บทที่ 3

เขาไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงคนไหนที่ทำให้แม่ต้องเจ็บปวด แต่ผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิตพ่อต้องได้รับผลกรรมนั้น ชายหนุ่มมองตามร่างหญิงสาวที่ถูกลูกน้องแบกเดินออกมาหารถ

ร่างเล็กถูกวางทิ้งไว้หลังรถเหมือนไม่มีค่าอะไรเลย แล้ววัลลภก็เดินอ้อมไปนั่งข้างคนขับโดยมีเจ้านายนั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนเธอถูกทิ้งไว้ท้ายกระโปรงรถ

"นายหัวเป็นยังไงบ้างครับ" วัลลภเห็นว่าต้นคอของเจ้านายมีแผล แถมตอนนี้มีเลือดติดเสื้อเชิ้ตสีขาวด้วย

"ยังไกลหัวใจ"

"รีบกลับสิวะ" เห็นว่าคนขับชักช้าวัลลภเลยหันไปสั่ง

"ครับ"

ใช้เวลาขับรถไม่นานก็มาถึงปางไม้..

"นายหัวครับ" เห็นรถของเจ้านายวิ่งเข้ามาลูกน้องก็รีบก้มหน้าก้มตาวิ่งเข้ามาหา

ตุ๊บ! "อึบ"

ตุ๊บ!! "อึบ" ลูกน้องแต่ละคนที่วิ่งดาหน้าเข้ามาถูกเท้าของภูเบศแทบจะทุกคน แต่ไม่มีใครเลยที่กล้าร้องโอดโอย เพราะถ้ามีเสียงรู้ดีว่าเจอหนักกว่าเดิมแน่

วัลลภลงจากรถได้ก็เดินอ้อมไปหลังรถแล้วเปิดกระโปรงหลัง ลูกน้องที่ถูกถีบเมื่อครู่รีบลุกขึ้นมาแล้วเดินมาดูว่าข้างหลังรถมีอะไร

"เจอตัวอยู่ที่ไหนครับลูกพี่" ลูกพี่ที่พวกเขาเรียกก็คือวัลลภมือขวาคนสนิทของนายหัว

"กระท่อมในป่า" กระท่อมอยู่ไกลจากปางไม้มากทุกคนเลยไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะเดินไปถึง

"เอาไปไว้ห้องเดิมไหมครับ"

"พวกมึงซ่อมหรือยังล่ะ" วัลลภต่อว่าลูกน้อง ส่วนนายหัวภูเบศตอนนี้เดินกลับไปทางบ้านหลังใหญ่แล้ว

"ยังไม่ได้ซ่อมเลยครับ พวกเรามัวหาตัวเธออยู่ครับ"

"ถ้าทำให้หนีออกไปได้อีกนะพวกมึงได้แดกลูกตะกั่วแทนตีนแน่"

"พวกเราจะคอยระวังให้ดีครับ" ยังกลัวอยู่เลยว่าจะได้กินลูกปืนไหม โชคดีที่แค่ถูกกระทืบ

"เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ เลยพวกมึงเนี่ย"

จะเอาไปไว้โรงเก็บไม้ที่เดิมก็ไม่ได้แล้ว เพราะยังไม่ได้เช็คดูเลยว่าไม้กระดานแผ่นไหนผุพังบ้าง เลยต้องเอาเธอมาไว้ที่เรือนหลังเล็ก

"ผมว่าล้างแผลหน่อยดีกว่าไหมครับ เดี๋ยวแผลติดเชื้อ" จัดการผู้หญิงเสร็จวัลลภก็ตามผู้เป็นเจ้านายมาดูแผลให้

"จัดการมันเสร็จหรือยัง"

"ผมให้คนเอาไปไว้เรือนหลังเล็กครับ โรงไม้คงต้องซ่อมบำรุงก่อน"

"ไม่ต้องเดี๋ยวกูทำเองมึงออกไปได้" วัลลภกำลังจะเอาแอลกอฮอล์ล้างแผลมาล้างให้​ แต่ภูเบศไล่ออกไปก่อน

หลังจากลูกน้องออกไปแล้วเขาก็เอาแอลกอฮอล์นั้นเทราด

"ซี๊ดดด" แสบจริงๆ เลยตัวแค่นี้ ไม่ได้แสบแค่แผลแสบไปถึงเธอ คนอะไรฤทธิ์เดชเยอะชิบหาย เขาก็ไม่ได้คิดจะทรมานอะไรเธอขนาดนี้หรอกแต่เธอรนหาที่เอง​ อยู่เฉยๆ ก็ไม่เจ็บตัวแล้ว

ในเวลาต่อมาที่เรือนหลังเล็ก เรือนหลังนี้เป็นบ้านไม้ชั้นเดียวยกสูงขึ้นมาหน่อย เครื่องอำนวยความสะดวกอะไรก็ไม่มีหรอก สร้างเพื่อกันปลวกเจาะไม้ถ้ากองไว้เฉยๆ คงไม่พ้นเป็นอาหารปลวก และเขาก็มีโครงการทำแบบนี้อีกหลายหลัง เพราะมันดูแลไม้สะดวกดีแถมเอาบ้านไว้ใช้งานได้อีก

"ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย" รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่ไหนสักแห่ง ที่นอนของเธอมีแค่หมอนใบเดียว หญิงสาวลองเดินมาจะเปิดประตูแต่ก็เปิดไม่ได้ คงถูกล็อกจากด้านนอก เธอเลยตรวจเช็คหน้าต่างว่าล็อกเหมือนกันไหม และหน้าต่างทุกบานก็เปิดไม่ได้เช่นกัน

ตอนนี้จะทำอะไรก็ทำไม่ได้เพราะยังรู้สึกเจ็บท้องมาก เธอเลยค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงกับที่ตรงนั้น ถ้าเธอไม่ยอมตกลงรับปากแต่งงานเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นกับเธอไหม คนที่ลักพาตัวเธอมาเป็นศัตรูของไอ้เสี่ยบ้ากามนั่นหรือเปล่า

คิดแล้วก็สมเพชตัวเอง ทีแรกที่คุยกันว่าจะให้เธอดูตัวกับลูกชายเสี่ยภูริแต่ก็ถูกปฏิเสธ แต่เธอก็สงสัยในเมื่อลูกชายของเสี่ยปฏิเสธการแต่งงานแล้วทำไมงานแต่งถึงยังจะจัดต่ออยู่อีก