ตอนที่ 189

“ไปๆๆ เจ้าไปเดี๋ยวนี้เลย”

เหลิ่งอวิ่นโบกมือให้นางด้วยท่าทางที่รำคาญ

จากการสนทนาของพวกเขา ลั่วหลันก็พอจะรู้ ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจริงๆ เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ท่านปู่ของพวกเขาเป็นคนคนเดียวกัน

พระเจ้า!

คนพวกนี้จะมั่วจริงๆ เป็นญาติที่ดีต่อกันแต่แรกก็ดีอยู่แล้ว ทำไมถึงต้องแต่งงานกันด้วยนะ ไม่รู้สึกอึดอัดเวลาที่จะอยู่ด้วยกันเหรอ

แต่พอมาคิดอย่างรอบคอบแล้ว หากในอนาคตเหลิ่งอวิ่นได้เป็นฮ่องเต้จริงๆ อู๋หลินหลินก็จะได้เป็นฮองเฮา ตำแหน่งที่สูงสง่าขนาดนี้ จะให้คนนอกได้ไปได้ยังไง

เมื่อคิดแบบนี้แล้ว นางเองก็พอจะเข้าใจการที่เป็นญาติใกล้ชิดสนิทแต่มาแต่งงานกัน

เมื่ออู๋หลินหลินเห็นเหลิ่งอวิ่นด่าว่านางต่อหน้าลั่วหลัน นางก็จ้องมองลั่วหลันด้วยความโกรธเกลียด จากนั้นก็กระทืบเท้าแล้ววิ่งไปฟ้อง

เหลิ่งอวิ่นขมวดคิ้วและพูดอย่างไม่พอใจ “ช่างหยิ่งผยองจริงๆ ถ้าไม่ใช่เห็นแก่ท่านป้า ข้าคงหย่ากับเจ้าไปนานแล้ว”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันไปพูดกับลั่วหลันว่า

“ต้องขอโทษด้วย แม้ว่าในจวนรัชทายาทจะมีผู้หญิงนับไม่ถ้วน แต่ก็น้อยคนนักที่จะเป็นแบบเจ้า เป็นความอับอายของวงศ์ตระกูล เป็นความอับอายของวงศ์ตระกูลจริงๆ!”

แม้ว่าสิ่งที่เขาพูดจะดูเศร้า แต่ลั่วหลันกลับรู้สึกว่าเขาน่ารำคาญยิ่งกว่าเดิม

ตัวเขาเองเป็นคนที่ไม่ชาญฉลาดอะไร จะแต่งงานกับหญิงที่ดีได้ยังไงกัน

ลั่วหลันเดินไปที่ลานหลังของจวนรัชทายาทภายใต้การนำพาของเขา ผ่านทางเดินระเบียง เดินผ่านสวนดอกไม้ จากนั้นถึงได้มาถึงลานที่เงียบสงบ

เหลิ่งอวิ่นมีสีหน้าที่เคร่งขึมและพูดกับทหารสองคนที่เฝ้าประตูว่า

“นางกินอะไรหรือยัง”

หนึ่งในนั้นตอบว่า

“ยังขอรับ อาหารที่ส่งเข้าไปเมื่อกี้ ถูกส่งออกมาในสภาพเดิมขอรับ”

เหลิ่งอวิ่นขมวดคิ้วแน่น และเขาพูดด้วยความโกรธว่า

“หากเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของข้า ข้าเอาเรื่องพวกเจ้าแน่”

เมื่อพูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นแล้วเคาะประตูเบาๆ จากนั้นก็พูดอย่างเอาใจว่า

“คนสวย ข้าจะเข้ามาแล้วนะ ข้าพาหมอมาด้วย”

ข้างในไม่มีเสียงอะไร เขาจึงเปิดประตูเข้าไปเอง ลั่วหลันยืนลังเลอยู่ที่หน้าประตู เขาจึงรีบหันกลับมาเรียก

“หมอสุ่ย เชิญเข้ามา”

ลั่วหลันมองไปที่อาไฉ่และอาหง จากนั้นจึงยกเท้าแล้วเดินไป

เหลิ่งอวิ่นเดินไปพลางพูดเสียงเบาว่า

“ที่รัก หมอคนนี้ที่ข้าเชิญมาสุดยอดมาก มีเพียงนางคนเดียวที่สามารถช่วยลูกชายของเราได้ ให้นางดูให้เจ้าหน่อยนะ”

ขณะนั้น มีเสียงแผ่วเบาดังมาจากข้างใน