บทที่ 1 โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง (3)

“น้ำตาลอย่ามัวแต่เหม่อสิ ไปเสิร์ฟน้ำให้แขกได้แล้ว” เสียงของเพื่อนร่วมงานเอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าสาวร่างเล็กเอาแต่ยืนนิ่งไม่ขยับตัวไปไหน

“อ๋อ...โอเค...” เมื่อหลุดออกจากภวังค์ นรินดาก็เริ่มทำการเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับแขกที่มาร่วมงานเกือบนับพันคน เจ้าบ่าวเจ้าสาวคงรวยมาก พวกเขาเหมาะสมกันมาก คนหนึ่งก็สวย ส่วนอีกคนก็หล่อ และความรักที่พวกเขามีให้กันมันช่างเป็นอะไรสมบูรณ์แบบ

ณ งานแต่งของไลลาและกองทัพ เคย์เดนก็นั่งดื่มกับน้องชายของตัวเองที่โต๊ะ โดยตลอดงานก็มีสาวๆ แวะเวียนเข้ามาหา แต่เคย์เดนไม่สนใจสักคน เนื่องจากเขาไม่ชอบกินของที่ได้จากข้างทาง อีกทั้งรสนิยมของตัวเองไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะรับได้ ความลับถูกปิดซ่อนเอาไว้ไม่มีใครรู้ แม้กระทั่งน้องชายของตัวเอง

“เดี๋ยวกูมานะคาร์เตอร์”

“จะไปไหน”

“ไปเข้าห้องน้ำ มึงจะไปด้วยไหมล่ะ” เคย์เดนหันมายียวนน้องชายที่เอาแต่ถามไม่เลิก จนมันน่าหงุดหงิด

“เออ...รีบไปรีบมา มาเมาเป็นเพื่อนกูก่อนด้วย” ‘คาร์เตอร์ โอเวนตัน’ น้องชายฝาแฝดร้องโวยราวกับเด็ก เนื่องจากเขาไม่อยากเสียพี่ชายให้ใครอีกแล้ว ถ้าเคย์เดนเกิดมีแฟนขึ้นมา เขาก็ไม่รู้จะทำยังไง

“เออ” ร่างใหญ่ลุกออกจากที่นั่งแล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำตามที่บอก

โครม!!

“ว้าย!!”

ขณะที่กำลังเดินไปห้องน้ำอยู่นั้น ร่างเล็กของใครบางคนก็เดินมาชนเขาอย่างแรง จนค็อกเทลสีหวานเลอะบนเสื้อสูทของเขาเสียแล้ว

“ขอโทษนะคะคุณ...ดิฉันไม่ได้ตั้งใจ” เสียงหวานเล็กของบริกรสาวร้องบอกหลังจากที่เธอกำลังจะเสิร์ฟเครื่องดื่ม แต่เพราะมัวระวังแก้วร่วง เลยกลายเป็นว่าชนเข้ากับร่างใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งที่ทำเอาเธอมือไม้สั่นไปหมด