บทที่ 1

นานแล้วที่ไม่ได้กลับบ้านหลังนี้ กลับมาทีไรก็คิดถึงแม่ที่จากไปเขาถึงไม่ค่อยอยากกลับมาที่นี่ ถ้าแม่ยังอยู่เขาคงไม่โทษตัวเองที่ดูแลท่านไม่ดี คนที่ทำร้ายแม่ต้องได้รับผลกรรมจนสาสม

ขึ้นมาไม่นานภูเบศก็ออกจากบ้านไปสถานที่ที่ทำให้เขาลืมเรื่องเศร้าๆ ได้

"ว่าไงยังอยู่ดีไหมมึง"

"ไม่ได้เจอกันนานยังปากไม่ดีเหมือนเดิมนะ มึงมาตั้งแต่เมื่อไรวะ"

"มาถึงเมื่อตอนเย็น ว่าแต่ที่นี่ดูดีขึ้นเยอะเลยนี่" ชายหนุ่มสังเกตโดยรอบว่าเหมือนทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไป นี่เขาไม่ได้กลับมานานเท่าไรแล้วเนี่ย

"เสี่ยสั่งให้ปรับภูมิทัศน์ใหม่" เสี่ยที่พูดถึงก็คือพ่อของภูเบศนั่นแหละ เพราะสถานที่แห่งนี้ยังอยู่ในเครือข่ายของภูริ และคนที่ภูเบศทักก็คืออัศวินเป็นเจ้าของสถานบันเทิงครบวงจรของที่นี่ แต่ก็ยังอยู่ในเครือข่ายของภูริเพราะถ้าอยากอยู่รอดก็ต้องมีผู้มีอิทธิพลหนุนหลัง

"ว่าแต่มึงเถอะไม่เจอกันนานมีเมียกี่คนแล้ววะ"

"หึหึ ถามเป็นคนแล้วกูจะตอบมึงได้ไหมล่ะ"

"ไม่ใช่ว่าในนี้มึงฟันหมดแล้วนะ"

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวกูจะให้คนเรียกเด็กใหม่มาให้" ว่าแล้วอัศวินก็ชูนิ้วขึ้นมาเพื่อเรียกให้ลูกน้องเข้ามาหา

"ขอเป็นเด็กใหม่นะ ต่อจากมึงกูไม่เอา"

"ไอ้นี่ เพื่อนกันกินด้วยกันจะเป็นไรไป"

"กูกลัวว่าเครื่องมันจะหลวมก่อนน่ะสิ"

"ฮ่าาๆ ค่อยฟังเข้าหูหน่อย"

ไม่นานเด็กใหม่ 2-3 คนก็เดินตรงเข้ามา ไหว้ลงแนบอกนายหัวภูเบศ ยิ่งรู้ว่าเขาคือบุตรชายคนโตของเสี่ยภูริสาวๆ แทบอยากจะสิงร่างเลยแหละ

"สวัสดีค่ะเสี่ย"

"เสี่ยขา" แต่ละคนช่างออดอ้อน

"วันนี้ใครมีทีเด็ดอะไรก็งัดมาใช้ให้หมดเลยนะ ห้องนี้กูยกให้มึง" สิ้นเสียงของอัศวินพร้อมกับประตูห้องที่ถูกปิดลง