ตอนที่ 1 เพื่อนบ้านคนใหม่

ในหมู่บ้านจัดสรรแถบชานเมืองที่ดูเงียบสงบที่ศิลา ชายหนุ่มวัย 36 ปี ยืนอยู่กลางสนามหญ้าหน้าบ้านสองชั้นสไตล์โมเดิร์น

บ้านหลังนี้อยู่ค่อนข้างไกลจากย่านธุรกิจเพราะเขาต้องการ ความเงียบสงบและเป็นส่วนตัว หลังจากที่ใช้ชีวิตอยู่ในคอนโดมิเนียมใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายมานาน ศิลาทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังรวมทั้งเรื่องข่าวลือเกี่ยวกับเขาและอดีตภรรยาที่มีมาไม่หยุดแม้จะหย่าขาดจากกันมาสองปีแล้วก็ตาม

เสียงรถบรรทุกคันใหญ่จอดที่หน้าบ้าน ตามมาด้วยเสียงผู้คนกำลังขนย้ายเฟอร์นิเจอร์และกล่องใบใหญ่ลงจากรถ ศิลายืนกอดอกมองการทำงานของพนักงานขนส่งด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยและแววตาที่เย็นชาจนน่าเกรงขาม ไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ หลายคนมักจะมองว่าเขาเป็นคนเย็นชาและหยิ่งยโส แต่คนที่รู้จักจริงๆ เท่านั้นจะรู้ว่านั่นก็แค่กำแพงที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดในอดีต

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ชีวิตของเขาผูกติดอยู่กับคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีและความวุ่นวาย แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็ตัดสินใจที่จะซื้อบ้านที่นี่ หมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นส่วนตัวและเงียบสงบ ไม่มีเสียงรถราดังรบกวน ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน ศิลาคิดว่านี่แหละคือชีวิตที่เขาตามหามาตลอด ชีวิตที่เรียบง่ายและไม่ต้องแข่งขันกับใครอีกแล้ว

ศิลาคือเจ้าของธุรกิจนำเข้าสินค้าไอทีรายใหญ่ที่กำลังไปได้สวยในตลาดเมืองไทย ชายหนุ่มไม่เคยสนใจเรื่องความรักอีกเลยหลังจากความผิดหวังครั้งใหญ่ในชีวิตคู่ที่ผ่านมา เขาเชื่อว่าความรักก็เป็นแค่เกมที่ต้องรู้จักเล่นให้ฉลาดก็พอ ถ้าอยากได้ใครเขาก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มา และไม่เคยปล่อยเหยื่อให้หลุดมือไปได้ง่ายๆ

มีข่าวลือว่าเขากับอดีตภรรยาเลิกกันเพราะเรื่องบนเตียง หลายคนมองว่าหน้าตาเย็นชาแบบเขา บนเตียงก็คงไม่ต่างกัน แต่ความจริงมันตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้เขาตัดสินใจหย่าคือการที่ภรรยามีชู้กับรุ่นน้องของเธอในบริษัทเอง และความเจ็บปวดในครั้งนั้นก็ทำให้เขามองความรักเป็นแค่เรื่องไร้สาระ แต่ในขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าลึกๆ แล้วเขาก็ยังโหยหาอยู่

“สวัสดีครับ เพิ่งย้ายมาเหรอครับ”

เสียงทักทายสดใสจากเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นจากรั้วบ้านข้างๆ ทำให้ศิลาละสายตาจากกล่องใบโต หันไปมองตามเสียงนั้น เด็กหนุ่มหน้าตาดีผิวขาวสะอาดที่มาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างกำลังมองเขาอยู่ด้วยสายตาเป็นมิตร

“สวัสดี” ศิลาตอบรับสั้นๆ

“ผมชื่อปณวัฒน์ครับ เรียกปัณก็ได้แล้วคุณอาล่ะครับ”

“อาชื่อศิลา ย้ายมาอยู่ใหม่” ศิลาตอบเรียบๆ โดยเลือกใช้สรรพนามว่าอาตามที่ถูกเรียก

“ดีใจจังเลยครับที่ได้เพื่อนบ้านใหม่ อามีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ ผมแข็งแรงนะ” ปณวัฒน์พูดพร้อมกับเบ่งกล้ามแขนให้ดูอย่างอารมณ์ดี

ศิลามองการกระทำของเด็กหนุ่มก็เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น แต่มันก็ปรากฏขึ้นเพราะท่าทางไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มคนนี้

“ไม่เป็นไร อาให้บริษัทขนย้ายจัดการแล้ว ขอบใจนะ” ศิลาตอบปฏิเสธ แต่ก็รู้สึกเอ็นดูเด็กหนุ่มคนนี้ไม่น้อย

“อาศิลาย้ายมาอยู่ที่นี่ก็ดีเลยครับ ผมจะได้มีเพื่อนคุยเพิ่มอีกคนปกติก็เหงาจะแย่” ปณวัฒน์พูดพลางพยักหน้าไปทางบ้านของตัวเองเซ็งๆ

“อยู่บ้านคนเดียวเหรอปัณ” ศิลาถามอยากแปลกใจเพราะบ้านหลังที่เขาเห็นถึงแม้จะหลังไม่ใหญ่มากแต่ถ้าอยู่คนเดียวก็คงจะเหงาเพราะยังเป็นเด็กวัยรุ่นอยู่ต่างจากเขาที่ต้องการความเงียบ

“ผมอยู่กับพี่สาวครับแต่คุยกับผู้หญิงไม่เหมือนคุยกับผู้ชายนะครับอาศิลา บางที่พี่สาวก็ไม่เข้าใจว่าผมพูดเรื่องอะไร” ปณวัฒน์ส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงเวลาที่ตัวเองกับพี่สาวคุยกัน