ตอนที่ 3
ตอนที่ 3 หากันจนเจอ
September 30, 2026
“ อืม รู้เมื่อเช้าแต่อย่าพึ่งถาม รีบไปเก็บของเดี๋ยวชั้นจะพาไปส่ง ไปถึงก็รู้เองแหละ”
ณพิชชาเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว เริ่มเก็บของที่พึ่งจัดไปเมื่อวานใส่กล่อง เค้าจะให้เราไปอยู่แผนกไหนอีกเนี่ย จัดเสร็จพอดี วิชัยก็มาเรียก
“ เสร็จยังจ๊ะยัยแพม เร็วเข้าฉันยังมีงานอีกบาน”
“ เสร็จเดี๋ยวนี้ค่ะ” ว่าแล้วสาวน้อยก็เดินตามวิชัยเข้าไปในลิฟท์
“ ชั้นสูงสุดสามสิบเอ็ด แผนกไหนเนี่ย” หญิงสาวคิดในใจอย่างว้าวุ่น
“ ตั้งใจทำงานล่ะยัยแพม ฉันจะเป็นกำลังใจให้ มีอะไรปรึกษาฉันได้ตลอดนะ”
ว่าแล้ววิชัยก็เอามีลูบหัวอย่างนึกเอ็นดูหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ ขอบคุณค่ะเจ๊ แล้วเราทานข้าวด้วยกันนะ เงินเดือนหนูออกเดือนแรก หนูจะพา เจ๊ไปเลี้ยงเป็นการตอบแทน” หญิงสาวพูดอย่างหนักแน่น
วิชัยได้แต่ยิ้ม แล้วเดินจ้ำอ้าวผ่านโต๊ะเรียงรายอยู่เป็นจุดๆ จนกระทั่งมาถึงส่วนชั้น ในสุดที่ตกแต่งอย่างเรียบหรูเป็นสัดส่วน
“ พี่ดมชั้นเอาเด็กมาส่งจ๊ะ” วิชัยพูดกับหนุ่มรูปร่างสะโอดสะองมองออกแต่ แว๊บแรกคงเป็นพวกเดียวกัน แต่คนนี้ดูภูมิฐานกว่าใส่แว่นบางเฉียบ
“ คนนี้เองเหรอ” เลขาหน้าห้องชายหนุ่มกวาดตาพิจารณาสาวน้อยที่ทำเอาเธอปั่นป่วนตั้งแต่เมื่อวาน ผมยาวรูปร่างสมส่วน นันย์ตาหวานคมจมูกโด่งรับกับริมฝีปากอวบอิ่ม นึกในใจไม่น่าล่ะ สวยหวานตั้งแต่แรกเห็นมีเสน่ห์ที่รอยยิ้ม ไม่แปลกใจทำไมเจ้านายหนุ่มถึงอยากได้เธอมาไว้ข้าง ๆ
“ ยัยแพมไหว้คุณดมซะ นี่เลขาผู้อำนวยการใหญ่ซีอีโอบริษัทเรา”
หญิงสาวยกมือไหว้พร้อมแปลกใจให้เรามาทำไรกับเลขาซีอีโอหว่า
“ โต๊ะของเธออยู่นี่ เค้าย้ายเธอมาเป็นผู้ช่วยฉัน วันนี้เราจะเริ่มงานอย่างเข้มข้น ฉันให้เวลาเธอสามสิบนาที แล้วตามฉันมาที่โต๊ะ”
สาวน้อยถอนใจแล้วเริ่มจัดของ
‘ให้เรามาช่วยเลขาซีอีโออะไรกันเนี่ย’ จากนั้นเวลาผ่านไปชั่วโมงต่อชั่วโมงได้ยินเสียงพี่ดมแนะนำนั่นนี่โน่น
“ เจ้านายไปประชุมที่ฮ่องกง ช่วงนี้เราก็เรียนรู้งานไปเรื่อย ๆ อีกอาทิตย์ถึงจะกลับตอนนี้ก็เรียนงานอื่นไปเรื่อยๆ เข้าใจไหม ว่าแต่เธอชื่ออะไรฉันก็ลืมถาม”
“ หนูชื่อณพิชชา แต่พี่เรียกหนูว่าแพมก็ได้นะคะ” หญิงสาวพูดเสียงหวานตามเคย
“ เธอทำงานที่ฉันสั่งต่อไป ขอตัวไปแผนกการตลาดเดี๋ยว” ว่าแล้วอุดมก็เดินจากไป
กริ๊ง ๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สาวน้อยเอื้อมมือไปรับโดยสัญชาติญาณ
“ ฮัลโหลเอสทีจีค่ะ มีอะไรให้รับใช้คะ”
“ นั่นใครพูด” เสียงห้วน เข้มจากปลายสายทำเอาสาวน้อยแอบมีฉุน
“แล้วคุณจะพูดกับใครล่ะคะ” สาวน้อยย้อนกลับไปด้วยความหมั่นไส้
“ฉันถามไม่ได้ให้เธอมาย้อนถามว่าเธอเป็นใคร แล้วอุดมไปไหน”
“ พี่อุดมไปแผนกการตลาด แล้วคุณเป็นใคร มีอะไรสั่งฉันก็ได้ค่ะ”
“ บอกอุดมว่าฉันพีทษรุทโทรมา อีกยี่สิบนาทีจะโทรมาใหม่” ว่าแล้วชายหนุ่มก็วางโทรศัพท์ดังโครม
“ อีตาบ้านี่ ไม่มีมารยาท” หญิงสาวบ่น พร้อมแช่งตามนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้น
‘ สงสัยไม่ได้เข้าห้องน้ำตอนเช้าถึงหงุดหงิดขนาดนี้ ’ ณพิชชาคิดในใจ
“บ่นไร ยัยแพม” แล้วนั้นใครโทรมา
“ เค้าว่าชื่อพีทษรุท คนอะไรก็ไม่รู้ไม่มีมารยาทพูดมะนาวไม่มีน้ำ”
“ ว้ายบอสโทรมาเหรอ”" ว่าแล้วพี่อุดมก็ยกมือทาบอก กรีดร้องเสียงระงม
“ ใครคะ บอส” หญิงสาวถามด้วยความอยากรู้
“ แหมก็คุณพีทหรือพีทษรุทไง ซีอีโอประธานบริษัทเนี่ย เจ้านายใหญ่เราไม่รู้จักเหรอ”
หญิงสาวสั่นหัวพร้อมตอบ “ ไม่ค่ะ”
“ ตายแล้ว แล้วคุณพีทสั่งว่าไง” หน้าตาเลขาหนุ่มว้าวุ่น
“ เขาว่าอีกยี่สิบนาทีจะโทรมาใหม่ แล้ววางหูไปเลย”
“งั้นเธอทำงานต่อนะ เดี๋ยวก็รอท่านโทรกลับมาแล้วกัน” เลขาหนุ่มเดินจากไป
“โฮ๊ย นี่ฉันต้องทำงานกับคนแบบนี้เหรอเนี่ย” หญิงสาววาดมโนภาพ สงสัย หน้าจะหงิก หัวก็ล้าน รูปร่างท้วมเหมือนเสี่ยทั่ว ๆ ไป พ่นไฟแต่เช้าสงสัยจะเป็นคนเจ้าอารมณ์ ยิ่งคิดสาวน้อยก็ยิ่งเครียดที่ต้องมาทำงานกับคนเจ้าอารมณ์ แล้วสาวน้อยก็ทำงานต่อไป อย่างเร่งรีบ