บทที่ 11 ฉันไม่ไป

“นี่คืองานเลี้ยงค็อกเทลของนายท่านวัชระ พุธหน้า เธออย่าลืมไปล่ะ”ปาจรีย์ตอบไป ก็เดินไปที่ห้องน้ำด้วย

ดูเนื้อหาบนบัตรเชิญแล้ว หลังจากวารุณีค่อยๆคิดไปสองวินาทีจึงคิดขึ้นได้

คุณวัชระท่านนี้เป็นเพื่อนที่รู้ใจของอาจารย์ผู้มีพระคุณเธอ

แป๊บเดียวก็ไปถึงวันจัดงานเลี้ยง

ที่อยู่งานเลี้ยงเลือกจัดที่คฤหาสน์ตระกูลแววสูงเนินภูเขาน่าน

คนส่วนมากในนี้ล้วนแต่เป็นคนมีชื่อเสียงในจังหวัดจันทร์

หลังจากวารุณีจัดการลูกทั้งสองคนเสร็จ เธอก็ปรากฏตัวที่นี่อย่างตรงเวลา

ชุดราตรีที่สวมในคืนนี้เป็นชุดที่เธอออกแบบเอง เป็นแบบกี่เพ้าสไตล์จีน ที่ต่างกับชุดกี่เพ้าคือชายกระโปรงออกแบบให้เป็นหางปลา

เนื้อผ้าสีกรม ผิวขาวด้านในยิ่งดูสวยงามมากขึ้น ผมสีดำยาวม้วนขึ้นมา เผยให้เห็นส่วนคอที่เรียวยาว ใบหน้ามาพร้อมรอยยิ้ม ทั้งตัวมีออร่าของความฉลาดและงดงาม

ภายในห้องงานเลี้ยงมีบรรยากาศงานสังสรรค์ที่ครึกครื้น ผู้คนเดินไปเดินมา

การปรากฏตัวของเธอ ทำให้สายตาคนจำนวนมากเป็นประกาย

“นี่ใครน่ะ？ทำไมไม่เคยเห็นเลย？”

“งานเลี้ยงค็อกเทลของบ้านนายท่านวัชระ มาเข้าร่วมได้ตัวตนต้องไม่ธรรมดาแน่”

“อือ หน้าตาก็ไม่แย่ด้วย ทั้งหุ่นทั้งใบหน้าสวยยิ่งกว่าดาราอีก”

เผชิญหน้ากับการวิจารณ์และคาดเดา ใบหน้าวารุณีมาพร้อมรอยยิ้ม รับแชมเปญแก้วหนึ่งที่บริกรยื่นมาอย่างสุขุมเยือกเย็น เดินไปข้างโต๊ะยาวคนเดียว เม้มปากเล็กน้อย

หลังจากที่ตัวเองไปจากตระกูลศรีสุขคํา เธอก็เข้าร่วมงานสถานการณ์เช่นนี้น้อยมาก พอเวลาผ่านไปนานก็ไม่ชินเล็กน้อย

จากงานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการนั้นยังพอมีเวลาอยู่ วารุณีจึงเดินไปทางเดินยาวนอกห้องงานเลี้ยง สูดอากาศบริสุทธิ์หน่อย จึงโทรหาแม่ที่อยู่ห่างไกล ถามสถานการณ์ช่วงนี้

“วารุณี？！”

เพิ่งเปิดกระเป๋าถือออก ทันใดนั้นเองเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง

วารุณีที่ถือโทรศัพท์ก็ชะงักเล็กน้อย หันไปมองตามเสียง

ไม่คิดเลยว่า คนที่ยืนอยู่ข้างทางเดิน ที่เรียกเธอ จะเป็นพิชญา