บทที่ 7

"กรี๊ดดด เอามือของแกออกไปนะไอ้เลว!"

"เลวงั้นเหรอ! แบบนี้เขายังไม่เรียกเลวหรอกถ้าเลวต้องแบบนี้!!" จบประโยคภูเบศก็จับเธอกดลงกับเตียง แล้วฝังใบหน้าลงกับซอกคอ

"กรี๊ดดด ปล่อยฉันนะ!!" หญิงสาวดิ้นรนต่อสู้แต่ก็สู้แรงของผู้ชายไม่ได้ ยิ่งเธอดิ้นมันก็ยิ่งทำให้เขาใช้แรงกับเธอได้มากจนเรี่ยวแรงของเธอเริ่มหมดไป ร่างกายอ่อนปวกเปียกแม้แต่เสียงด่าก็ไม่ได้ยินอีกแล้ว

"แม่บอกให้ไปนอนไงมะนาว"

"เสียงมันเงียบไปแล้วแม่"

"เราไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง และนั่นมันก็เป็นเรื่องของเจ้านาย"

"ฉันว่าแม่ไปบวชเถอะ" พูดถึงเรื่องนี้ที่ไรแม่ไม่เคยเข้าข้างลูกสาวเลยสักที

"นี่เธอ?" ชายหนุ่มที่ฝังใบหน้าอยู่กับซอกคอ ค่อยๆ ขยับตัวขึ้นมามองใกล้ๆ แล้วเช็คดูว่าตกลงเธอยังมีสติอยู่ไหม "แกล้งหรือเปล่าวะ คนอะไรจะอ่อนแอขนาดนี้"

ด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้าตั้งแต่วันแรกที่เธอหนีเขาแล้ว พอมีเรื่องกระทบจิตใจร่างกายเธอเลยรับไม่ไหวหมดสติไปอีกรอบ

"หึ.. แกล้งหรือจริงเดี๋ยวก็รู้" ชายหนุ่มบรรจงถอดเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้น ถ้าเธอแกล้งหมดสติเดี๋ยวก็มีปฏิกิริยาให้เห็น แต่พอเขาถอดออกจนชิ้นสุดท้ายเธอก็ยังคงนิ่งอยู่

เห็นเรือนร่างงามผุดผ่องเป็นยองใยแล้วภูเบศถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ

เช้าวันต่อมา..

"?" ข้าวสวยรู้สึกตัวตื่นเพราะแสงแดดที่ส่องผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาแยงตา "กรี๊ดดดดด" พอตื่นขึ้นมาเห็นว่าตัวเองไม่มีเสื้อผ้าติดตัวเลยสักชิ้นก็ตกใจมาก

"อะไรวะ!" คนที่นอนเอาผ้าห่มคลุมหัวอยู่ กระชากผ้าห่มออกแล้วก็ดันตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยอาการงัวเงีย

"แกทำอะไรฉัน!?" ข้าวสวยรีบดึงผ้าห่มมาปิดบังร่างกายไว้ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธ "แกทำแบบนี้กับเพศแม่ได้ยังไง" สิ้นคำพูดข้าวสวยก็หยิบหมอนขึ้นมาฟาดใส่เขาอย่างแรง

แต่หมอนยังไม่ถูกตัวเขาด้วยซ้ำร่างของเธอก็ถูกจับกดลงอีกรอบ

"กล้าดียังไง ถึงจะมาทำกิริยาแบบนี้กับกู" เขาคิดว่าใจดีกับเธอมากเกินไปแล้ว

"นักโทษยังรู้ว่าตัวเองทำผิดถึงได้ถูกจองจำ คุณจะไม่บอกหน่อยหรือว่าทำไมคุณถึงจับฉันมาที่นี่" น้ำเสียงสั่นเครือเปล่งออกมาจากริมฝีปากบางเบาๆ เพราะเธอไม่กล้าใช้เสียงดังกับเขาอีกแล้ว

"เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอก"

"ฉันมีสิทธิ์จะรู้ ถ้าฉันหรือครอบครัวของฉันทำผิดต่อคุณฉันจะได้อธิบายให้คุณเข้าใจไง"

"เธอไม่ต้องมาอธิบายอะไรหรอกเพราะฉันเห็นกับตามาแล้ว" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ดันตัวลุกออกพร้อมกับยืนขึ้น