5.ใช้ปาก

เช้าวันต่อมา

พายุก็มาส่งนิชาที่หน้าโรงเรียนเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือวันนี้เขาขับรถมาส่งเธอเองไม่ได้ใช้คนขับ

“ ขอบคุณนะคะ ที่มาส่งหนู ”

พอถึงโรงเรียนนิชาก็หันไปยกมือไหว้และขอบคุณพายุ ทันที

“ เลิกเรียนก็มารอที่เดิม ” พอเห็นนิชาไหว้เขา เขาก็พูดกับนิชาออกไป และยื่นเงินให้เธอเหมือนเมื่อวาน จนเธอต้องพูดขึ้น

“ เงินที่คุณพายุให้หนูเมื่อวานยังไม่หมดเลยคะ ” เธอบอกกับเขา และพายุก็มองหน้าเธอแล้วพูดขึ้นว่า

“ ปกติพ่อของเธอให้มาโรงเรียนวันละเท่าไหร่ ” เขาถามเพราะจะได้ให้เธอถูก

“ คุณพ่อให้นิชาอาทิตย์ละ 2000 ค่ะ “ นิชาตอบเขาออกไป

” พอใช้เหรอ “

พอพายุได้ยินว่า เธอได้อาทิตย์ละสองพัน เขากลับไม่อยากจะเชื่อ เพราะโรงเรียนที่นิชาเรียนอยู่มันนานาชาตินะ ได้เงินแค่นี้จะพออะไร ขนาดเขาเองกินข้าวมื้อๆนึงยังตั้งหลายพัน

” พอคะ ยังเหลือด้วยซ้ำ “

นิชาตอบเขาออกไป เพราะว่าสำหรับเธอแล้ว เธอไม่ได้ใช้อะไรมากมาย ที่หมดไปก็เพราะค่ารถโดยสารมากกว่า เพราะข้าวเธอก็ทานที่โรงเรียน

” งั้นเอาแบบนี้นิชา ฉันจะให้เธอเป็นรายอาทิตย์เหมือนพ่อของเธอแล้วกัน ส่งเลขบันชีเธอให้ฉัน ส่วนเงินนี้เก็บไว้ เผื่อเธออยากได้อะไร รับไปห้ามคืน และรีบลงไปสะ เดี๋ยวเข้าเรียนสาย “

เขาบอกกับเธอและยัดเงินให้เธออีกครั้งและนิชาก็รับมา ยกมือไหว้เขาอีกครั้งแล้วรีบลงรถไป พอนิชาเดินเข้าโรงเรียนแล้วเขาก็ขับรถมาที่บริษัททันที เพราะวันนี้พายุมีประชุมทั้งเช้าและบ่าย

ตอนบ่าย

พายุที่นั่งประชุมอยู่เขาก็มองเวลาที่ข้อมือตนเอง และพบว่าตอนนี้ใกล้ สามโมงครึ่งเเล้ว เเต่การประชุมในรอบบ่ายยังไม่ไปถึงไหนเลย เขาเลยต้องส่งข้อความไปหาชาน ให้ไปรับนิชามาหาเขาที่นี้เเทน และส่งข้อความบอกคนตัวเล็กว่า ให้ชานไปรับเเทน

นิชาที่เลิกเรียนเเล้ว เธอก็อ่านข้อความของพายุ เเละเดินออกมาที่หน้าโรงเรียน ก็เจอกับชานยืนรออยู่ที่รถ เธอก็ยกมือสวัสดีเขาเเละขึ้นรถมา นิชานั่งมองบรรยากาศที่ข้างทางมาสักพักหนึ่ง รถก็มาจอดที่หน้าบริษัทของพายุ ชานเปิดประตูรถให้เธอลงเเละพา นิชาเดินเข้ามาด้านในบริษัทเเห่งนี้ และเเน่นอน พอนิชาเดินตามชานเขามาเธอก็ตกเป็นเป้าสายตาของคนในบริษัททันที เพราะนิชามากับชาน ลูกน้องคนสนิทของพายุ และเธอก็อยู่ในชุดนักเรียนมอปลายด้วย ทุกคนเลยสงสัยว่าเธอเป็นใคร คนในบริษัทที่นี้ต่างรู้ดี ว่าประธานบริษัทอย่างพายุ เป็นลูกชายเพียงคนเดียวเขาไม่มีน้องสาวเเน่ๆ

เมื่อชานพานิชาขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นบนสุดของบริษัทแล้ว เขาก็พาเธอเข้าไปรอที่ห้องทำงานของพายุทันที

“ คุณนิชา รอนายที่ห้องนี้ก่อนนะครับ ถ้าอยากได้อะไร โทรบอกผมได้เลย ” ชานบอกกับเด็กสาว และที่เขาพูดว่า ให้เธอโทรหาเขาได้ก็เพราะ เจ้านายของเขาได้ให้เบอร์โทรทั้งของเขาเเละกวิน แก่นิชาไว้เเล้ว

“ ขอบคุณค่ะ พี่ชาน ” นิชาพูดออกไป เเละชานก็เดินออกจากห้องทำงานของคนเป็นนายไป นิชาเลยนั่งรอที่โซฟาเเละหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมาเปิดดูซีรี่ย์เพื่อรอพายุ

หกโมงเย็น

“ เอาเป็นว่า วันนี้พอเเค่นี้ก่อนนะครับ แล้วพรุ่งนี้เช้าเราค่อยมาประชุมกันต่อ ”

พายุที่นั่งประชุมมานานหลายชั่วโมง เเละการประชุมในวาระนี้ก็ไม่มีอะไรมากเเล้ว เขาเลิกสั่งเลิกประชุม เพราะตอนนี้ก็เย็นเเล้ว กลัวว่า นิชาจะรอนาน พอพายุออกจากห้องประชุมเขาก็เดินกลับมาที่ห้องทำงานขิงเขาทันที พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นนิชา นั่งหลับอยู่ เขาเลยเดินเข้าไปที่เธอแล้วเรียกชื่อเด็กสาวออกไป

“ นิชา ” นิชาที่ได้ยินเสียงคนเรียกเธอก็ลืมตาขึ้นมา พอเห็นว่า เป็นพายุ เธอก็ยกมือไหว้เขาทันที

“ คุณพายุ สวัสดีค่ะ ” เธอยกมือไหว้เขา

“ รอนานมั้ย มีการบ้านรึป่าว ” เขาถามเธอ หลังจากที่นิชาไหว้เขาเเล้ว

“ ไม่นานค่ะ มีสองวิชา ” นิชาบอกกับเขา

“ งั้นกลับกันเถอะ ” เขาบอกกับเธออีกครั้ง และคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นเดินตามเขามา เเต่รอบนี้พายุหยุดรอเธอ เเละโอบเอวเล็กของนิชาไว้ จนเธอต้องมองหน้าเขา เขาเลยต้องพูดขึ้น

“ เดินไปด้วยกัน ” พายุบอกกับเธอ แบะโอบเอวนิชาเดินออกจากห้องไป พอถึงโต๊ะเลขาหน้าห้อง เขาก็หยุดเดินเเละบอกกับ จินนี่เลขาสาว ออกไป