ตอนที่ 5 บอส จอมบงการ

หญิงสาวยกมือไหว้“ ขอบคุณค่ะ”หญิงสาวยกน้ำส้มดื่มอย่างกระหายน้ำ

“ว่าแต่แม่หนูไปไงมาไงกับคุณพีทคะนี่”หญิงชราซักด้วยความอยากรู้

“ หนูเป็นผู้ช่วยเลขาของคุณพีทษรุทค่ะคุณป้าเรียกหนูว่าแพมก็ได้ค่ะ หนูมาช่วยงานคุณอุดมค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

หญิงชราขยับแว่น นึกในใจไม่ธรรมดาแน่ ๆหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับกวาดตามองหญิงสาวด้วยสายตาของผู้ผ่านโลกมาก่อน

ผมตรงดำเหยียดยาวคิ้วเข้ม นัยน์ตาหวานรับกับจมูกโด่งริมฝีปากอวบอิ่มรูปร่างก็สมส่วนไปหมดเรียวขายาว สวยตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า กิริยามารยาทเรียบร้อยกว่าสาว ๆ อีกหลายนางที่หมุนเวียนมาเยี่ยมเยียนชายหนุ่มไม่เว้นแต่ละวันสาว ๆ พวกนั้นกิริยามารยาทไม่ไหวเหลือจะรับ หญิงชราแอบสำรวจหญิงสาวเงียบ ๆพร้อมชวนสนทนาไปเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไปพอสมควร

ชายหนุ่มเปิดประตูห้องทำงานพร้อมนั่งลงมองไปที่รูปบิดามารดาพร้อมพูดกับรูปเบา ๆ ว่า

“ พ่อฮะแม่ ฮะ พีทพาว่าที่ลูกสะใภ้มาให้ดูพ่อกับแม่ช่วยดลบันดาลใจให้เค้าใจตรงกับพีทด้วยนะฮะ แม่ฮะเป็นกำลังให้พีทด้วย” ชายหนุ่มไล้นิ้วมือไปที่รูปใบหน้าของมารดา ที่เสียชีวิตไปแล้ว ชายหนุ่มพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือชายหนุ่มเงยหน้าเพื่อที่จะไม่ให้น้ำตาไหลลงมาแสดงความอ่อนแอ ห้าปีที่ผ่านมาเค้าอาจจะเข้มแข็งดุดันในสายตาคนภายนอก แต่เมื่อมาในห้องนี้ชายหนุ่มเหมือนถอดหน้ากากที่เข้มแข็งดุดัน เพราะพนักงานหลายแสนคนฝากอนาคตไว้ในมือและการตัดสินใจของตน ชายหนุ่มนั่งหลับตา เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงชายหนุ่มก็มองหาเอกสารอะไรสักแผ่นเพื่อจะเป็นข้ออ้างให้หญิงสาวข้างล่างที่เค้าแอบปล่อยให้แม่ชม้ายดูแล

ที่ห้องรับแขกหญิงสาวฟังป้าชม้ายเล่าวีรกรรมตอนเด็ก ๆ ของนายน้อยหนุ่มอย่างนึกขันเสียงหัวเราะของหญิงสาวสองวัยทำเอาชายหนุ่มที่เดินบันไดลงมาเลิกคิ้วแปลกใจไม่ใช่น้อย ปกติเวลาที่เค้ามีเพื่อนสาวมาเยี่ยม ป้าชม้ายมาทักนิดเดียวก็หายเข้าไปเรือนหลังบ้านเป็นแบบนี้แทบทุกคนแต่ทำไมคนนี้ถึงได้เข้ากันได้เป็นพิเศษ เสียงหัวเราะดังเป็นระยะๆ ทำเอาชายหนุ่มชะลอฝีเท้าให้เดินช้าลง

พอได้ยินเสียงฝีเท้าชายหนุ่มณพิชชาหยุดหัวเราะแล้วหันไปทางประตูที่เชื่อมมากับ บันไดเห็นชายหนุ่มหยิบแฟ้มสีน้ำเงินติดมือมาด้วยเล่มหนึ่ง

‘ หายไปเป็นชั่วโมงได้มาแค่เนี่ย’หญิงสาวนึกนินทาเจ้านายหนุ่มในใจ

“ กลับเถอะค่ะเจ้านายดิฉันยังทำงานที่ได้รับมอบหมาย ตอนเช้าไม่เสร็จ”

หญิงสาวหันไปไหว้ป้าชม้ายอีกครั้งอย่างนอบน้อม หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงเอ็นดู ว่า

“ ว่าง ๆมาเที่ยว อีกสิจ๊ะคุณแพม “

หญิงสาวสั่นหน้าพร้อมตอบกลับไปว่า“คงไม่ได้มาหรอกค่ะคุณป้า วันนี้โอกาสพิเศษค่ะ”

หญิงชราอมยิ้มพร้อมมองหน้านายน้อยหนุ่มด้วยแววตารู้ทันพร้อมนึกในใจว่า ‘ ต้องมีแน่นอน พนันกันได้’

ว่าแล้วหญิงชราก็กล่าวลา “ ป้าขอตัวไปเตรียมอาหารเย็นให้คุณพีทก่อนนะจ๊ะ ว่าง ๆ มาเที่ยวอีกนะคุณแพม” แม่ชม้ายกำชับอีกครั้งพร้อมเดินจากไป

ชายหนุ่มเดินนำหน้าไปที่รถสปอร์์ตสีดำสองประตูเปิดประทุน พร้อมเอ่ยกับลุงแช่ม คนขับรถว่า

“ ผมขับเองลุงลุงไปพักผ่อนเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินไปที่ เปิดที่นั่งข้างคนขับให้หญิงสาวพร้อมกับเอ่ยเสียงดัง

“ เอ้ารีบไม่ใช่เหรอ เข้าไปสิยืนงงอะไรอยู่” เสียงดังวางอำนาจทำลายห้วงความคิดของหญิงสาวทันที ณพิชชาก้าวเข้าไปนั่งได้ยินเสียงพีทษรุทปิดประตูดังปัง หญิงสาวหลับตาพร้อมกับนึกแช่งชายหนุ่มในใจ

‘ อีตานี่ทำอะไรนุ่มนวลกับใครเค้าเป็นไหมเนี่ย ปิดประตูซะดังไปแปดบ้าน ’ หญิงสาวนึกด่าชายหนุ่มในใจ

ชายหนุ่มก็ออกรถกระชากทำเอาหญิงสาวหน้าคะมำไปข้างหน้า เขายังหงุดหงิดกับคำตอบของหญิงสาวที่ให้กับแม่นมของตนไม่หายที่ตอบปฏิเสธว่าคงไม่มาที่นี่อีก ชายหนุ่ม นึกแล้วโมโหจนเหยียบรถร้อยแปดสิบแสดงถึงอารมณ์ขุ่นมัวที่มีอยู่ในใจ

“ ไม่มีโอกาสงั้นเหรอณพิชชา คอยดูนะแม่สาวน้อย ฉันจะพาเธอมาอยู่บ้านนี่ให้ได้ เร็ว ๆ นี่แหละ”

ชายหนุ่มตวัดสายตามาที่หญิงข้างกายด้วยสายตามุ่งมั่นในความปรารถนาของตนเอง

ณพิชชาแอบคิดในใจว่า ‘ อีตาบ้านี่เป็นไรอีกเนี่ย ขับรถยังกับจะไปไล่ควายที่ไหน นี่ฉันต้องมารองรับอารมณ์ ขึ้น ๆ ลง ๆ วันละสิบรอบนี่อีกนานสักแค่ไหนหนอ ’

บรรยากาศในรถค่อนข้างอึมครึมใช้ได้ จนกระทั่งรถมาจอดที่จอดรถวีไอพี ชายหนุ่ม เดินออกจากรถ ในขณะที่หญิงสาวกำลังสาละวนอยู่กับแฟ้มเอกสารที่เตรียมมาจดงาน เมื่อตอนเที่ยง เสียงปิดประตูดังอีก แก้วหูแทบแตก หญิงสาว ถอนหายใจพรืดพร้อมกับ เปิดประตูก้าวเดินตามหลังชายหนุ่มที่จ้ำอ้าวไปก่อนอย่างรักษาระยะ กลัวว่ายักษ์วัดแจ้งจะหันมาบีบคอตนถ้าเดินเข้าไปใกล้อีกสักนิด

บรรยากาศภายในลิฟท์เงียบสนิท แทบจะได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน จนกระทั่งถึงชั้นสามสิบเอ็ด ชายหนุ่มก็ก้าวเดินออกไปรวดเร็ว ใบหน้าบึ้งตึงเหมือนโกรธ ใครมาสักสิบชาติ

หญิงสาวบ่นพึมพำ “ นี่ฉันทำอะไรผิดอีกเนี่ย”

หญิงสาวนั่งประจำโต๊ะ พร้อมกับทำงานที่คั่งค้างในตอนเช้า จนกระทั่งห้าโมงครึ่ง ประตูห้องเจ้านายยังปิดสนิท ณพิชชาก้มมองนาฬิกาพร้อมกับเก็บของแล้วเดินไปลารุ่นพี่

“ พี่ดม แพมกลับก่อนนะคะ” หญิงสาวไหว้ลา

“ นี่ยัยแพม เจ้านายเป็นอะไรอย่างกับไปโกรธใครมาเนี่ย พี่เห็นหน้าบึ้งตั้งแต่กลับมาจากข้างนอกแล้ว” เลขาหนุ่มเอ่ยถาม

“ หนูก็ไม่รู้ค่ะ” หญิงสาวตอบพร้อมยักไหล่ประกอบไปด้วย

“ เจอกันพรุ่งนี้นะคะพี่ดม บ๊ายบาย”

ว่าแล้วหญิงสาวก็เดินกลับไป ผิดกับชายหนุ่มที่นึกขุ่นมัวกับคำตอบของหญิงสาวไม่หาย พร้อมกับนึกหาหนทางว่าจะทำอย่างไรจะได้หญิงสาวไปเคียงข้างกาย เดินวนอยู่ในห้องจนเวลาล่วงเลยไปหกโมงเย็นก็เดินออกจากห้อง เห็นเลขาหนุ่มสาละวนกับหน้าคอมพิวเตอร์

“ ยังไม่กลับอีกเหรอดม” ถามพร้อมเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะเลขาคู่ใจ

“ ผมรอเจ้านายกลับก่อนฮะ” เลขาหนุ่มกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม