บทที่ 10 เด็กผู้ชายเหมือนเขามาก

คิ้วของเด็กชายนั้นมองดูแล้วเหมือนเขามาก

แต่นัทธีรู้ดีว่า หลายปีมานี้ เขาเตะต้องผู้หญิงแค่คนเดียวในคืนนั้น

ไม่มีสถานการณ์ที่มีบุตรนอกกฎหมายแน่

มารุตที่นั่งอยู่แถวหน้า ในใจก็กำลังคิดถึงเรื่องนี้ เขาหันกลับมาเล็กน้อย ก็มองเห็นนัทธีขมวดคิ้วเหมือนครุ่นคิดอยู่

มารุตเสนอความเห็นว่า“ประธาน ต้องการให้ผมไปสืบไหมครับ？”

ที่จริงมารุตแอบสงสัยมาตลอดว่าผู้หญิงที่ช่วยชีวิตประธานเมื่อห้าปีที่แล้วไม่ใช่พิชญา ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่าง ทำอีกอย่าง ใจดำอำมหิต จะมีจิตใจดีช่วยเหลือคนอื่นได้ไงกัน？

นัทธีมองไปทางมารุต ไม่มีการตอบรับและไม่มีการปฏิเสธ

แต่มารุตรู้ ว่าประธานยินยอมพร้อมใจ

แป๊บเดียววันหนึ่งก็หมดไป

ตอนวารุณีขับรถกลับไปที่พัก เด็กสองคนที่นั่งอยู่ด้านหลังก็นอนหลับพิงกันแล้ว

ภายใต้ความช่วยเหลือของปาจรีย์ วารุณีเอาเด็กสองคนนี้ไว้ในห้อง

มองลูกสองคนนอนหลับสนิท ในใจวารุณีก็มีความสุขอย่างมาก

เก็บแบบง่ายๆเสร็จ เวลาก็สามทุ่มครึ่งแล้ว

“ดื่มหน่อยไหม？”ก้นของวารุณีเพิ่งวางลงโซฟา ปาจรีย์ก็ยื่นไวน์แดงขวดหนึ่งมาให้

วารุณีรับไว้ด้วยรอยยิ้ม“อารมณ์ดีจังนะ？”

วันนี้ปาจรีย์ไปคุยเรื่องความร่วมมือกับโรงงานผลิต ถ้าราบรื่นล่ะก็ ไตรมาสหน้า เสื้อผ้าที่วารุณีออกแบบก็จะขายออนไลน์ที่จังหวัดจันทร์อย่างเป็นทางการ

แบบนี้ พวกเธอสองคนเลยก่อตั้ง‘‘Heart Sound’’แบนด์นี้ จึงก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ

“ใช่ ตอนนี้คือช่วงเวลาแห่งความสุขของพวกเราสองคนเพื่อนรัก”ปาจรีย์นั่งลงข้างวารุณี แล้วก็ชนแก้ว

ค่ำคืนที่เงียบสนิท เสียงชนขวดแก้วไพเราะชัดเจนเป็นพิเศษ

“วารุณี ยินดีด้วยนะ ต้นร้ายปลายดี”

“ขอบคุณนะที่รัก”

สี่ปีก่อน วารุณีกับปาจรีย์รู้จักกันที่ร้านอาหารในต่างประเทศแห่งหนึ่ง