บทที่ 8

ลงมาข้างล่างเขาก็สั่งให้มะนาวพาเธอไปทานข้าวในห้องครัวกับกลุ่มแม่บ้าน และไม่ลืมสั่งงานไว้ด้วยว่าถ้าทานข้าวเสร็จให้เธอไปเก็บองุ่นแปลงที่เหลือให้เสร็จ

"สวัสดีค่ะป้าฉันชื่อข้าวสวยนะคะ" เข้ามาในครัวก็เห็นแม่บ้านอีกคนหนึ่ง คนนี้เธอเพิ่งเคยเห็นเลยต้องไหว้แนะนำตัว

"รีบกินข้าวเถอะจะได้ไปทำงาน" ป้าคนที่เธอไหว้ตักข้าวมาวางไว้ให้ตรงหน้า ป้าคนนี้ก็คือแม่ของมะนาวเอง ในไร่นี้มีแม่บ้านอยู่แค่สองคนนอกนั้นเป็นคนงาน ส่วนคนงานจะอยู่บ้านพักของคนงานไม่ได้มายุ่งเกี่ยวกับบ้านหลังใหญ่

"ป้าทำงานที่นี่มานานหรือยังคะ"

"คุณอย่ารู้เรื่องของที่นี่มากนักเลย" ทุกคนถูกสั่งให้ปิดปากเงียบ และนายหัวก็ไม่ได้บอกว่าผู้หญิงคนนี้มีสถานะเป็นอะไร แค่บอกว่าห้ามให้เธอรู้เรื่องของที่นี่

ข้าวสวยเลยต้องทำตาม ทานจนอิ่มแล้ว เธอบอกว่าจะล้างถ้วยชามช่วย แต่ป้าไม่ให้ล้างบอกให้ไปทำงานของเธอเลย

ออกมาจากบ้านหลังนั้นก็มีคนของเขาคอยเดินตาม จนมาถึงแปลงองุ่น

วันนี้เธอไม่กล้าทำประชดเขาแล้ว เพราะถ้าทำเหมือนเมื่อวานมีหวังต้องไปแบกไม้อีกแน่เลย

เพราะแบบนี้แหละที่ภูเบศสั่งให้ย้ายเธอไปแบกไม้ ต้องให้เธอเจอดีซะบ้างจะได้ไม่ทำเป็นอวดเก่ง

ข้าวสวยตัดองุ่นทีละช่อแล้วก็วางลงกล่องเก็บผลไม้ วันนี้มีคนงานทยอยมาทำงานหลายคนแต่ละคนทำคนละแปลง ไม่มีใครพูดคุยอะไรกัน พอเธอจะหันไปถามคนที่ทำงานอยู่ใกล้ๆ ลูกน้องของเขาก็เดินเข้ามาเธอเลยต้องตัดองุ่นต่อ

ก๊อกๆ

"มีอะไรของมึงอีก"

"วันนี้พยศเหมือนเมื่อวานไหมครับ" ที่วัลลภถามเพราะเห็นนายหัวเก็บกล้องส่องทางไกลตอนที่เขาเคาะประตู

"ถ้ามึงไม่รีบพูดธุระของมึงนะ มึงได้แดกลำกล้องส่องทางไกลกูแน่"

"คนของเรารายงานมาว่าตอนนี้เสี่ยภูริ.."

"ทำไม" จากทีแรกไม่สนใจพอได้ยินชื่อพ่อภูเบศเลยหันไปหา

"ตอนนี้เสี่ยกำลังจ้างนักสืบตามอยู่ครับ"

"มึงคิดว่าจะเจอไหม"

"นักสืบสมัยนี้เก่งนะครับ.. ผมว่านายหัวต้องรีบทำอะไรแล้วล่ะ ถ้าไม่งั้นก็เอาไปคืนเสี่ยเถอะครับ"

"ไม่มีทาง"

"ถ้าเสี่ยโกรธขึ้นมา"

"มึงคิดว่ากูจะกลัวหรือไง"

วัลลภเลยออกไปก่อนปล่อยให้นายหัวใช้ความคิดว่าจะเอายังไงต่อ ที่เขามีวันนี้ได้ก็เพราะอิทธิพลของพ่อนั่นแหละ

"ฉันขอน้ำหน่อยได้ไหม"

"ก็ไปตักกินกับคนงานสิ"

ข้าวสวยมองไปดูกระติกน้ำที่ใส่น้ำแข็งและแก้วน้ำที่เห็นว่าทุกคนกินร่วมกันเธอถึงกับคอแข็ง ใครจะไปกล้ากินล่ะเชื้อโรคสมัยนี้มันยิ่งแพร่กระจายง่ายๆ​ อยู่

"ฉันขอน้ำขวดใหม่ได้ไหม"

"ทำไม..กินกับคนงานไม่ได้?"

"ฉันไม่ชอบกินน้ำเย็น"

"เรื่องมาก" คนของเขาเลยต้องไปเอาน้ำขวดใหม่ที่ไม่เย็นมาให้

อากาศร้อนขนาดนี้ใครจะไม่อยากกินน้ำเย็นล่ะแต่ถ้าไม่พูดแบบนั้นเธอก็คงไม่ได้น้ำส่วนตัว

ยิ่งสายแดดก็ยิ่งร้อนมากขึ้นเธอที่ไม่เคยทำงานกลางแดดแบบนี้มาก่อนก็ทนไม่ไหว จนต้องนั่งลงบังเงาของแปลงองุ่น