บทที่ 6

"ฉันไม่ยอมทำหรอกนะ"

"ไม่ได้ถามว่าจะยอมหรือไม่ยอมบอกให้ไปแบกไม้ออกมา"

"ฉันเป็นผู้หญิงจะไปแบกหามหนักๆ แบบนั้นได้ยังไง"

"ถ้างั้นก็คงต้องให้นายหัวมาสั่งเองแล้วล่ะ"

"หยุดนะ!" ถ้าไอ้บ้านั่นมามันคงไม่จบง่ายๆ แน่ ดีไม่ดีมันจะให้เราเป็นคนสร้างบ้านเองด้วยซ้ำ

ข้าวสวยเลยเข้าไปดูว่าพอที่จะแบกไม้อันไหนออกมาได้บ้าง เธอเลือกไม้กระดานที่เล็กที่สุดแล้วก็ยกออกมา

"แล้วเมื่อไรจะเสร็จ"

"ฉันก็ยกได้เท่าที่ยกนี่แหละ"

"ปากดี แบบนี้ต้องเจอสักดอก" ลูกน้องของเขาสะบัดมือเหมือนจะตบ ข้าวสวยถึงกับสะดุ้งสุดตัวเพราะถ้าเจอฝ่ามือนี้เข้ามีหวังสลบ

"ฉันยกแล้ว" เธอเลยต้องเข้าไปเอาเพิ่มมาอีก แล้วก็ยกไปจุดที่พวกมันบอกว่าจะสร้างบ้าน

มาถึงก็เห็นตั้งเสาไว้แล้ว แต่ผู้ชายตั้งเยอะตั้งแยะทำไมต้องมาใช้ผู้หญิงแบบเราด้วย

"กลับไปขนมาอีกเอามาให้เยอะที่สุด"

"นายหัวดูอะไรอยู่ครับ" เข้ามาก็เห็นว่านายหัวกำลังใช้กล้องส่องทางไกลมองอีกฝั่งหนึ่งของเมื่อเช้านี้

"ถ้ามึงเข้ามาโดยที่ไม่บอกกูอีกนะ รับรองว่าอาหารเย็นมึงเป็นลูกตะกั่วแน่"

"ก็นายหัวไม่ได้ปิดประตูไว้ผมเลยเดินเข้ามาครับ"

"ไม่ปิดมึงก็ต้องเคาะประตูบอกกูก่อน"

"ได้ครับ ว่าแต่นายหัวชอบหรือไม่ชอบเธอกันแน่ครับ"

"ไอ้วัลลภ!"

"เข้าเรื่องก็ได้ครับ เสี่ยโทรมาบอกว่านายหัวไม่รับโทรศัพท์เลย"

"โทรมาทำไม"

"คงจะคุยเรื่องเจ้าสาวที่หายไปนั่นแหละครับ"

"พ่อรู้แล้วเหรอ?"

"รู้ว่าอะไรครับ"

"รู้ว่ากูจับมาไง!"

"ผมไม่ได้ถามเรื่องนี้หรอกครับนายโทรกลับไปหาเสี่ยหน่อยเถอะครับ"

คล้อยหลังวัลลภ ภูเบศเลยโทรไปหาพ่อ

>>{"ตกลงแกไม่ได้ไปใต้เหรอ"}

{"สนใจเรื่องของผมด้วยเหรอครับ"}

>>{"ฉันไม่ได้โทรมาทะเลาะกับแกนะ ฉันโทรไปบ้านของแกที่ภาคใต้แล้ว คนที่นั่นบอกแกไม่ได้ไป"}

{"พ่อไม่คิดบ้างหรือครับว่าผมอาจจะขลุกอยู่กับผู้หญิงก็ได้"}

>>{"เรื่องเจ้าสาวที่หายไปมีคนสงสัยว่าแกพาไป"} ภูริเริ่มเข้าเรื่องเพราะถ้าคุยมากไปเดี๋ยวลูกชายก็จะขาดการติดต่อไปอีก

{"หึหึ ผมจะเอาผู้หญิงของพ่อมาทำอะไร"}

>>{"แต่นั่นไม่ใช่ผู้หญิงของ.."} ภูริยังพูดไม่จบลูกชายก็ตัดสายไปก่อน

"ไอ้บ้านี่มันไม่คิดจะฟังพ่อบ้างเลยหรือไง"

"ว่ายังไงบ้างครับพ่อ"

"มันก็ยังกวนตีนเหมือนเดิมนั่นแหละ"

"แล้วทางตำรวจว่ายังไงบ้างครับ"

"ยังสืบได้ไม่มากเพราะพ่อไม่ให้เป็นข่าว"

"แล้วตกลงคุณภูเบศ ไม่ได้กลับบ้านที่เหมืองแล้วไปไหนล่ะครับ" ภูเบศไม่ยอมให้ภูผาเรียกพี่ เขาเลยต้องเรียกคุณแบบนี้มาตลอด แต่ส่วนมากจะเรียกแค่ต่อหน้าพ่อ เพราะอีกฝ่ายไม่เห็นว่าเขาเป็นน้องเขาก็ไม่จำเป็นต้องเห็นว่าเป็นพี่เช่นกัน

"ข้อนี้แหละพ่อสงสัยว่ามันต้องหาที่กบดานใหม่ แกพอรู้จักนักสืบฝีมือดีบ้างไหม"

"พอจะรู้จักอยู่บ้างครับ เดี๋ยวผมจะประสานให้นะครับ"

"ขอบใจมากลูกชาย มีแต่แกนี่แหละที่เป็นความหวังของพ่อ ส่วนไอ้นั่นถ้าไม่ตายก็คงกลับมาเจอหน้ากัน"