บทที่ 1 โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง (7)

“แต่ถึงอย่างนั้นเราสองคนก็ไม่ได้ติดต่ออะไรกันแล้ว เลิกแล้วต่อกันเถอะค่ะ ฉันมีครอบครัวแล้ว เราไม่ควรทำแบบนี้” นรินดาบอกอย่างใจสู้ เพราะเธอเหนื่อยที่จะต้องสู้รบตบมือกับชายหนุ่มเหนือร่างเธอคนนี้แล้ว

“พูดอะไรหัดมองความจริงบ้าง ในเมื่อฉันเจอเธอแล้วคิดว่าฉันจะโง่ปล่อยเธอไปอย่างนั้นเหรอ ชาติหน้าตอนบ่ายๆ เถอะ!”

“จะทำแบบนี้เพื่ออะไรคะ ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของคุณที่คุณจะทำอะไรก็ได้อีกแล้วนะคะ ตอนนี้ฉันมีอิสระแล้ว ฉันอยู่กับคนที่ฉันรักแล้ว!!”

เมื่อจบคำพูดของนรินดา มือหนาทั้งสองข้างของเคย์เดนก็จัดการกดไหล่บางจมไปกับเตียงอย่างรุนแรงจนหญิงสาวนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เนื่องจากมือราวกับคีมขนาดใหญ่ที่บีบลงมามันแรงมากจนเธอรู้สึกเจ็บร้าวไปถึงกระดูก

“โอ๊ย!!!”

“รักอย่างนั้นเหรอ เมื่อก่อนเธอบอกรักฉันไม่ใช่เหรอน้ำตาล...เธอเคยพูด”

เคย์เดนบอกอย่างหงุดหงิดใจเมื่อคนใต้ร่างบอกรักผู้ชายคนอื่นทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเธอทั้งรักทั้งบูชาเขายิ่งกว่าสิ่งใด เมื่อก่อนเคย์เดนไม่เคยสนใจเลยว่าผู้หญิงที่ตัวเองนอนด้วยจะรู้สึกยังไง แต่สำหรับนรินดา เธอกลับทำให้หัวใจแกร่งของเขาสั่นไหวอย่างประหลาด

“เรื่องมันผ่านมาตั้งสี่ปีแล้ว คุณคิดว่าฉันจะยังรักคุณอย่างนั้นเหรอคะ...อย่ามาทำแบบนี้กับฉัน!!” เพราะมือที่ถูกพันธนาการด้วยเข็มขัดทำให้เธอไม่สามารถเอามือบางของตัวเองปัดป้องได้

“สี่ปีแล้วไง ข้างล่างของเธอก็ยังเป็นของฉันอยู่ดี ต่อให้ที่ผ่านมาเธอจะไปเร่ให้คนอื่นเอา แต่ฉันไม่สน เพราะหลังจากนี้เธอต้องรับของฉันคนเดียว!”

“คุณเคย์เดน! อย่ามาพูดจาดูถูกฉันนะ!!”