บทที่ 175 สารภาพรัก

วารุณีทำเป็นไม่ได้ยิน ก้มเอวเตรียมสวมรองเท้าลงจากรถ

นัทธีกลับเตะรองเท้าส้นสูงของเธอไปข้างๆ ให้เธอหยิบไม่ได้

“ผมจะพูดอีกครั้งนะ เอาเท้าวางขึ้นมา！”นัทธีมองวารุณีอย่างเย็นชา แล้วพูดอีก

วารุณีกัดริมฝีปาก“ประธานนัทธี เรื่องทายา ฉันทำเองได้ค่ะ ไม่ต้องลำบากคุณหรอก”

พูดไป เธอก็ยื่นมือไปหยิบถึงข้างเขา

ตอนที่มือของเธอสัมผัสถึงถุง จู่ๆนัทธีก็จับเท้าของเธอไว้ แล้ววางไว้บนขาอย่างแข็งกร้าว

วารุณีตาเบิกโต“ประธานนัทธีคุณ……”

“หุบปาก！”นัทธีเม้มริมฝีปากแล้วต่อว่า

วารุณีหุบปากอย่างไม่รู้ตัว

นัทธีหยิบของในถุงขึ้นมา ล้างแผลด้านนอกให้เธอ จากนั้นทิ้งสำลีแล้วคว้าข้อเท้าเธอไว้ มืออีกข้างจับอุ้งเท้าของเธอ จะขยับจุดที่เท้าแพลงให้เธอ

แต่ทันใดนั้นวารุณีก็หดตัว ก็หัวเราะขึ้นมา

นัทธีขมวดคิ้ว มองไปที่เธอ“คุณขำอะไร？”

“จักจี้！”วารุณีเก็บรอยยิ้มไป ตอบเบาๆ

นัทธีเลิกคิ้วขึ้น จึงรู้ว่า ที่แท้เธอบ้าจี้ จึงยกมุมปากขึ้นมา ไม่พูดอะไร เริ่มบิดข้อเท้า

เธอไม่ได้เท้าแพลงหนักมากนัก ไม่เหมือนสองครั้งก่อนที่เท้าบวมเป่ง นี่แค่ข้อเท้าบิดนิดเดียว

แต่ที่ตอนนั้นเธอไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ น่าจะเป็นเพราะเธอกลัวเกินไป

หลังจากบิดข้อเท้าแล้ว นัทธีก็ตัดผ้าก๊อซแล้วพันผ้าให้เธอ

วารุณีมองเขาแบบนี้ พูดด้วยสายตาซับซ้อนไปว่า“ประธานนัทธี ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้กันแน่เนี่ย ？”

การกระทำที่มือนัทธีหยุดลง แต่แป๊บเดียวก็คืนกลับเป็นธรรมชาติ พันผ้าต่อ

วารุณีกำฝ่ามือไว้ เหมือนตัดสินใจอะไรแล้ว สูดลมหายใจลึกๆ มองเขาด้วยสายตาจริงจัง“ประธานนัทธี ฉันชอบคุณค่ะ！”

รูม่านตานัทธีหดลง เงยขึ้นสบตากับเธอ ถึงแม้ใบหน้าจะไม่แสดงอาการใดๆ แต่ในใจกลับกระเพื่อมและมีความสุขขึ้นมา

เขารู้นานแล้วว่าเธอรู้สึกดีกับเขา แต่เธอไม่เคยพูดแสดงออกมาเลย

แต่คิดไม่ถึงว่า จู่ๆเธอจะพูดออกมาตอนนี้

วารุณีมองใบหน้าหล่อเหลาของนัทธีที่ยังไม่เปลี่ยนไป ในใจยิ้มอย่างขมขื่น

ที่แท้สารภาพรักของเธอ ไม่ส่งผลใดๆต่อความรู้สึกของเขาเลย？

แบบนี้ก็ดี รู้ว่าเขาไม่รู้สึกใดๆต่อเธอเลยสักนิด เธอก็จะได้ลืมเขาได้โดยสิ้นเชิง

วารุณีเอาเท้าที่พันผ้าเสร็จหดกลับไป ขดตัวบนที่นั่ง“ประธานนัทธี ฉันก็ไม่รู้ว่าตัวเองชอบคุณตั้งแต่ กว่าจะสังเกตได้ก็สายไปแล้ว คุณรู้ไหม ฉันเคยคิดอยู่หลายครั้งว่าจะควบคุมความรู้สึกที่มีต่อคุณ”

ริมฝีปากบางๆของนัทธีขยับ

นี่เขาไม่รู้จริงๆ

“แต่ก็ไม่สำเร็จ เพราะทุกครั้งที่ฉันตัดสินใจ คุณจะปรากฏตัวตรงหน้าฉันตลอด จากนั้นฉันก็ลืมคุณไม่ได้ จนหลายวันก่อน มีคนพูดกับฉัน ……”

“คนนั้นคือใคร？”นัทธีหรี่ตาลงตัดบทเธอ

วันนั้นหลังจากออกไปจากโรงแรม เขาก็ให้มารุตไปสืบดูคนที่เธอไปเจอ แต่สืบไม่ได้

ตอนนี้เธอพูดถึงเอง เขาจะปล่อยไปไม่ได้

วารุณีส่ายหน้า ไม่คิดจะบอกนัทธีว่าเป็นนวิยา

พูดออกมาแล้ว มีแต่ทำให้นวิยาคิดว่าเธอกำลังยุยงพวกเธอ ทำไมด้วยล่ะ！

ดังนั้นวารุณีละสายตาลง ปกปิดความหม่นหมองในดวงตาตอบไปว่า“เป็นคนที่ประธานนัทธีไม่รู้จัก เธอบอกฉันว่า ไม่ให้ฉันอยู่ใกล้ประธานนัทธีอีก ฉันคิดว่าเธอพูดถูกมาก ดังนั้นฉันหวังว่าต่อไปประธานนัทธี จะไม่ทำอะไรที่ใกล้ชิดกับฉันอีก อ่อยหัวใจฉัน”

ไม่รักเธอ ไม่รู้สึกอะไรกับเธอ ก็อย่าทำเหมือนอัศวินมาปรากฏตัวข้างกายเธอ มาปกป้องเธอดูแลเธอ