ตอนที่ 1 สะดุดรัก

ณ บ้านหลังเล็กกลางสวนหญิงสาวผมยาว ตาคม ริมฝีปากอิ่มวิ่งลงบันไดด้วยความรีบร้อน

“ แม่คะ แพมไม่ทันแล้ว แพมไม่ทานอาหารเช้านะคะ วันนี้มีสัมภาษณ์ที่สำนักงานใหญ่แถวสุขุมวิทค่ะ ตายแน่แล้วจะทันไหมเนี่ย” หญิงสาวรีบร้อนใส่รองเท้า อีกมือถือเอกสาร

นางกาบชะโงกหน้ามาจากครัวเล็ก ๆ

“ ยายหนู วันนี้แกงส้มของโปรดนะจ๊ะ” หญิงสาววิ่งเข้ามากอดแล้วหอมแก้ม

“ไม่ทันแล้วค่ะ ไปนะคะแม่ อวยพรให้หนูด้วยนะจ๊ะ ในที่สุดหนูก็จะได้เป็นพนักงานบริษัทเอสทีจี บริษัทยักษ์ใหญ่ที่มีสาขาทั่วโลกมีเงินทุนหมุนเวียนมหาศาลเป็นบริษัทที่ได้ชื่อว่าสามารถทำเงินให้ประเทศปีละหลายแสนล้าน”

ณพิชชาไม่คิดว่าเธอจะมีวันนี้ แต่เมื่อโอกาสมาถึงมีหรือเธอจะไม่ไขว่คว้า นึกย้อนไปเมื่อสามเดือนก่อนที่เธออ่านเจอประกาศรับสมัครงาน เธอแทบกรี๊ดเธอและเพื่อน ๆ ในกลุ่มไปยื่นใบสมัครกันทุกคน ผลปรากฏว่าเธอติดหนึ่งในสิบคนที่ได้รับคัดเลือกจากคนเรือนแสน จากนั้นสองเดือนต่อมาพวกเธอสิบคนก็ถูกเคี่ยวจากหัวหน้าฝ่ายบุคคลคุณสมทรงอย่างหนักหน่วง วันนี้แล้วสินะที่เธอจะรู้ว่าเธอจะได้ทำแผนกไหน ว่าแล้วเดินจ้ำอ้าวผ่านร่องสวนกระโดดด้วยความเคยชินจนถึงปากทาง แล้วลัดเลาะไปหน้าปากซอย

โหแต่งตัวด้วยชุดเก่งที่ได้รับการตัดเย็บจากแม่กาบ โหนรถเมล์อีกแล้วเหรอนี่ เมื่อไหร่ฉันจะมีเงินซื้อรถเก่า ๆ สักคันเนี่ย จะได้ไม่ต้องมาเบียดทั้งร้อนทั้งเหนื่อยแบบนี้ อิอิ นึกไปก็วาดฝันว่าจะได้งานแผนกไหนหนอ

จนกระทั่งเดินมาถึงหน้าบริษัทเอสทีจี สำนักงานใหญ่ มองขึ้นไปถึงชั้นบนสุดชั้นที่สามสิบเอ็ด ในที่สุดฝันของฉันก็เป็นจริง หยิกตัวเองอีกครั้ง

“โอ๊ยเจ็บ” ก้มมองนาฬิกาอีกห้านาทีแปดโมง ณพิชชาหรือแพมที่เพื่อนๆชอบเรียกก็วิ่งปรู๊ดไปที่ลิฟท์ตัวใหญ่

“รอด้วยค่ะ” ว่าแล้วก็วิ่งเข้าตัวลิฟท์จนชนเข้ากับร่างหนุ่มใหญ่ จนเอกสารที่หอบมาด้วยหล่นกระจุย

“ขอโทษค่ะ แพมรีบไปหน่อย” ระหว่างเก็บก็เงยหน้ามองคนที่ชน

“เจ็บไหมคะคุณ โทษทีนะคะรีบจริงๆค่ะ”

ชายร่างใหญ่ภายใต้ใบหน้านิ่งเฉย ช่วยจับมือเธอ ระหว่างนั้นณพิชชาลอบมองใบหน้าของบุรุษรูปงาม

‘อืม หล่อมากต้องเป็นลูกครึ่งแน่ๆคิ้วเข้มจมูกโด่งริมฝีปากบาง โฮ๊ย ตอนเค้ายืนสูงมาก ร้อยแปดสิบแน่ๆ คนบ้าไรเนี่ย หล่อมาก’ ณพิชชา รำพึงในใจ

ระหว่างนั้นพีทษรุทหรือพีทก็มองกลับไปที่สาวน้อยที่ซุ่มซ่ามมาชนเข้ากับตน สวย ผมยาว คิ้มเข้ม รอยยิ้มแหยๆ ตอนขอโทษกระตุกใจที่เคยด้านชามาเกือบห้าปีให้เต้นรัวได้ไม่ยาก โดยเฉพาะริมฝีปากอวบอิ่มเวลาเจรจาแล้วนัยน์ตาที่สุกใส ทำให้ชายหนุ่มที่ไม่เคยสนใจหญิงสาวมาห้าปีเต็มๆ ใจเต้นแบบไม่รู้ตัว แล้วได้ยินเธอบ่นระงม

“ทันไหมเนี่ย” ลิฟท์จอดชั้นสิบหกตามที่เธอกด เธอหันมาพูดกับเค้าว่า

“ ขอโทษอีกครั้งนะคะ คุณ คุณคงทำงานที่นี่ใช่ไหมคะ ยินดี ที่ได้เป็นเพื่อนร่วมงานกันนะคะ” แล้วเสียงเธอก็เจื้อยแจ้วแบบไม่ต้องการคำตอบจากเค้า ชายหนุ่มมองกลับแล้วพูดด้วยน้ำเสียงขรึมว่า

“ คราวหลังระวังหน่อยคุณเป็นผู้หญิง”

หญิงสาวหน้างอ ในใจอดด่าในใจ ‘ อีตาบ้าฉันอุตส่าห์ขอโทษยังมาเทศน์อีก คนอะไรหน้าตาก็ดีแต่มารยาทแย่มาก ’ ว่าแล้วเธอก็วิ่งไปไม่เหลียวหลังเลยไม่เห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มรูปงาม

หลังจากประตูลิฟท์ปิด ชายหนุ่มกดมือถือหาเลขาหนุ่มคู่ใจทันที

“ อุดม คุณช่วยหาเทปวงจรปิดลิฟท์ตัวที่เก้ามาให้ผมที่ห้องด่่วนที่สุดผมอยากตามหาใครคนหนึ่ง”

“ผู้หญิงหรือผู้ชายฮะเจ้านาย”

เจ้านายหนุ่มตอบกลับไปว่า “ ผู้หญิง ด่วนที่สุดนะอุดม” ว่าแล้วเลขาหนุ่มนะยะก็กระวีกระวาดโทรไปที่หน่วยรักษาความปลอดภัย

“ช่วยหาเทปวงจรปิดส่งมาที่ฝ่ายบริหารชั้นสามสิบเอ็ดด่วนนะฮะ อีกสามสิบนาที โอเคแค่นี้นะ”

เจ้านายหนุ่มเดินหน้าขรึมมาที่โต๊ะเลขา “ได้เรื่องไหมว่าไง”

“ อีกสามสิบนาทีฮะ เจ้านาย” ว่าแล้วเจ้านายหนุ่มก็เดินจากไป ทิ้งปริศนาให้เลขาหนุ่มนะยะครุ่นคิด

“ บอสจะหาสาวที่ไหนหว่า ปกติให้เราสับรางหลบหนีสาวนั้นนี้โน้น จนทำให้เราคิดว่าเป็นเก้งหรือเปล่าแล้วนี่จะหาสาวที่ไหนเนี่ย”

ข้างฝ่ายณพิชชาสาวสวยวิ่งกระหืดกระหอบมาที่หัวหน้าฝ่ายบุคคล คุณสมทรง

“ เธอมาสายห้านาที สามสิบหกวินาทีนะคุณณพิชชา นโรดม” หญิงสาวยกมือไหว้ทำหน้าจ๋อยสุดฤทธิ์

“ขอโทษค่ะ หนูจะไม่มาสายอีกแล้วค่ะ”

“บ้านอยูนนทบุรี ไกลไปนะสำหรับการเดินทางมาสำนักงานใหญ่ เนี่ยหรือเราคิดว่าไง”

คุณสมทรงขยับแว่นมองลอดแว่นสีดำค่อนข้างหนา แต่แปลกใจนึกเอ็นดูเด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก

“ หนูอยู่กับแม่กับยายที่บ้านสวนค่ะ พี่ชายไปทำงานต่างจังหวัดนาน ๆจะกลับบ้านทีหนูเป็นห่วงค่ะ หนูสัญญาค่ะว่าจะพยายามมาให้ตรงเวลา” คุณสมทรงถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า

“ จริงๆ บริษัทมีหอพักให้พนักงานที่อยู่บ้านไกลจากนี่ไปสองป้ายรถเมล์ ถ้าเธอสนใจติดต่อคุณวิชัย เลขาฉันได้” ณพิชชายิ้มประจบแล้วพูดหนักแน่นว่า

“ ไม่ดีกว่าค่ะ อยากอยู่กับแม่กับยายค่ะ”