บทที่ 176 สาเหตุที่ไฟไหม้

“คนของพวกเราเจอร่องรอยของการเผาไหม้ฟอสฟอรัสขาว ที่ช่องระบายอากาศของโกดัง”หัวหน้าพูด

สายตาวารุณีกับนัทธีก็เปลี่ยนทันที

มีแค่ปาจรีย์ที่ดูงง“ฟอสฟอรัสขาวคืออะไร？”

“เป็นของแข็งทางเคมีอย่างหนึ่ง เมื่อเจอลมก็จะเกิดการเผาไหม้”วารุณีเม้มริมฝีปากอธิบายง่ายๆ

นัทธีหรี่ตาลง พูดเสริมไปว่า“แต่ของแบบนี้ โดยทั่วไปแล้วคนทั่วไปจะทำไม่ได้”

หัวหน้าพยักหน้า“ใช่ ดังนั้นพวกคุณคิดดีๆ ของแบบนี้มาจากไหนกันแน่”

พูดจบ เขาก็หันตัวกลับไป ไปสั่งงานเจ้าหน้าที่ให้ทำความสะอาดต่อ

“จะต้องมีคนจงใจทำแน่ เพื่อเผาทำลายผ้าของพวกเรา！”ปาจรีย์กำฝ่ามือจนส่งเสียงดังกึก เพราะความโมโห ตาจึงแดงก่ำ

วารุณีไม่ปริปากพูดกับคำพูดของเธอ เม้มริมฝีปากแน่นพูดว่า“ทั้งสองครั้งต่างลงมือไปที่ผ้า น่าจะยังเป็นคนที่สั่งโรงงานผ้า ไม่ให้ผ้าพวกเราตอนครั้งที่แล้วทำแน่ ปาจรีย์ ครั้งที่แล้วเธอบอกว่ามีสายลับนี่ ผลเป็นไงบ้าง？”

“ฉันจะถามเดี๋ยวนี้ หลายวันนี้พงศกรเกิดเรื่อง จนฉันลืมเลย”

พูดไป ปาจรีย์หยิบโทรศัพท์เดินไปคุยตรงด้านข้าง เหลือแค่วารุณีกับนัทธีสองคนยังยืนอยู่ที่เดิม เงียบไม่พูดจา

ผ่านไปสักพัก วารุณีสูดหายใจลึกๆ ก่อนอื่นทำลายความเงียบ เงยหน้าขึ้น มองชายหนุ่มอย่างเย็นชา“ประธานนัทธี คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ”

“คุณไล่ผมไป？”นัทธีขมวดคิ้ว

วารุณีส่ายหน้า“ฉันไม่ได้ไล่คุณไป แต่คุณไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องอยู่นี่ค่ะ”

ถึงจะพูดแบบนี้ แต่นัทธีมองความเย็นชานั้นของเธอ สภาพที่อยากจะรีบให้เขาไป ในใจไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ ริมฝีปากบางๆขยับ กำลังจะพูดอะไร โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น

เขาได้แต่เก็บคำที่จะพูดเอาไว้ หยิบโทรศัพท์ออกมา มองหน้าจอด้วยสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่ เอาโทรศัพท์ไว้ข้างหู น้ำเสียงดูรำคาญเล็กน้อย“มีอะไร？”

“ประธานครับ เมื่อครู่ตอนที่คุณนวิยาทำการตรวจ จู่ๆก็หมดสติเป็นลมไป”

“อะไรนะ？”สีหน้านัทธีตึงเครียดขึ้นมาทันที“ทำไมนวิยาเป็นลมได้？”

หูของวารุณีขยับ ฟังความเป็นห่วงที่ไม่อาจปกปิดได้ในน้ำเสียงของเขา ในใจก็รู้สึกปั่นป่วน แต่ใบหน้ากลับไม่ได้แสดงอาการออกมาเลยสักนิด ก้มหน้ามองพื้นเล็กน้อย เหมือนว่าไม่สนใจการโทรศัพท์ของเขา

“รายละเอียดผมไม่แน่ใจนัก คุณหมอพิชิตกำลังหาสาเหตุครับ ประธาน คุณจะมาดูไหมครับ？”มารุตผ่านกระจกบนประตู จ้องมองอาการในห้องคนไข้อย่างใจจดใจจ่อ แล้วพูดขอคำแนะนำ

“ผมรู้แล้ว ผมจะรีบไปทันที”นัทธีตัดสายด้วยใบหน้านิ่งเฉย

วารุณีเงยหน้า“คุณนวิยาเกิดเรื่องเหรอคะ？”

นัทธีพยักหน้า

“งั้นคุณรีบไปเถอะค่ะ”วารุณีพูด

นัทธีเพ่งเธอด้วยสายตาหม่นลง“คุณอยากกให้ผมไปขนาดนี้เลย？”

วารุณีตะลึงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคำที่เขาพูดหมายความว่าอะไร พยักหน้าอย่างคลุมเครือ

ริมฝีปากบางๆของนัทธีเม้มเป็นเส้นตรง ลมหายใจรอบตัวก็ต่ำลง เหมือนจะไม่พอใจเล็กน้อย

ผ่านไปสักพัก เขาก็เอาโทรศัพท์ใส่ไปในกระเป๋า หันกลับ

วารุณีมองแผ่นหลังของเขา กำฝ่ามือแน่น“ประธานนัทธี ต่อไปก็ดีต่อคุณนวิยาหน่อยค่ะ อย่าให้คุณนวิยาเสียใจ”

ฝีเท้าของนัทธีชะงักลง หันหน้าไป อยากถามเธอว่าคำนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่ อย่างไรก็ตามกลับเห็นเธอกำลังเดินไปที่ปาจรีย์

ขณะเดียวกัน โทรศัพท์ในกระเป๋าของนัทธีก็สั่นขึ้นมา

เขาได้แค่เก็บคำที่จะถามไว้ หยิบโทรศัพท์มาดูด้วยสีหน้าหม่นหมอง ดูเนื้อหาข้อความด้านบน รูม่านตาก็หด ไม่สนที่จะให้วารุณีพูดให้ชัดเจนอีก เดินก้าวไปสองก้าวที่รถ