ตอนที่ 2
ตอนที่ 2 ตั้งใจอย่างเต็มที่
November 4, 2026
“ไปไหนมาเหรอปัณ” ปณาลีหรือยี่ว่าหญิงสาววัย 24 ปีถามน้องชายที่เดินเข้ามาในห้องรับแขกขณะที่เธอกำลังตรวจเอกสารของลูกค้าประกันคนใหม่ที่เธอเพิ่งขายได้เมื่อเย็นวันศุกร์ ใบหน้าสวยหวานของเธอดูจริงจังขณะก้มหน้าก้มตาอ่านรายละเอียดในเอกสารอย่างถี่ถ้วน
หญิงสาวทำงานเป็นพนักงานธนาคาร แต่มีอาชีพเสริมเป็นตัวแทนขายประกันชีวิตโดยใช้เวลาช่วงเย็นและวันหยุดในการติดต่อกับลูกค้า
เธอทุ่มเททำงานหนักเพื่อหาเงินมาดูแลตัวเองและน้องชายให้มีชีวิตที่ดีที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้
“ผมไปทักทายเพื่อนบ้านคนใหม่มากครับพี่ยี่หวา”
“เขาย้ายเข้ามาแล้วเหรอ เป็นไงล่ะเขาคุยด้วยมั้ย”
“คุยครับเขาท่าทางใจดีมากเลยนะ ผมก็เลยชวนเขามากินข้าวที่บ้านเรา พี่ไม่ว่าอะไรใช่ไหม ผมอยากเลี้ยงต้อนรับเพื่อนบ้านคนใหม่” ปณวัฒน์ถามเสียงเบาเพราะกลัวจะถูกดุเนื่องจากไม่ถามก่อนว่าพี่สาวสะดวกไหม
“พี่ไม่ว่าอะไรหรอกเพื่อนบ้านกันก็ต้องรู้จักกันไว้ ว่าแต่เขาจะมากันกี่คนล่ะปัณพี่จะได้เตรียมอาหารถูก”
“เขามาคนเดียวครับมั้งครับ” ปณวัฒน์ตอบอย่างไม่แน่ใจนักพลางเกาหัวแกรกๆ
“อ้าว....ตกลงยังไงกันแน่ ปัณเห็นเขาอยู่กันกี่คนล่ะ”
“ผมเห็นแค่คนเดียวครับถ้ามีคนอื่นเขาน่าจะบอกผมแล้วนะครับ”
“เขาชื่ออะไรอายุประมาณเท่าไหร่” ปณาลีรัวคำถามด้วยความอยากรู้ในตัวเพื่อนบ้านคนใหม่ เธอหวังว่าเขาจะเป็นคนดีและไม่สร้างปัญหาให้เธอและน้องชาย
“ชื่ออาศิลาครับแต่ไม่รู้อายุเท่าไหร่ เอาไว้เขามาที่นี่พี่ยี่หวาก็ถามเขาเองก็แล้วกันนะครับ พี่จะทำอะไรต้อนรับเพื่อนบ้านคนใหม่บ้างล่ะ”
“ก็ทำอาหารธรรมดาละมั้ง ปัณได้ถามเขาหรือเปล่าล่ะว่าเขาอยากกินอะไร”
“ผมไม่ได้ถามครับ แต่ผมคิดว่าพี่ทำอะไรก็อร่อยแต่ทำเยอะหน่อยๆ ก็ดีนะครับเขาค่อนข้างตัวโตเลยล่ะน่าจะกินเยอะอยู่”
“เดี๋ยวพี่จะจัดการให้นะ แน่ใจใช่ไหมว่าเขาจะมากินข้าวที่บ้านเราจริงๆ ไม่ใช่บอกให้พี่ทำอาหารเยอะๆ แล้วสุดท้ายเราก็กินแค่สองคนนะ”
“แน่นอนครับผมชวนแล้วอาศิลาเขาก็รับปาก”
“ไปเจอกับเขาแค่ไม่กี่นาทีเรียกสนิทสนมเชียวนะ”
“ก็เขาเป็นผู้ชายเหมือนผมนี่พี่ มีเพื่อนบ้านเป็นผู้ชายผมคงหายเหงาไปเยอะ”
“เราจะเหงาอะไรล่ะปัณ อีกไม่กี่อาทิตย์ก็ต้องไปอยู่หอแล้ว พี่น่ะสิจะต้องเหงาอยู่คนเดียว” ปณาลีบอกด้วยน้ำเสียงเจือความน้อยใจเล็กน้อย ใบหน้าสวยหวานของเธอหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
“จริงสิผมลืมนึกเรื่องนี้ไปเลย พี่ยี่หวาต้องผูกมิตรกับอาศิลาไว้นะครับจะได้ไม่เหงา”
“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นแหละ เราไปอยู่หอแล้วนี่ เพื่อนบ้านอีกข้างก็ไม่ค่อยจะกลับมาด้วย พี่หวังว่าเพื่อนบ้านคนใหม่ของเราคนนี้คงจะอยู่บ้านบ่อยๆ นะ เขาทำงานอะไรเหรอ”