ตอนที่ 4 แผนไล่ล่า บอสเจ้าเล่ห์

“ ค่ะ เจ้านาย” หญิงสาวขยับจนชิดด้านขวา แต่เจ้านายตัวดีกลับขยับมานั่งใกล้จนขาแทบจะจะติดกัน หญิงสาวหันไปมองหน้า แต่เจ้านายหนุ่มกลับเฉย พร้อมกับกดสมาร์ทโฟนเช็คอีเมล์หน้าตาเฉย

หญิงสาวขยับนั่งด้วยความอึดอัด เพราะเหมือนใบหน้าของชายหนุ่มห่างจากหน้าของตัวเองไม่เกินคืบ เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นทำเอาหญิงสาวตื่นจากภวังค์

“ ไปร้านประจำผมนะครับลุงแช่ม” ชายหนุ่มสั่งคนขับรถ

‘ ไปไหนของเค้านะ วันนี้จะได้ทานข้าวกลางวันไหมเนี่ยหิวจะแย่ปกติเวลานี้ เจะได้กินข้าวกับสุดาและเจ๊ทราย ตอนนี้คงโซ้ยอาหารกันให้อร่อยเพลินไปแล้ว’ หญิงสาว บ่นพึมพำในใจ

รถมาจอดเทียบร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ดูภายนอกร่มรื่นเหมือนไม่ใช่ร้านอาหารในกรุงเทพฯ ดอกไม้นานาพรรณทำเอาณพิชชาอารมณ์เบิกบานไม่ใช่น้อย หญิงสาวเดินตามชายหนุ่มเข้าไปในร้านจัดตกแต่งเหมือนในหนังสือตกแต่งบ้านสไตล์ยุโรป สวยหรู หญิงสาวมองรอบ ๆ อย่างนึกทึ่งฝีมืออินทีเรียที่ตกแต่งร้านนี้

‘ว่าแต่เค้ามาคุยงานอะไรที่ร้านอาหารแห่งนี้นะ’ หญิงสาวคิดคำนึงในใจ

“ นั่งสิ” พีทษรุทเอ่ยปาก รับเมนูจากพนักงานที่รีบตรงมาให้การต้อนรับ

หญิงสาวนั่งตรงข้ามกับชายหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“ เจ้านายคะ เจ้านายมาคุยงานที่นี่เหรอคะ” ชายหนุ่มเงยหน้าจากเมนูแล้วตอบกลับออกไปว่า

“ เปล่านี่ แค่ผมอยากหาเพื่อนกินข้าว” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถามต่อ ไม่สนใจอากัปกิริยาที่ อ้าปากค้างของหญิงสาว

“คุณเลือกเถอะ ภาษาเยอรมัน ฝรั่งเศสฉันอ่านไม่ออกหรอก” หญิงสาว

ตอบออกไปด้วยท่าทางและน้ำเสียงงุนงงไม่หาย

“ คุณทานปลาหรือล๊อปสเตอร์ดี” ชายหนุ่มเอ่ยถามต่อ

“ ปลาก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบ พร้อมหันไปมอง บรรยากาศรอบ ๆ ที่นี่มีโต๊ะเก้าอี้ที่ห่างกันพอสมควร เขาคงจัดรับแขกแบบไม่เน้นปริมาณ แอบพลิกดูเมนู อาหารจานหนึ่งเท่ากับค่าอาหารเกือบครึ่งเดือนของบ้านเธอ

หลังจากที่ชายหนุ่มสั่งอาหารเสร็จก็มองมาที่เธอ ทำเอาหญิงสาวตั้งตัวแทบไม่ทัน สายตาคมเข้มทำเอาหญิงสาวรู้สึกร้อนไปทั้งตัว โฮ๊ย คนบ้าอะไร สายตาช่างมีพลังอะไรเช่นนี้ หญิงสาวก็ประสานสายตาพร้อมกับนึกอะไรขึ้นได้

“ เจ้านายคะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะที่ให้ลุงแช่มมารับส่งดิฉันทั้งอาทิตย์ ในเมื่อเจ้านายกลับมาแล้ว วันพรุ่งนี้ไม่ต้องให้ลุงแช่มมารับดิฉันแล้วนะคะ ดิฉันมาทำงานเองได้ค่ะ” หญิงสาวพนมมือก้มไหว้ชายหนุ่ม

ชายหนุ่มถอนหายใจ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนเดิม

“คุณไม่คิดจะมาอยู่ในเมืองบ้างหรือไง บ้านคุณไกล ไปมาคงลำบาก” ชายหนุ่มกล่าว

“ ฉันทิ้งแม่กับยาย ไม่ได้หรอกค่ะ แล้วฉันเป็นคนติดบ้านเสียด้วย ฉันยอมเหนื่อยเพื่อจะกลับบ้านค่ะ” ณพิชชากล่าวตอบ พร้อมยกน้ำขึ้นดื่ม

“ คุณไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะณพิชชา สักวันคุณก็ต้องมีครอบครัว แล้วคุณก็ต้องย้ายออกจากบ้าน คุณคงไม่คิดเป็นลูกแหง่ตลอดชีวิตใช่ไหม” ชายหนุ่มกล่าวโดยเริ่มตักอาหารใส่จานของตัวเอง

“ มันยังมาไม่ถึงฉันยังไม่คิดหรอกค่ะ แต่ปัจจุบันฉันพอใจจะอยู่กับแม่และยายค่ะ เจ้านาย” หญิงสาวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

จากนั้นต่างคนต่างรับประทานอาหารโดยไม่มีบทสนทนาใด ๆ อีก จนกระทั่งทานเสร็จ หญิงสาวก็ขอตัวเข้าห้องน้ำ

“ไปอิมโพเรี่ยมลุงแช่ม” ว่าแล้วชายหนุ่มก็เปิดประตู แล้วผลักหญิงสาวให้เข้าไปนั่ง พร้อมกับตนเองขยับมานั่งใกล้แขนแทบจะชนกัน หญิงสาวแทบจะกรี๊ดด้วยความอึดอัดพร้อมบ่นพึมพำในใจ ‘ อีตาบ้า ที่นั่งข้างซ้ายก็เยอะแยะมานั่งเบียดฉันทำไมยะ ’ แต่ก็ไม่กล้าแม้จะเอ๋ยอะไรออกไป แอบรู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก จนอยากให้มีช่วงเวลานี้นานๆ จนมาถึงห้างสรรพสินค้าใหญ่ หญิงสาวเดินตามชายหนุ่มไปเรื่อยๆ แต่แอบสงสัย อยู่เหมือนกันว่า เค้ามาทำไรที่นี่เนี่ย ชายหนุ่มเข้ามาร้านเสื้อผ้าสตรีแบรนเนมชื่อดัง จากนั้นก็ทักทายคนขายเหมือนสนิทพอสมควร

“ โอ๊ย ลมอะไรพาคุณพีทมาร้านพี่คะนี่” หญิงสาวเจ้าของร้านกรูเข้ามาทักทายชายหนุ่ม

“ หวัดดีครับคุณติ๊ก ผมมีเรื่องมาให้รบกวนช่วยจัดการเสื้อผ้าทั้งงานกลางวันกลางคืนกับชุดทำงานให้เลขาผมสักสิบยี่สิบชุดนะคับ แบรนไรก็ได้ กระเป๋ารองเท้าด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะไปรอร้านกาแฟข้าง ๆ” เจ้าของร้านตอบกลับด้วยสีหน้ายินดี

“ นี่เจ้านาย มาซื้อของให้ดิฉันทำไม ดิฉันไม่มีปัญญาจ่ายหรอกนะ แต่ละชิ้นเกือบเท่าเงินเดือนฉันแทบทั้งเดือน” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ คุณเป็นเลขาผมควรแต่งตัวให้สมกับหน้าที่การงานด้วย ชุดนี้เหมาะสำหรับเด็กมัธยมใส่ไม่ใช่เลขาประธานบริษัท ผมจ่ายให้เอง ผมเป็นคนสั่งคุณมีหน้าที่ทำตาม เข้าใจไหม” ว่าแล้วก็สะบัดตัวเดินจากไป

หญิงสาวทำปากยื่นด้วยความหมั่นไส้ของคนวางอำนาจ ในชีวิตณพิชชาไม่เคยเจอใครที่เอาแต่ใจตัวเอง วางอำนาจและเสียมารยาทเท่านี้มาก่อนในชีวิต จากนั้นพี่ติ๊กก็ลากเธอไปจุดโน้นจุดนี้ ลองนั่นนี่โน่นจนหน้าปวดหัวผ่านไปชั่วโมงสองชั่วโมง กระบวนการทุกอย่างเสร็จสิ้น พี่ติ๊กก็จับเธอแต่งตัวแต่งหน้าทำผมให้เข้ากับชุด แล้วจูงมาส่งพร้อมใบเสร็จ ที่เธอแอบเห็นว่าเป็นเลขห้าหลักเป็นอย่างน้อย ชายหนุ่มรับใบเสร็จไปเซ็นต์พร้อมดึงเครดิตการ์ดบัตรทองมาจ่าย

ชายหนุ่มหันมาทางหญิงสาวยืนตะลึงไปอึดใจ “ ว่าไงค่ะ เจ้านาย “

“ อืม ใช้ได้” ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่ทำเอาชีวิตช่วงนี้ของตนว้าวุ่นพอสมควรอย่างชื่นชม

“ ไปกันได้แล้ว” ว่าแล้วชายหนุ่มหันไปคุยกับเจ้าของร้านสาวต่อ

“ คุณติ๊กช่วยจัดของส่งไปที่บริษัทเย็นนี้ทันไหมฮะ”

“ สบายมากค่ะสำหรับคุณพีท อีกไม่เกินชั่วโมงดิฉันจะส่งให้ถึงบริษัทเลยค่ะ” เจ้าของร้านกุลีกุจอตอบ

ชายหนุ่มจูงกึ่งลากหญิงสาวออกไปท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของคุณติ๊ก และเด็กในร้าน

“ ฉันว่าแฟนคนใหม่คุณพีท แน่ ๆ ว่าไหมยัยจิ๋๊ม”