บทที่ 1 โลกเหวี่ยงเรามาเจอกันอีกครั้ง (6)

“น้ำตาล!!” กรามแกร่งของเคย์เดนขบเข้าหากันอย่างรุนแรงเมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่น่าฟังสักเท่าไร

“ทำไมคะ...รับไม่ได้เหรอ ถึงคุณจะเป็นคนแรกของฉัน มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนสุดท้ายนะจำเอาไว้ ฉันเคยรักเคยบูชาคุณ ไม่ได้หมายความว่าตอนนี้จะรู้สึกแบบนั้น”

“หึ...งั้นเดี๋ยวคืนนี้จะล้างคราบคาวไอ้พวกเหี้...นั่นให้หมด เพราะหลังจากนี้เธอต้องจำรสชาติของฉันคนเดียวน้ำตาล!”

“ไม่! ถ้าคุณจะขังฉันอีก ฉันก็จะหนี หนีไปให้ไกลจากคุณ จนกว่าฉันจะตายนั่นแหละ” นรินดาบอกด้วยความเจ็บช้ำ แค่เห็นหน้าเขา ความรู้สึกเจ็บปวดมันก็ถาโถมเข้าใส่

“ถ้าคิดว่าทำได้อีกรอบก็ลองดู! แต่รอบนี้ถ้าเธอหายไปแล้วฉันเจอเธออีก รับรองเลยว่าชีวิตของเธอแม่งจะโคตรบัดซบอย่างแน่นอน!”

“เลว...คุณมันเลวไม่มีที่สิ้นสุด ฉันเกลียดคุณ!”

“เกลียดแต่อย่าลืมว่าฉันก็ผัวเธอ ผัวที่เอาเธอทุกวันไม่เคยหยุดพัก และเธอเองก็เรียกร้องหาฉันตลอดน้ำตาล เธอคงลืมไปแล้ว”

“อึก...ไม่ ตอนนี้มันไม่ใช่อย่างนั้นแล้ว” นรินดาพยายามควบคุมไม่ให้ตัวเองน้ำตาไหล แต่ก็ทำไม่ได้

ในระหว่างที่ทั้งสองกำลังถกเถียงกันอยู่ เสียงโทรศัพท์ของนรินดาก็ดังขึ้น ซึ่งจังหวะนั้นหญิงสาวจะหันไปคว้าโทรศัพท์ แต่ด้วยความเร็วของเคย์เดน ทำให้เขาหยิบมันขึ้นมาก่อนแล้วมองที่หน้าจอ

‘คินน์’

“เบอร์นี้ของใคร ไอ้เหี้...นี่มันเป็นใคร”

“ผัวใหม่ฉันเอง”

“น้ำตาล!” เคย์เดนตะคอกใส่สาวร่างบางเมื่อเธอให้คำตอบนี้กับเขา

“เอาโทรศัพท์ฉันคืนมานะ เอาคืนมา!”