บทที่ 256 เธอตายแล้วจริงๆเหรอ

“ฉันจะไปค้นดู”หูของปาจรีย์เข้าไปใกล้ตรงหน้าโทรศัพท์ ได้ยินคำนี้ ก็ไปตรงหน้าคอมของวารุณีเพื่อค้นทันที

วารุณีก็เดินไป ยืนถอนหายใจอยู่หลังปาจรีย์“งั้นตอนนี้พิชญาเป็นไงบ้าง？”

“ผมไม่ทราบครับ ผมไม่ได้ไปดู แต่จากอาการของตำรวจพวกนั้นกับเจ้าหน้าที่พยาบาลแล้ว ดูไม่ค่อยดีนัก น่าจะ......”

คำพูดจากนั้น นักสืบไม่พูด

แต่ความหมายนั้นทุกคนต่างรู้

วารุณีบีบฝ่ามือ

ห้องของพิชญาอยู่ชั้นที่สิบสอง ทุกชั้นสูงเฉลี่ยอยู่ที่สามเมตร ชั้นที่สิบสองก็สามสิบหกเมตร

กระโดดลงมาด้วยความสูงแบบนี้ คนไม่รอดแน่นอน！

“มีแล้ว！”ตอนนี้เอง ปาจรีย์ก็เปิดข่าวที่พิชญากระโดดตึก

วารุณีมองหน้าจอคอมทันที ในหน้าจอมีคลิปหนึ่ง วิดีโอสั่นมาก และก็พร่ามัว น่าจะเป็นคนที่ผ่านมาใช้โทรศัพท์ถ่ายไว้

เห็นแค่ในวิดีโอ ผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดโรงพยาบาลประสาท ผมเผ้ายุ่งเหยิงมองใบหน้าไม่ชัด นั่งหันหลังออกไปด้านนอกบนหน้าต่างชั้นสิบสอง จากนั้นวินาทีถัดมา จู่ๆหญิงสาวก็ล้มถอยหลังไป ตกลงมาจากหน้าต่าง และยังตกลงมาด้วยความเร็ว

ไม่กี่วินาทีถัดมา หญิงสาวล้มลงพื้น ร่างกายสั่นอย่างรุนแรง และก็ไม่เคลื่อนไหวอีกต่อไป มีเพียงของเหลวสีแดงสดเท่านั้นที่ไหลออกมาจากร่างของหญิงสาว

ฉากนี้ ทำเอาปาจรีย์ตกใจจนกรีดร้องออกมา แล้วปิดตาไม่กล้าดูอีกทันที

วารุณีก็ตกใจไม่น้อย สีหน้าซีดขาว ปิดคอมด้วยมือที่สั่น

“วารุณี......นั่นใช่พิชญาจริงๆเหรอ？”ปาจรีย์เอามือออกมาจากดวงตา ถามเสียงสั่น

วารุณีคิดย้อนถึงฉากที่หญิงสาวกระโดดลงจากตึก อ้าปากตอบไปว่า“ฉันไม่รู้ ฉันไม่เห็นหน้าของเธอ แต่หุ่นเหมือนพิชญามาก และหน้าต่างนั้น ก็เป็นหน้าต่างของห้องพิชญาจริงๆ”

“งั้นแบบนี้ ก็เป็นพิชญาจริงๆ？ไม่นึกว่าเธอจะกระโดดตึกจริงๆ！”ปาจรีย์กลืนน้ำลาย ถอนหายใจอย่างไม่อยากจะเชื่อ

วารุณีก็ไม่ค่อยเชื่อนัก แต่ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า เธอไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ

จากนั้น เธอก็คิดได้ว่าสายยังไม่วาง จึงเอาโทรศัพท์วางกลับไปที่หูอีก สูดลมหายใจไปมาลึกๆ แล้วจึงพยายามสงบอารมณ์“ฮัลโหล สถานการณ์ตอนนี้เป็นไงบ้างคะ？”

“คุณวารุณีรอก่อนนะครับ ผมจะไปดูใกล้ๆ”

พูดไป นักสืบก็เดินหน้าไป

เดินไปประมาณสิบกว่าเมตรได้ รถคันหนึ่งหยุดลงที่หน้านักสืบ

นักสืบเห็นคนสวมชุดกาวน์คนหนึ่งออกมาจากด้านใน รีบเดินไปที่ตำรวจนำทาง

มองชุดกาวน์สีขาวนั้น นักสืบหยุดฝีเท้าลงทันที รู้ว่าไม่จำเป็นต้องไปอีกแล้ว

“คุณวารุณี พิชญาเสียแล้ว เมื่อครู่หมอนิติเวชมาแล้ว”นักสืบเอาโทรศัพท์วางไว้ข้างหู

ริมฝีปากของวารุณีขยับ สักพักจึงตอบกลับไปว่า“ฉันเข้าใจแล้ว”

โทรศัพท์เสร็จ วารุณีวางโทรศัพท์ลง นั่งไปที่เก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง

ปาจรีย์มองเธอ“ตายแล้วจริงๆเหรอ？”

“หมอนิติเวชมาแล้ว”วารุณีพยักหน้า

หมอนิติเวชถึงจะเป็นหมอ แต่ไม่ได้ช่วยคน แต่ว่าชันสูตรศพ

มีแค่ศพ ถึงทำให้หมอนิติเวชปฏิบัติการได้

ปาจรีย์ก็เงียบลง นานมากว่าจะพูดใหม่อีกครั้ง“เธอดูสิเธอตายได้ยังไงกัน ถึงฉันจะเกลียดพิชญามาก แต่ว่าไม่เคยคิดว่าเธอจะตาย”

วารุณีจะไม่ใช่แบบนี้ได้ไงกันล่ะ

เกลียดพิชญานั่นอีกเรื่องหนึ่ง แต่ให้พิชญาตาย เธอไม่เคยคิดมาก่อน