งหมดเหล่านั้นได้ปรากฏขึ้นสู่สายตาเธอแล้วค่อย ๆ หลอมรวมเข้าด้วยกัน

ทันใดนั้น เธอได้บรรลุกับตัวเองแล้ว

“แกร๊ก” เมื่อนิ้วมือเรียวขาวของเธอหมุนเป็นวงกลม ก็สามารถผ่านด่านสุดท้ายไปได้ จากนั้นกล่องสมบัติก็เปิดออกเป็นเสียงตอบรับ

ดวงตาของอธิการบดีหลี่เหวินฉิงเป็นประกาย เขามองเด็กสาวอายุเพียง 20 ปีตรงหน้า ด้วยความชื่นชมและพึงพอใจ “หว่านหว่าน ยินดีด้วย คุณบรรลุในตัวเองและเข้าสู่ระดับทักษะทางการแพทย์ที่ล้ำลึกขึ้นได้แล้ว ”

ถ้าหากว่าไม่พูดถึงสภาพร่างกายในตอนนี้ของเธอแล้วล่ะก็...

ใบหน้าขาวซีดของเซี่ยซีหว่านมีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฎขึ้น เธอวางเข็มเงินลง แล้วค่อย ๆ เปิดกล่องสมบัติออก

ภายในกล่องสมบัติมีตําราแพทย์เล่มที่ 2 และกล่องผ้าไหมขนาดเล็กกล่องหนึ่ง

เซี่ยซีหว่านเปิดดูตําราแพทย์เล่มที่ 2 ก็พบว่าวิชาเข็มในเล่มนี้ล้ำลึกกว่าเล่มแรกเสียอีก เพียงมองก็สัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่ซ่อนเร้นอยู่ในวิชาเข็มเหล่านี้

ตอนนี้เธอบรรลุในตัวเองแล้ว ตำราเล่มที่สองนี้ดูเหมือนว่าจะเตรียมไว้เพื่อเธอโดยเฉพาะ เซี่ยซีหว่านรู้สึกราวกับว่าเธอได้รับสมบัติอันล้ำค่า

“หว่านหว่าน ตอนนี้คุณเปิดกล่องสมบัติกล่องแรกสำเร็จแล้ว ดังนั้นคุณก็น่าจะตามหากล่องสมบัติกล่องที่สองได้แล้ว” จากนั้นอธิการบดีหลี่เหวินฉิงก็เอ่ยขึ้น

เซี่ยซีหว่านกระพริบขนตาอันเรียวยาวเล็กน้อย “ยังมีกล่องสมบัติกล่องที่สองอีกเหรอคะ?”

“ใช่แล้ว กล่องสมบัติกล่องที่สองอยู่ที่มหานครเอมพีเรียล และมันอยู่ในสถาบันวิทยาศาสตร์ แต่สถาบันวิทยาศาสตร์ไม่ใช่สถานที่ที่คุณอยากจะเข้าก็เข้าไปได้ คุณต้องหาวิธีเข้าไปที่นั่นเพื่อเปิดกล่องสมับติกล่องที่สอง”

สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งมหานครเอมพีเรียลเป็นศูนย์กลางของวิชาทางการแพทย์ทุกแขนง และตอนนี้ผู้ที่ประจำการอยู่ที่นั่นล้วนเป็นปรมาจารย์ชั้นยอดในวงการแพทย์ ซึ่งก็คือเหล่าผู้อาวุโสเหล่านั้น พวกเขาล้วนเป็นนักวิชาการผู้ทรงเกียรติ โดยนักวิชาการที่อายุน้อยที่สุดในหมู่พวกเขาก็คือลู่จื่อเซียน ผู้มีความสามารถที่ไม่อาจหาใครมาเทียบได้ การจะเข้าไปที่สถาบันวิทยาศาสตร์ เพื่อเป็นหนึ่งเดียวกันกับศูนย์กลางของวิชาทางการแพทย์นั้นยากเย็นแสนเข็ญ

เซี่ยซีหว่านกอดตําราแพทย์เล่มที่สองเอาไว้ เธอคิดว่าตัวเองคงหมดเวลาที่จะไปที่นั่นแล้ว

ทันใดนั้นเองน้าจ้าวก็พูดขึ้นอย่างรวดเร็วว่า “คุณหนูหว่านหว่านคะ คุณหนูรีบเปิดกล่องผ้าไหมใบนี้ดูสิคะว่ามีอะไรอยู่ข้างในนั้น?”

เซี่ยซีหว่านพยักหน้าตอบรับ จากนั้นเธอก็เปิดกล่องผ้าไหมในทันที

ในกล่องนั้นมีเม็ดยาสีดําเม็ดหนึ่งวางอยู่

“คุณหนูหว่านหว่าน นี่คือยาอะไรเหรอคะ?” น้าจ้าวถามอย่างสงสัย

จากนั้นอธิการบดีหลี่เหวินฉิงก็พูดว่า “เมื่อครู่นี้ตอนที่เปิดกล่องผ้าไหม ผมก็ได้กลิ่นของสมุนไพรชนิดหนึ่ง แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นสมุนไพรอะไร ผมแยกแยะไม่ออกเลยจริง ๆ แต่กลิ่นนี้ทําให้ผู้คนรู้สึกสงบร่มเย็น สิ่งที่อาจารย์ผมทิ้งไว้ต้องเป็นสิ่งที่หาได้ยากบนโลกนี้อย่างแน่นอน หว่านหว่าน ตอนนี้ชีพจรหัวใจของคุณล้มเหลวหมดแล้ว คุณลองกินยาเม็ดนี้ลงไปดูดีกว่า !”