บทที่ 2

ภูเบศมาขึ้นเครื่องส่วนตัวที่จอดอยู่สนามบิน ถึงแม้จะมีเครื่องส่วนตัวแต่ก็ต้องจอดในที่ที่รัฐบาลกำหนดไว้

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง และมีรถรอรับเขาอยู่ที่สนามบินแล้ว

"เจอตัวมันหรือยัง" ลงเครื่องก็ตรงมาถามลูกน้องที่จอดรถรออยู่

"ยังเลยครับนายหัว"

"พวกมึงทำอะไรกัน แค่ผู้หญิงคนเดียวยังเอาไม่อยู่" ถ้าสังเกตใบหน้าของเขาตึงเครียดมาก แต่จะแสดงอารมณ์ออกมาตอนนี้ไม่ได้เพราะยังคงอยู่ที่สาธารณะ

"ไม่คิดว่าเธอจะใจกล้าขนาดนั้นครับ" พื้นที่ป่ามีเป็นพันๆ ไร่ และเวลานั้นก็เป็นกลางคืนใครจะคิดล่ะว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะกล้าวิ่งหายเข้าไปในป่า

"เชิญครับนายหัว" ขณะที่เปิดประตูให้ลูกน้องคนที่มารับไม่กล้ามองสบตาเจ้านายเลยได้แต่ก้มหัว

ตอนที่นั่งรถผ่านป่าไม้ เขาและคนของเขาก็สอดส่ายสายตามองตามพุ่มไม้ที่อยู่ละแวกนั้น

"แถวนี้ยังมีกระท่อมอยู่ไหม" ภูเบศนึกได้ว่าเคยมีกระท่อมที่คนของเขาสร้างไว้เวลาออกมาตัดไม้

"มีอยู่ครับ" ลูกน้องคนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่ก็ตอบโดยการมองผ่านกระจกหลัง

"พวกมึงไปดูหรือยัง"

"ยังไม่ได้ไปดูครับ" ที่ยังไม่ได้ไปดูเพราะไม่คิดว่าเธอจะไปถึงที่นั่นได้ ทางที่จะเดินจากปางไม้มากระท่อมมันลำบากมากผู้หญิงคงไม่เดินไปหรอก

ภูเบศเลยสั่งให้จอดรถ และการที่จะเข้าไปกระท่อมก็ต้องผ่านลำธาร

"เดี๋ยวให้ผมเข้าไปดูก็ได้ครับ" วัลลภที่ติดตามมาด้วยถืออาสา

"พวกมึงหาตามละแวกนี้" เพราะยังมีพื้นที่อีกหลายที่ที่เขาสงสัยว่าเธอจะไป แต่ถ้าจะให้เดินออกไปถึงถนนด้านหน้าไม่มีทาง ดีไม่ดีถูกสัตว์ป่าคาบไปแดกก่อนแล้ว

"ครับ"

ภูเบศเดินตามทางเล็กๆ ตรงไปทางกระท่อม ผ่านลำธารเขาต้องข้ามไป ..ลำธารนี้มีโขดหินให้เดินผ่านน้ำใสจนมองเห็นตัวปลาที่ว่ายผ่าน ถึงแม้ที่นี่จะเป็นกลางวันแต่ต้นไม้สูงบังแสงสว่าง ใช้เวลาไม่นานก็เดินเข้ามาถึงกระท่อมที่เขาจะเข้ามาดู เพราะถ้าเธอผ่านมาทางนี้มันจะมีทางเล็กๆ ให้เดินมาจนถึงกระท่อม ถ้าใครไม่รู้ก็เหมือนมันเป็นกับดักให้คนเดินตรงมาทางนี้เพราะเห็นว่าเป็นกระท่อมไม่มีใครอยู่ คนที่เดินป่าเหนื่อยๆ ก็ต้องมานอนพัก

แกร็ก.. เสียงฝีเท้าของคนที่เดินเข้ามาใกล้กระท่อมเหยียบกิ่งไม้ก่อน และก็มองไปเห็นว่ามีความเคลื่อนไหวในกระท่อมนั้นจริงๆ ภูเบศเลยรีบวิ่ง

"กรี๊ดด" หญิงสาวที่เผลอหลับเพิ่งสะดุ้งตื่นตอนเสียงเหยียบกิ่งไม้นี่แหละ ระยะกระชั้นชิดขนาดนี้ไม่มีทางที่เธอจะวิ่งหนีได้ทัน ร่างเล็กถูกตะครุบล้มหงายลงกับพื้นดินที่มีหญ้าปกคลุมหนาทึบ "ปล่อยนะไอ้เลว!"

"หึ! โชคดีนี่ที่ยังไม่เป็นศพ"

"ไอ้ชั่ว ถ้าฉันจะถูกจับกลับไปอีกฉันขอตายที่นี่ดีกว่า"

"ได้.. แต่ก่อนตายอย่าให้เสียของไปเปล่าๆ"