ตอนที่ 275

เหลิ่งจื่ออันขมวดคิ้ว ลืมตาครึ่งหนึ่ง และตะโกนด้วยความไม่พอใจ

“เช้าขนาดนี้ตะโกนเรียกผีหรือไง ไสหัวไป”

ตัวเซิงไม่ได้ออกไป แต่เอ่ยเสียงเบส

“ท่านอ๋อง เมื่อวานท่านบอกให้บ่าวเตือนว่าต้องไปแสดงความเคารพที่วังตอนเช้า และต้องพาซื่อจื่อน้อยไปด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เหลิ่งจื่ออันก็ลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว อาการง่วงนอนของเขาหายไปในทันที ใบหน้าของเขาก็ดูหม่นหมองขึ้นเล็กน้อย หลังจากผ่อนคลายสีหน้าของเขาแล้ว เขาก็หันศีรษะและมองไปที่ตัวเซิง

“เร็ว รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้า แล้วไปหาซื่อจื่อน้อย”

“”ท่านอ๋อง ขออย่าใจร้อนเลย เมื่อวานท่านอาจทำให้ซื่อจื่อน้อยตกใจ หากท่านไปหาเขาตอนนี้ เขาอาจไม่ยอมไปที่วังกับท่านก็ได้”

“แล้วจะทำอย่างไรล่ะ”

เหลิ่งจื่ออันลุกขึ้นจากเตียงและรอให้ตัวเซิงช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เขาขมวดคิ้วและบ่น

“เป็นความผิดของผู้หญิงคนนั้น หากนางพูดดีๆ กับเสี่ยวจื่อ มีหรือที่เขาจะทำแบบนี้กับข้า? ข้าจะลงโทษนางแน่นอน”

“ท่านอ๋อง”

ตัวเซิงรู้สึกจนปัญญา

“ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในภายหลัง เรื่องเร่งด่วนที่สุดในขณะนี้คือจะโน้มน้าวให้ซื่อจื่อน้อยติดตามท่านเข้าไปในวังได้อย่างไร เมื่อวานท่านคุยโวในตำหนักเป่าเหอ วันนี้จะมีคนจำนวนมากมาที่วังเพื่อชมความสนุกสนาน โดยเฉพาะหวงซื่อสยงและหลิวเต๋อชาง ท่านควรคิดว่าจะโน้มน้าวใจซื่อจื่อน้อยอย่างไร”

“โน้มน้าวอย่างไร”

ใบหน้าของเหลิ่งจื่ออันจู่ๆ ก็กลายเป็นดุร้าย ความโกรธของเขาปรากฏชัดเจน และเสียงของเขาก็เย็นชาผิดปกติ

“เด็กน้อย ก็แค่ตีเขาไปสองสามครั้ง ข้าเป็นผู้อาวุโส ข้าต้องขอร้องเขาด้วยหรือ”

“ท่านอ๋อง ทำไมท่านไม่ฟังอะไรเลย”

ตัวเซิงดูไร้เรี่ยวแรงเล็กน้อย เขาติดตามท่านอ๋องมาหลายปีและรับใช้อย่างสุดหัวใจ เป็นที่พึ่งของท่านอ๋องอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงพูดจาอย่างเป็นกันเองและกล้าหาญมากขึ้น คนรับใช้ทั่วไปคงไม่กล้าพูดกับเหลิ่งจื่ออันแบบนี้

นอกจากนี้ ชื่อตัวเซิงนั้นก็ได้เหลิ่งจื่ออันเป็นคนตั้งให้ หวังว่าผู้หญิงของเขาจะสามารถให้กำเนิดลูกๆ ให้กับเขาได้จำนวนมาก ดังนั้นคนรับใช้ที่อยู่รอบๆ ตัวเขาจึงมีชื่อว่าตัวเวิง ฮวาเซิง ฮุ่ยเซิงและเฉวียนเซิง

ทันใดนั้นเหลิ่งจื่ออันก็เลิกคิ้วขึ้นและจ้องมองเขา "แล้วเจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไรดี? ถ้าข้าไม่ตีเขา เขาจะเชื่อฟังข้าไหม?"

ตัวเซิงสวมเสื้อตัวนอกให้เขา ติดกระดุมและเอ่ยอย่างหน่ายใจ

“ท่านอ๋อง เมื่อวานนี้ฝ่าบาทกล่าวว่าหากเขาเป็นบุตรของท่านจริง เขาจะต้องไปที่โถงบรรพบุรุษ คำพูดนี้ชัดเจนมาก ไม่ใช่เพราะท่านพูดว่าเขาคือลูกของท่าน ดังนั้นการตรวจเลือดจึงต้องดำเนินไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากซื่อจื่อน้อยบอกว่าท่านบังคับเขามาต่อหน้าฝ่าบาท ฝ่าบาทก็คงจะข้ามขั้นตอนนั้นไป และบอกว่าท่านพูดเท็จเพื่อหลอกล่อเขา ท่านจะไม่เพียงแค่เสียหน้าเท่านั้น แต่จะกลายเป็นตัวตลกของทุกคน”