บทที่ 1 โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง (2)

“จ้ะ...น้ำตาลไปก่อนนะคะพี่คินน์ ยังไงน้ำตาลรบกวนปิดบ้านให้อีกทีนะคะ” เสียงหวานบอกแล้วเดินออกจากบ้านไปทันที แม้ตอนนี้หน้าที่การงานของนรินดาจะดีขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่เธอก็ไม่เลือกงาน ทำทุกอย่างที่ได้เงิน

ทุกวันนี้เธออาจจะก้าวช้ากว่าคนอื่นเพราะไม่ได้เรียนต่อ ความผิดพลาดในครั้งนั้นทำให้ต้องอุ้มท้องลูกหนีออกมา และไม่กล้าไปสมัครเรียนที่ไหนเนื่องจากกลัวผู้ชายคนนั้นรู้ จนกระทั่งมาเจอกับคินน์ ผู้ชายที่แสนดีทุกอย่าง ทำให้เธอสามารถลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง

“ได้ครับ...รีบกลับมานะ พี่กับน้องควีนรออยู่”

“บ๊าย บาย...ค่ะคุณแม่” ร่างเล็กของน้องควีนอยู่ในอ้อมแขนของคินน์ซึ่งทั้งสองกำลังส่งยิ้มให้เธอที่หน้าประตูบ้าน แต่ทำไมนะหัวใจสาวมันรู้สึกสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก มันรู้สึกเหมือนจะต้องมีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น

“ไว้แม่จะรีบกลับนะคะ”

นรินดาออกจากบ้านด้วยรถประจำทาง แม้คราแรกคินน์บอกว่าจะมาส่ง แต่เธอร้องห้ามเอาไว้ เพราะใครจะกล้านั่งรถหรูของเขา คนอื่นที่เห็นว่าเธอเดินลงมาจากรถอาจจะมองกันเป็นตาเดียว หญิงสาวเลยเลือกที่จะโหนรถเมล์มายังโรงแรมที่จัดงานในคืนนี้แทน

สาวร่างเล็กเดินเข้าไปในโรงแรม จากนั้นก็ไปยังจุดนัดพบสำหรับการทำงานในคืนนี้ เพราะรายได้ที่ได้ค่อนข้างดี เธอเลยเลือกรับงานแทนพี่วาดที่ป่วยกะทันหันอย่างไม่ขัดข้อง เนื่องจากต้องการเงินมาจุนเจือครอบครัว

“ชื่อน้ำตาลใช่ไหม...” หญิงสาววัยกลางคนเดินเข้ามาถามนรินดาที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าจุดนัดพบ

“ค่ะ”

“มาทำงานแทนพี่วาดเหรอ อายุเท่าไรนะ”

“22 ปีค่ะ” นรินดารีบบอก เพราะก่อนหน้านี้คนมักไม่ค่อยรู้ว่าเธออายุเท่าไร เนื่องจากใบหน้าหวานที่อ่อนเยาว์ จนทุกคนต่างคิดว่าเธออายุเพียง 18 ปีเท่านั้น

“ตกใจหมด นึกว่าพี่วาดเอาเด็กมาทำงาน”

“ค่ะ” นรินดายิ้มแห้งให้กับสาววัยกลางคน เพราะเธอเข้าใจดี ทุกคนมักคิดว่าเธออายุยังน้อย เวลาที่เดินไปไหนกับลูกสาว คนก็ชอบคิดว่าเป็นพี่น้องกันมากกว่าแม่ลูก

“ถ้าอายุเกินแล้ว งั้นน้ำตาลช่วยไปเสิร์ฟเครื่องดื่มให้แขกแทนแล้วกันนะ”