ตอนที่ 3 การต้อนรับที่อบอุ่น

ปณาลีใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในการทำอาหารมื้อเย็นสำหรับต้อนรับเพื่อนบ้านคนใหม่ เธอตั้งใจทำทุกเมนูอย่างพิถีพิถันและจัดวางอย่างสวยงามบนโต๊ะอาหารในห้องทานข้าว บรรยากาศภายในบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหารและเสียงเพลงเบาๆ ที่เธอเปิดคลอไว้เพื่อสร้างบรรยากาศ

“พี่ยี่หวาครับ ใกล้ถึงเวลาแล้วนะ” ปณวัฒน์ตะโกนบอกจากห้องรับแขก

“รู้แล้วจ้า ปัณก็ไปเตรียมตัวได้แล้วนะ” ปณาลีตอบกลับไปขณะกำลังจัดจานสุดท้ายให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะเดินออกมาจากห้องครัว เธอเห็นน้องชายในชุดเสื้อกล้ามตัวโปรดกับกางเกงขาสั้น เธอก็รีบปรามทันที

“ผมไม่ต้องเตรียมตัวอะไรเลยพี่”

“พี่ว่าเปลี่ยนเสื้อหน่อยดีไหม”

“อาศิลาเขาเป็นคนสบายๆ นะพี่ผมว่าใส่แบบนี้ก็ได้”

“ใส่เสื้อกล้ามกินข้าวกับคนที่เพิ่งรู้จักพี่ว่ามันไม่ค่อยสุภาพเท่าไหร่ ถ้าอยากใส่จริงเอาไว้ครั้งหน้าดีไหม”

“ก็ได้ครับแม่” เขาพูดประชดก่อนจะรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อ

หลังจากนั้นไม่นานเสียงกริ่งจากหน้าบ้านก็ดังขึ้น

“อาศิลามาแล้ว” ปณวัฒน์บอกพี่สาวด้วยน้ำเสียงดีใจ ก่อนรีบวิ่งไปที่หน้าประตูรั้วทันทีด้วยความตื่นเต้น

ปณาลีถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วเดินตามน้องชายไปที่ประตูรั้ว เธอเห็นร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มยืนรออยู่หน้าประตูรั้วในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีเข้มสี

ศิลารู้สึกดีเอามากๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าของบ้านทั้งสองคนออกมารับด้วยท่าทางยินดี

“สวัสดีครับอาศิลา เข้ามาเลยครับ” ปณวัฒน์เปิดประตูรั้วและผายมือเชิญ

“สวัสดีครับ” ศิลาทักทายเสียงนุ่มพร้อมกับยิ้มบางๆ ให้กับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ปณวัฒน์

“อาศิลาครับนี่พี่สาวของผมครับ ชื่อพี่ยี่หวา พี่ญี่หวาครับนี่อาศิลาเพื่อนบ้านคนใหม่ของเราครับ”

“สวัสดีค่ะอาศิลา ยินดีต้อนรับเพื่อนบ้านคนใหม่นะคะ เชิญเข้าไปในบ้านก่อนนะคะ” ปณาลียกมือไหว้ทักทายอย่างมีมารยาทพร้อมกับรอยยิ้ม ยิ่งเห็นเขาใกล้ๆ แบบนี้เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าใบหน้าของเขาช่างคุ้นตาเหลือเกิน เธอพยายามนึกว่าเคยเจอเขาที่ไหน แต่ก็นึกไม่ออกจริงๆ เธอรู้สึกเหมือนเคยเห็นดวงตาเย็นชาคู่นี้มาก่อน แต่ก็ไม่แน่ใจนัก

“ขอบคุณสำหรับการต้อนรับและอาหารมื้อค่ำนะครับ” ศิลาขอบคุณเจ้าของบ้านด้วยยิ้มอบอุ่นของผู้ใหญ่ใจดี เขาอยู่คอนโดมานานจนลืมแล้วว่าการมีเพื่อนบ้านมันเป็นแบบไหน เพราะที่นั่นทุกคนอยู่แต่ในห้องของตัวเองเจอกันแค่ตามหน้าลิฟต์และโถงทางเดิน

ชายหนุ่มเดินตามเจ้าของบ้านเข้ามานั่งในห้องรับแขกที่จัดไว้อย่างเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น

“เชิญนั่งก่อนครับ แล้วนั่นอาศิลาเอาอะไรมาด้วยเหรอครับ” ปณวัฒน์ถามอย่างสงสัยเมื่อเห็นศิลาวางถุงบางอย่างลงบนโต๊ะเล็กหน้าโซฟา

“อาซื้อขนมมาฝาก” ศิลาตอบและยื่นกล่องให้ปณวัฒน์

“ของโปรดพี่สาวผมเลยนะครับ” เขาพูดแล้วส่งถุงให้พี่สาวตนเองดู

“ว้าว.....ทิรามิสุ” ปณาลีอุทานออกมาด้วยดีใจแล้วหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกได้ว่าเคยเห็นหน้าเขาที่ไหน

“ดีใจนะที่ขอบ”

“ยี่หวาไปซื้อขนมที่ร้าน แต่ทางร้านเขาบอกว่าหมด ยี่หวาเลยนึกแล้วว่าเห็นหน้าอาศิลาที่ไหน ก็นึกอยู่ว่าทำไมหน้าคุ้นจัง”

คำพูดของเธอทำให้ศิลาและปณวัฒน์มองหน้ากันอย่างแปลกใจ ศิลาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ยี่หวาไปร้านขนมมาด้วยเหรอ” ศิลาถาม

“ใช่ค่ะ เมื่อตอนบ่ายๆ อาศิลาจำไม่ได้เหรอคะก็อา เป็นคนเปิดประตูให้ตอนยี่หวากำลังจะเข้าไปในร้าน”

“น่าจะใช่ ขอโทษนะที่จำไม่ได้ว่าเราเคยเจอกัน”

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่ได้กินของโปรดก็โอเคแล้ว ขอบคุณนะคะอาศิลา”

“อย่าเพิ่งกินตอนนี้นะพี่ยี่หวา เราไปกินข้าวก่อนดีกว่า” ปณวัฒน์รีบห้ามพี่สาวเพราะรู้ว่าปณาลีชอบทานขนมมากและบางครั้งก็ทานจนอิ่มแล้วเขาต้องนั่งทานข้าวคนเดียว

“รู้หรอกน่า เชิญค่ะอาศิลา”

ศิลาเดินตามทั้งสองคนเข้าไปในห้องทานข้าว บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอุ่นและเป็นกันเองจนคนที่เคยชินกับการทานข้าวคนเดียวหรือทานข้าวในห้องอาหารหรูๆ รู้สึกประทับใจกับอาหารมื้อแรกที่ได้ทานจากเพื่อนบ้าน

“อาหารอร่อยมากเลยนะยี่หวา” ศิลาเอ่ยชมอย่างจริงใจ สีหน้าของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนแรกที่เจอกันอีกแล้ว

“ดีใจค่ะที่คุณอาชอบ” ปณาลียิ้มรับ