บทที่ 14 ยมบาล

การปรากฏตัวของชายหนุ่ม ทำให้ฉากที่เสียงดังเจี๊ยวจ๊าวเงียบลงทันที

นัทธีเม้มริมฝีปาก สายตาล็อกไปที่ตัววารุณีที่กำลังหัวเดียวกระเทียมลีบ จากนั้นก้าวเท้ายาวๆเดินเข้ามา

มองจากมุมนี้แล้ว ทุกคนต่างคิดว่านัทธีมาหาพิชญา

จึงค่อยๆเปิดทางให้ ส่วนพิชญาก็ตื่นเต้นสุดๆ เธอยืดอกขึ้นอย่างภูมิใจ รอการมาถึงของนัทธี

แต่ฝีเท้าของเขากลับหยุดที่ตรงหน้าของวารุณี“คุณวารุณี คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะเจอกันอีกแล้ว”

ถึงแม้ครั้งที่แล้วมารุตไม่ได้เจอวารุณี แต่รู้ชื่อของวารุณีจากทางพยาบาล

เห็นนัทธีคุยกับวารุณี ทุกคนต่างสูดลมหายใจอันเยือกเย็น

ผู้หญิงคนนี้ดันรู้จักนัทธี！

และผู้หญิงคนนี้ก็นามสกุลศรีสุขคํา！

ในใจวารุณีก็แปลกใจมากที่อีกฝ่ายเรียกชื่อนามสกุลของตัวเองออกมาได้ แต่ใบหน้ายังคงตอบกลับไปอย่างสงบนิ่งว่า“ฉันก็คิดไม่ถึงค่ะว่าจะเจอคุณที่นี่ คุณ ……”

ที่จริงอยากถามอีกฝ่ายว่าอาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง แต่หลังจากได้รับสายตาที่ดูมีลับลมคมในของนัทธี วารุณีก็หยุดลงอย่างรู้ทัน

เห็นวารุณีลาดแบบนี้ สายตานัทธีก็ดูชื่นชม

เมื่อกี๊เรื่องที่วารุณีถูกรุมโจมตีเขาก็เห็นอยู่ตรงชั้นสองแล้ว เดิมทีเขาไม่อยากมายุ่งเรื่องนี้ แต่ใครให้เขาเป็นหนี้บุญคุณผู้หญิงคนนี้ล่ะ？

หันปลายเท้าไป นัทธีก็เผชิญหน้ากับเมธาวี แขนที่ใหญ่กว้างปกป้องร่างเล็กๆของวารุณีไปไว้ด้านหลัง

“คุณหนูเมธาวี คุณบอกว่าเธอขโมยของคุณไป มีหลักฐานไหม？”นัทธีเงยตาขึ้น สายตาคมกริบเหมือนมีด

ความกดขี่ทั้งร่างกายนั้นปลดปล่อยออกมาเงียบๆ

ถ้าพูดถึงหลักฐานคนที่อยู่ในนี้ล้วนแต่เป็นพยานได้ พวกเขาเห็นหมดว่าของถูกค้นออกมาจากกระเป๋าของวารุณี

แต่ตอนนี้กลับไม่มีใครกล้าพูดออกมาสักคน

ยังไง นัทธีก็ไม่ใช่คนที่ใครมาแตะต้องได้

นัทธีเป็นผู้สืบทอดคนเดียวแห่งตระกูลบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ป ท่านประธานคนปัจจุบันของบริษัท ไชยรัตน์ กรุ๊ป