บทที่ 15 ตรวจลายนิ้วมือ

“ตรวจลายนิ้วมือ ง่ายขนาดนี้เชียว？”เมธาวีคิดว่าวารุณีกำลังพยายามล้างความผิดให้ตัวเอง ถ้าเธอสวมถุงมือล่ะ？

วารุณีมองความคิดในใจเมธาวีออก จึงพูดว่า“คุณหนูเมธาวี คุณสามารถไปดูกล้องวงจรปิดด้านนอกทางเดินได้ค่ะ ดูว่าฉันได้ทิ้งของอะไรไปบ้างหรือไม่”

พูดอย่างตรงไปตรงมา

วารุณีพูดประโยคติดๆกันแบบนี้ ก็ค่อยๆทำลายความสงสัยของเมธาวี

แต่ในใจรู้สึกริษยาและประหลาดใจ วารุณีมีสิทธิ์อะไรได้คุยกับนัทธี？

“ยามคะ！ค้นกล้องวงจรปิดให้หน่อยค่ะ！”เมธาวีเรียกยามมา เธอจะต้องหาหลักฐานได้ว่าวารุณีขโมยสร้อยคอ

เรื่องมาถึงนี่แล้ว ได้รุนแรงถึงตรงนี้แล้ว ไม่อาจจบลงได้

ในช่วงที่รอ นัทธีนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ในมือถือไวน์แดงแก้วหนึ่ง หลังจากชิมไปคำหนึ่งเล็กน้อย สายตาก็มองไปที่วารุณีที่อยู่ไม่ไกล

พิจารณาอีกครั้ง นัทธีพบว่าผู้หญิงคนนี้ถึงแม้รูปร่างหน้าตาจะสวยงามอย่างร้ายกาจอย่างมาก แต่สายตาคู่นั้นชัดเจนมาก ไม่เหมือนกับผู้หญิงพวกนั้นที่ลาภยศได้ครอบงำจนหน้ามืดตามัว

เห็นเธอใจเย็นรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่มีผลดีต่อเธอ นัทธีก็เลิกคิ้วขึ้น ดูเหมือนไม่มีเขา หญิงสาวก็สามารถรับมือคนเดียวได้

ครึ่งชั่วโมงถัดมา หัวหน้ายามก็เดินมาจากด้านนอกประตู พูดเสียงเบาที่ข้างหูเมธาวี“คุณหนู ไม่มีครับ”

พุ่มไม้ด้านนอกพวกเขาก็ค้นแล้ว ไม่พบเครื่องมือในการก่ออาชญากรรมใดๆ

ได้ยินตรงนี้ สีหน้าเมธาวีก็วูบวาบเล็กน้อย

“เป็นไงบ้าง？คุณหนูเมธาวี”วารุณีเดินเข้ามา

ที่จริงเธอรู้ว่า เมธาวีจะต้องไม่ได้อะไรสักอย่างแน่นอน

เรื่องมาถึงตรงนี้แล้ว ทุกคนต่างเข้าใจว่า วารุณีเป็นผู้บริสุทธิ์

แต่เมธาวียังไม่พอใจ“ตรวจลายนิ้วมือ！”

“พอแล้ว！หนวกหู”ทันใดนั้นเองเสียงคนแก่ที่ดังและทรงพลังก็ตัดบทของเมธาวี

ทุกคนมองไป เป็นคนตระกูลแววสูงเนินมา ที่นำหน้ามาคือนายท่านวัชระที่คุณธรรมและบารมีสูงส่งแห่งตระกูลแววสูงเนิน

วารุณีกับวัชระเคยเจอกันแล้ว นั่นคือตอนที่เธอขอร้องให้เมอร์เซเดอเป็นอาจารย์ ที่งานเลี้ยงฝากตัวเป็นศิษย์

ไม่คิดว่าหลายปีผ่านไป นายท่านวัชระยังคงร่างกายแข็งแรง พูดจายังทรงพลังอย่างมาก

“คุณปู่ ฉันไม่ได้ก่อกวนนะคะ เธอขโมยสร้อยคอฉันไปค่ะ”เมธาวีรีบเดินไปทางนายท่านวัชระ จับแขนของชายชรา แล้วพูดอย่างออดอ้อน