3. แทนตัวเองว่าหนู

พายุที่ได้มาระบายกับผู้หญิงที่ กวินหามาให้เสร็จ เขาก็เดินขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องทำงานของเขาทันที พายุนั่งอยู่สักพัก ชานก็ได้เข้ามาหาเขา

“ เรื่องที่นายให้ผมไปทำ ได้เรื่องแล้วครับ ” เพราะก่อนมาที่นี้เขาให้ชานไปสืบว่า ยัยเด็กนิชา ยังเรียนอยู่จริงมั้ย เธอได้โกหกเขาเพื่อเอาตัวรอดรึป่าว

“ อืม ” เขาตอบชานออกไปเสียงเรียบ

“ เธอยังเรียนอยู่จริงครับ โรงเรียนนานาชาติXXX ชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 ครับ นี้เป็นประวัติย่อยของเธอ ” เพราะชานมีเวลาไม่มาก เลยได้ข้อมูลมาให้คนเป็นนายน้อย พายุหยิบแผ่นเอกสารที่ชานส่งมา อ่านผ่านสายตาคร่าวๆ

“ หึ อีกเดือนหนึ่งครบ 18 สินะ ” เขาพูดออกไปเพราะดูวันเดือนปีเกิดของเธอแล้ว

“ ครับ ” ชานตอบคนเป็นนายออกไป เพราะเขาได้อ่านข้อมูลของเธอมาบ้างแล้ว

“ ให้ใครไปเก็บของ นิชามาไว้ให้เธอ เอาชุดนักเรียนของเธอมาด้วย ” พายุออกคำสั่งออกไป เพราะถ้าเธอยังเรียนอยู่ เขาก็ต้องให้เธอไปเรียน ถึงเธอจะมีฐานะเป็น ลูกหนี้ เป็นผู้หญิงขัดดอกของเขาก็เถอะ

“ครับ ”

ชานรับคำสั่งคนเป็นนาย แล้วรีบออกไป ถึงเขาจะไม่เข้าใจนายตัวเอง ว่าทำไมถึงสั่งแบบนี้ สงสัยนายเขาคงเอ็นดูเธอมั่ง เพราะชานที่เห็นหน้าตาของนิชาแล้ว ขนาดเขายังรู้สึกถูกชะตา และเอ็นดูเธอเลย

พายุที่กลับมาถึงเพ้นท์เฮ้าส์ตอนตีสาม เขาก็เดินเข้ามาภายใน และเห็น คนตัวเล็กนอนหลับอยู่ที่โซฟาตรงกลางห้องนอน ด้วยชุดเดิมที่เธอใส่มา คิ้วหนาขมวดเป็นปม

“ ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้ ”

เขาคิดในใจ แต่ก็นึกขึ้นมาได้ สงสัยเธอลงมาตอนที่ชานเอาข้าวมาให้แล้วคงกับขึ้นไปนอนข้างบนห้องนอนไม่ได้มั้ง เพราะห้องนอนของเขาเป็นประตูที่ต้องใส่รหัสก่อนเข้าไปหรือไม่ก็แสกนนิ้วมือ

พายุมองเด็กสาวใบหน้าสวยอยู่เพียงแป๊บนึงเขาก็ขึ้นไปอาบน้ำบนห้องนอน และลงมาอุ้มเธอขึ้นไปนอนด้วยกันที่ห้องนอนของเขา พอเขาวางเธอลงเขาก็เดินอ้อมขึ้นมานอนอีกฝั่งข้างๆเธอ เพียงไม่นานก็หลับไป

เช้าวันต่อมา

นิชาที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงเวลา หกโมงเช้า เธอจะตื่นเช้าแบบนี้เป็นปกติเพราะ เธอต้องออกมานั่งรถไปโรงเรียน นิชาจะเดินทางไปโรงเรียนโดยรถประจำทาง เพราะถึงเธอจะเรียนโรงเรียน นานาชาติ แต่เธอก็ไปเรียนด้วยตัวเอง เพราะตั้งแต่แม่บุญธรรมของเธอเสียชีวิต แม่บ้านและคนขับรถ วันรบก็ไม่ได้จ้างต่อ นิชาเลยทำงานบ้านทุกอย่างเองทั้งหมด

นิชาที่ลืมตาขึ้นมาเธอก็มองไปรอบๆห้อง ที่มืดสนิท เธอเลยมองไปที่ข้างๆก็เห็นว่า ตัวเองนอนอยู่บนเตียงนอน และก็มีผู้ชายคนหนึ่ง นอนหลับอยู่ เธอเลยเพ่งเล็งด้วยสายตาผ่านความมืดนี้ ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร พอเธอจ้องใบหน้าของเขา เธอก็ตกใจ และเรียกชื่อเขาขึ้นมา

“ คุณพายุ ” นิชาพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังนัก แต่ก็พอให้พายุได้ยิน เขาเลยลืมตาขึ้นมามองเธอ

” ตื่นนานแล้วเหรอ “ พายุลืมตาขึ้นมา แล้วนอนมองหน้าคนที่เอาแต่มองเขา

” ค่ะ หนูขึ้นมานอนบนนี้ได้ไงคะ “ นิชาตอบแล้วถามเขาออกไป เพราะเธอจำได้ว่าเธอนอนอยู่ที่โซฟาข้างล่างนิ แล้วทำไมขึ้นมานอนบนนี้ได้

” ฉันอุ้มเธอขึ้นมา “ พายุตอบออกไป ถามมาได้ ถ้าเขาไม่พาเธอขึ้นมา เธอจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง พอเขาตอบเธอออกไปแล้วเขาก็เอื้อมมาเปิดไฟที่หัวเตียง

” กี่โมงแล้ว “

พายุถามหญิงสาวออกมา เพราะเขารู้สึกว่า เพิ่งจะได้นอนไม่นานนี้เอง ปกติพายุจะทำงานที่คาสิโน จนดึก แต่ถ้าดึกเขาจะนอนที่นั่นเลย และเช้าเขาก็เข้าไปทำงานที่บริษัทนำเข้ารถหรูและอะไหล่รถยนต์ที่เขารับช่วงมาจากพ่อของเขาต่อ

” เอ่อ… “ นิชามองซ้ายมองขวาหานาฬิกาในห้องนอนของเขา พอเธอเห็นแล้ว เธอก็บอกเวลากับเขาออกไป

” 6 โมง 10 นาทีคะ “ นิชาบอกเวลาเขา

” ทำไมตื่นเช้าจัง นอนต่อเถอะ “ เขาบอกเธอนี้ยังเช้ามากๆอยู่เลย ถึงว่า เขารู้สึกเพิ่งจะได้นอนเอง

” ปกติหนู เอ้ย ฉันตื่นเวลานี้เพราะต้องไปเรียนคะ “ เธอพูดออกมา และทำหน้าเศร้าลง ถ้าเธอต้องมาเป็นผู้หญิงขัดดอกของเขา เธอคงไม่ได้ไปเรียนแล้ว

” อ่อ งั้นไปอาบน้ำสิ คนของฉันน่าจะเอาของเธอมาแล้ว “ พายุบอกกับเธอออกไป เพราะคิดว่าคนน่าจะเอาของเธอตามที่เขาสั่งมาไว้แล้ว

” ของ ของอะไรค่ะ “ นิชาถามเขาออกไป ด้วยความมึนงง

” เสื้อผ้า ของใช้บางส่วนของเธอ ถ้าจะไปเรียนก็ไปอาบน้ำ ฉันจะไปส่ง “

เขาบอกกับเธอ พอนิชาได้ยินว่า เขาจะไปส่งเธอที่โรงเรียน เธอก็รีบลงจากเตียง เข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำทันที นิชาใช้เวลาอาบน้ำครึ่งชั่วโมง เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำ และมองหาเขา เพื่อจะถามว่า ชุดของเธออยู่ไหน พอเห็นว่าพายุนั่งอยู่ที่ปลายเตียง เธอเลยถามเขาออกไป