4. รับเด็ก

ทันทีที่ถึงบริษัท พายุก็เดินเข้ามาที่ห้องทำงานของเขา และ จินนี่ ( เลขาสาว ) ของเขาก็เดินตามเจ้านายเข้ามาทันที และถามออกไป

“ คุณพายุรับกาแฟเลยมั้ยคะ ” เพราะทุกครั้งที่พายุมา เธอจะต้องเอากาแฟเข้ามาให้เขา

“ ครับ ”

พายุตอบออกไป ได้กาแฟสักแก้วก็คงจะดีวันนี้เขาตื่นเช้ามากๆ หลังจากที่จินนี่ออกไปแล้ว พายุก็ได้หยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา และมองไลน์ของคนตัวเล็กอยู่ เขาไม่แน่ใจว่า เธอจะเข้าเรียนรึยัง อยากจะไลน์ไปถามแต่ก็เลือกที่จะไม่ถามดีกว่า พายุจึงวางโทรศัพท์มือถือลง และหันมาเปิดเอกสารตรงหน้าแทน เพียงไม่นาน เลขาของเขาก็เอากาแฟมาเสริฟ วันทั้งวันพายุทำงานจนกระทั่งเย็น เขามองเวลาและเห็นว่า อีกครึ่งชั่วโมง จะเป็นเวลาเลิกเรียนของนิชา เขาจึงปิดแฟ้มงานลง และเดินออกมาจากห้องทำงานทันที

“ ผมไม่เข้าแล้วนะ มีธุระ ”

เขาเดินออกมาหยุดที่หน้าโต๊ะเลขาหน้าห้อง ก็แจ้งจินนี่ออกไป ปกติเขาจะกลับทีหลังพนักงานด้วยซ้ำ แต่วันนี้เขาต้องออกจาก บริษัทไว เพราะจะต้อง ไปรับเด็กที่โรงเรียน

@โรงเรียนนานาชาติ

ตอนที่เขาอยู่บนรถ พายุได้ส่งข้อความมาบอก นิชาแล้ว ว่าจะจอดรอ ที่หน้าโรงเรียน และเธอก็ได้เปิดอ่านเรียนร้อย และตอบเขากลับมาแล้ว

นิชาที่เดินออกมาหน้าโรงเรียนพร้อมกับ นนท์ และ เพลินขวัญ เพื่อนสนิททั้งสองของเธอ พอเดินออกมาแล้ว เธอก็ขอแยกตัวจากเพื่อนทั้งสองทันที เธอเดินมาที่รถคันเมื่อเช้าที่เธอนั่งมา ตอนแรกนิชาก็จำไม่ได้หรอก แต่เธอเห็น ชาน ยืนอยู่ข้างรถเธอเลยเดินมาทางที่เขายืนอยู่ พอนิชาเดินมาถึง เธอก็ยกมือไหว้ ชานทันที เพราะเธอเห็นว่า เขามีอายุมากกว่า ชานที่เห็น นิชาไหว้เขา เขาก็ต้องรีบพูดขึ้นมา

“ ไม่ต้องไหว้ผมครับ เชิญขึ้นรถเถอะครับ นายรออยู่ ”

ชานพูดออกไป และเปิดประตูให้นิชาได้ขึ้นมานั่ง พอเธอขึ้นมาบนรถแล้ว นิชาก็ยกมือไหว้ พายุ และกวินที่นั่งทางด้านทันที พายุที่เห็นแบบนั่นก็พยักหน้าให้เธอแล้วออกคำสั่งกับชาน

“ ไปส่งนิชาที่เพ้นท์เฮ้าส์ ”

พอได้รับคำสั่งนาย ชานก็รีบขันรถมาที่เพ้นท์เฮ้าส์ทันที พอมาถึงนิชาก็ได้ขอบคุณพวกเขาอีกครั้งและเปิดประตูรถลงมา แต่เธอไม่ได้ลงแค่คนเดียว พายุเดินลงตามเธอมาด้วย พายุเดินนำนิชาเข้ามาในห้อง และเขาก็ได้พูดกับเธอว่า

“ ฉันมีเรื่องจะต้องตกลงกับเธอ ” เขาพูดออกมา

“ ค่ะ ”

นิชาเองก็อยากจะคุยกับเขาเหมือนกัน วันนี้ถึงเธอจะไปเรียนแต่เธอก็เรียนไม่รู้เรื่องเลย เพราะในหัวเธอเอาแต่คิดเรื่องเมื่อวาน เรื่องที่พ่อบุญธรรมของเธอเป็นหนี้เขา และไหนจะเรื่องบ้าๆที่เธอต้องมาเป็นผู้หญิงขัดดอกนี้อีก

“ เธอจะต้องอยู่ที่นี้กับฉันเป็นเวลา 3 เดือน จนกว่า พ่อของเธอจะหาเงินมาใช้หนี้ฉันได้ และฉันจะให้เธอไปเรียนตามปกติ เธอสามารถใช้ชีวิตตามปกติของเธอได้เลย แค่เพียงเธอต้องอยู่ที่นี้ และหน้าเธอของเธอ คือบำเรอความสุขของฉันไม่ว่าจะวิธีไหนก็ตามที่ฉันต้องการ และฉันจะให้เงินเดือนเธอทุกเดือน เพราะฉันได้ร่างกายของเธอ แต่ฉันไม่อยากเอาเปรียบเธอ ” เขาพูดอธิบายความต้องการและหน้าที่หลังจากนี้ที่เธอต้องเจอให้เธอรับรู้

“ และถ้าหนู ขอหาเงินทางอื่นมาคืนคุณละคะ ” นิชาลองถามเขาออกไป

“ เด็กอย่างเธอจะไปทำงานอะไรได้ เงินที่พ่อเธอเป็นหนี้ฉันตั้ง 15 ล้านนะ ฉันว่า เธอเตรียมตัวนอนอ้าขาให้ฉันกระแทกแบบสวยๆจะดีกว่า ”

เขาพูดจบ เขาก็ลุกเดินออกจากห้องไปไม่รอให้นิชาได้พูดอะไรต่อ นิชาได้แต่ยืนกำหมัดตัวเองแน่น ไม่คิดว่า คนที่ดูดีทุกอย่าง แบบพายุ จะพูดจาตรงๆน่าเกียจขนาดนี้

หลังจากที่พายุคุยกับนิชาเสร็จ เขาก็ลงมาข้างล่างแล้วขึ้นรถไปที่คาสิโนของเขาเพื่อทำงานต่อทันที พายุนั่งทำงานจนกระทั้ง 3 ทุ่ม เขาก็มีความคิด อยากจะกลับเพ้นท์เฮ้าส์ขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ปกติเขาจะทำงานยาวๆ แต่วันนี้ในหัวของเขามันมีแต่หน้าของ นิชาเต็มไปหมด พายุเลยลุกออกจากห้องทำงาน และเดินลงมา ก็เจอกับชานที่ดูความเรียบร้อยอยู่ ชานเลยรีบเดินมาหาคนเป็นนายทันที เพื่อนายเขาต้องการอะไร

“ นายจะไปไหนรึป่าวครับ ” ชานเดินเข้ามาและรีบถามเจ้านายออกไป

“ กูจะกลับแล้ว มึงอยู่ดูความเรียบร้อยไปเถอะ ”

เขาบอกกับชานแล้วเดินต่อออกมา ปล่อยให้ชานยืนมองตามหลังของเขาอยู่อย่างนั่น แล้วยกมือขึ้นมาเกาหัว แบบงงๆ เจ้านายเขาทำไมกลับไว ชานคิดในใจ แต่ก็เพียงแป๊บเดียว ชานก็ไปทำงานของตัวเองต่อ พายุขับรถแรมโบสีดำด้านของตัวเอง ออกจากคาสิโน และตรงมาที่เพ้นท์เฮ้าส์ทันที พอเข้ามาถึงเขาก็เห็นนิชานั่งอยู่ที่โซฟา เธอน่าจะทำการบ้านแหละ เพราะเห็นเขียนอะไรอยู่ เขาเลยเดินเข้ามาหาเธอ

“ คุณพายุ กลับมาแล้วเหรอคะ ” นิชาที่เงยหน้าขึ้นมา พอเห็นเขาเธอก็ถามออกไป

“ อืม กินข้าวรึยัง ” เขาถามเธอ เพราะตอนที่เขาไปรับเธอ เขาก็พามาส่งที่เพ้นท์เฮ้าส์ทันที และในเพ้นท์เฮ้าส์หนุ่มโสดแบบเขา ในตู้เย็นก็ไม่มีกับข้าวหรอก มีแต่น้ำเปล่าและเหล้าเบียร์เท่านั่น