ตอนที่ 188

เมื่อคิดแบบนี้ นางก็หรี่ตาแล้วถามอย่างช้าๆ

“ใครจะฝากครรภ์”

เหลิ่งอวิ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า

“เป็น... เป็นนางสนมคนหนึ่งของข้าเอง นางเพิ่งตั้งครรภ์ อยู่ๆ นางก็เริ่มมีเลือดออกเมื่อสองวันก่อน ข้าไปหาหมอหลวงมาหลายคนแต่ก็ยังไม่หาย ข้าจึงกังวลมาก เจ้าต้องช่วยข้านะ นี่เป็นลูกคนแรกของข้า หากเจ้าสามารถรักษาเด็กคนนี้ไว้ เจ้าจะเอาเงินมากแค่ไหนก็ได้”

เมื่อได้ยินเขาพูดอย่างลนลานและไม่รู้เรื่อง ลั่วหลันก็ขมวดคิ้ว นี่เป็นโอกาสที่ดี ถือโอกาสนี้ในการสืบหาว่าผู้หญิงที่ชื่อเสี่ยวอวี้อยู่ที่ไหน ดังนั้นนางจึงพูดเสียงเบาว่า

“มันยากที่จะประเมิน เจ้าพานางมาที่นี่แล้วกัน!”

“จะพามายังไงล่ะ”

เหลิ่งอวิ่นร้อนรนใจอย่างมาก “ตอนนี้ข้าไม่กล้าให้นางขยับ จะกล้าให้นางออกมาได้ยังไง เอาแบบนี้ไหม รถม้าของจวนรัชทายาทของข้าเตรียมพร้อมแล้ว เจ้าไปกับข้าสิ”

จากคำพูดที่เป็นกังวลของเขา ลั่วหลันรู้ว่าก่อนที่เขาจะมานั้นก็ตัดสินใจแล้วว่าจะให้นางไปตรวจนางสนมที่กำลังตั้งครรภ์

ดังนั้นนางจึงพยักหน้าเบาๆ

“ได้ เจ้าไปรอข้าข้างนอกก่อน ข้าไปเตรียมของก่อน”

“เจ้าเร่งมือหน่อยนะ ข้ากลัวว่าจะเสียลูกชายที่ได้มาอย่างยากลำบาก”

ลั่วหลันอดหัวเราะเยาะในใจ พระเจ้าให้คนอย่างเขาไม่มีลูกหลาน สมควรแล้วจริงๆ

แต่อย่างไรก็ตามนางก็รับปาก “ออกไปรอเถอะ!”

แม้ว่าเหลิ่งอวิ่นจะรีบร้อนมาก แต่เขาไม่กล้าทำให้ลั่วหลันโกรธ กลัวว่านางจะไม่พอใจและไม่ยอมไปที่จวนรัชทายาท ดังนั้นเขาจึงได้แต่อดทนและออกไปรอข้างนอก

ลั่วหลันเรียกอาไฉ่และอาหงไปกับนาง แม้ว่านางจะไม่กลัวเหลิ่งอวิ่น แต่นางก็ไม่อยากเข้าไปในจวนรัชทายาทเพียงลำพัง

นางให้อากังปิดหุยชุนถังชั่วคราว และหลังจากที่พวกนางออกไปก็ปิดประตูจวนทันที จากนั้นจึงพาอาไฉและอาหงออกไป

เมื่อเหลิ่งอวิ่นเห็นนางออกมา เขาก็รีบเข้ามาหานางอย่างยิ้มแย้ม แถมยังเปิดม่านรถม้าให้นางด้วยตนเอง ประจบสอพลออย่างมาก ดูจากการกระทำของเขาแล้ว เขานั้นใส่ใจกับเด็กคนนี้อย่างมาก

รถม้าแล่นไปตามถนนเป็นเวลาสิบห้านาที จากนั้นก็หยุดนิ่งอยู่ที่จวนรัชทายาท

เหลิ่งอวิ่นรีบกระโดดลงจากหลังม้าและไปเปิดม่านรถม้าให้ลั่วหลันเอง

“หมอสุ่ย เชิญ”

สำหรับลั่วหลันแล้ว เขาทั้งกลัวและชอบ และตอนนี้เขาก็รู้สึกมีความเคารพขึ้นมาไม่น้อย เพราะเรื่องที่พวกหมอหลวงทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้มีเพียงนางที่พึ่งพาได้

ลั่วหลันถือขายกระโปรงแล้วลงจากรถม้า อาไฉ่ถือกล่องยาเอาไว้ และอาหงก็ติดตามอยู่หลังนาง ภายใต้การนำพาของเหลิ่งอวิ่น พวกนางก็เข้ามาในจวนรัชทายาท

จวนรัชทายาทนั้นดูกว้างขวางกว่าจวนอวี้อ๋องมาก เพียงแค่ประตูทางเข้านี่ก็มีขนาดใหญ่กว่าจวนอวี้อ๋องถึงสามเท่า

ยิ่งไปกว่านั้น คนรับใช้ของจวนรัชทายาทมีเยอะมาก เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็จะเห็นคนรับใช้ที่ยืนตรงอยู่ เมื่อพวกเขาเห็นเหลิ่งอวิ่นก็ต่างก้มหน้าแสดงความเคารพ