บทที่ 257 ขยานีระบายความโกรธ

ฝีเท้าของเธอไม่หยุด เดินไปที่ลิฟต์ไป หยิบโทรศัพท์มารับไปด้วย

“ฮัลโหล นัทธี”วารุณีมองเบอร์ที่ปรากฏ แล้วเอาโทรศัพท์แนบไว้ที่ข้างหู

เสียงทุ้มต่ำของนัทธีเข้ามาในแก้วหูของเธอ“เรื่องที่พิชญากระโดดตึก คุณรู้หรือยัง？”

“ฉันรู้แล้ว ตอนนี้ฉันกำลังไปที่เกิดเหตุ”วารุณีกดปุ่มลิฟต์

นัทธีขมวดคิ้วเล็กน้อย“คุณไปทำอะไรที่เกิดเหตุ？”

“เพราะฉันสงสัยว่า คนที่ตายไม่ใช่พิชญา”

พูดไป เธอก็เดินเข้าลิฟต์ จากนั้นพูดจุดสงสัยไม่กี่ข้อที่ตัวเองสงสัยออกไป

นัทธีฟังจบ ก็ยืนขึ้นมาจากเก้าอี้ทำงาน“งั้นผมจะไปกับคุณ”

“ค่ะ ฉันจะรอคุณตรงที่เกิดเหตุ ถึงแล้วโทรหาฉันนะ”วารุณีพยักหน้า

นัทธีตอบรับไป แล้ววางสาย จากนั้นเปิดลิ้นชัก หยิบกุญแจรถออกมาจากด้านใน ก้าวเท้ายาวเดินไปที่หน้าประตูออฟฟิศ

ประมาณหนึ่งชั่วโมงถัดมา วารุณีก็มาถึงที่เกิดเหตุ

แต่เธอมาช้าไป ศพในที่เกิดเหตุถูกพาไปแล้ว มีแค่ทางด้านตำรวจไม่กี่คนที่ยังอยู่สืบคดีตรงนี้

วารุณีไม่ได้เดินไป ยืนอยู่ด้านนอกเขตกั้นมองดูอยู่ไกลๆ เดี๋ยวก็มองจุดที่ศพตกลงมา เดี๋ยวก็เงยมองหน้าต่างของห้องพิชญา สีหน้าเต็มไปด้วยการครุ่นคิด

มีคนที่สถานีตำรวจสังเกตเห็นเธอ จึงเดินเข้ามาที่เธอ“คุณผู้หญิงท่านนี้ พวกเรากำลังทำคดีอยู่ตรงนี้ ถ้าไม่มีอะไรล่ะก็ กรุณาออกไปด้วย”

วารุณียิ้มอย่างมีมารยาทให้เจ้าหน้าที่ตำรวจตรงหน้า กำลังจะถามอะไร ร่างหนึ่งหนึ่งที่บ้าระห่ำก็วิ่งเข้ามาจากไม่ไกล

เป็นขยานี！

ตอนนี้เองขยานีเหมือนกับผู้หญิงบ้าคนหนึ่ง ผมเผ้าเสื้อผ้ายุ่งเหยิง และยังเปื้อนฝุ่นไม่น้อย ดวงตาสีแดงก่ำ ชัดเจนว่าร้องไห้นานแล้ว

เธอจ้องวารุณีด้วยใบหน้าสุดแค้น“เธอมาทำอะไร？”

“พวกคุณรู้จักกันเหรอ？”เจ้าหน้าที่ตำรวจมองขยานี แล้วก็มองวารุณีอีกครั้ง

วารุณีพยักหน้า“รู้จักค่ะ เธอคือภรรยาที่แต่งกับพ่อฉันทีหลัง”

“แบบนี้นี่เอง”เจ้าหน้าที่ตำรวจตอบไปทันที จำวารุณีได้

นี่ไม่ใช่ดีไซเนอร์เสื้อผ้าคนนั้น ที่ช่วงนี้ดังมากๆหรอกเหรอ

ขยานีชี้ใส่วารุณี ตะโกนไปด้วยความโมโห“ตำรวจ เธอเนี่ยแหละ เธอทำร้ายลูกสาวฉันตาย！”

วารุณีขมวดคิ้ว“ฉันทำร้ายลูกสาวคุณตาย？”

“ใช่คุณขยานี แบบนี้ จะพูดซี้ซั้วไม่ได้นะ！”เจ้าหน้าที่ตำรวจมองขยานีด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

ขยานีกำฝ่ามือ ดวงตาเต็มไปด้วยความโมโห“ฉันไม่ได้พูดซี้ซั้ว เพราะเธอ ลูกสาวฉันจึงถูกคนรังแก แล้วรับไม่ไหวจนต้องกระโดดตึก ทั้งหมดนี้ก็เพราะเธอทำลาย คุณยังจะนิ่งอยู่ทำไม ยังไม่รีบไปจับเธออีก！”

เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ขยับ ขยานีก็เข้าไปผลัก

เจ้าหน้าที่ตำรวจถูกผลักจนสั่น ชุดตำรวจที่ตัวก็ยับไปหมด

เขาจับหมวกตำรวจ ตะโกนอย่างโมโห“พอแล้ว คุณทำแบบนี้ผมจะฟ้องคุณว่าทำร้ายเจ้าหน้าที่！”

ขยานีถูกตะโกนใส่ก็ตะลึง สักพักจึงได้สติคืนมา ตบขาแล้วร้องไห้ตะโกนไปว่า“ไม่มีเหตุผล โลกนี้ไม่มีเหตุผลเลย ฆาตกรอยู่ตรงหน้าแท้ๆ เป็นถึงเจ้าหน้าที่ตำรวจกลับไม่ยอมจับ นี่มันเหตุผลอะไรกันฮือๆๆ......”

วารุณีมองขยานีที่งี่เง่า มุมปากก็กระตุกขึ้นมา รู้สึกว่าหมดคำพูดสุดๆ

เจ้าหน้าที่ตำรวจก็หมดคำพูดเช่นกัน ขี้เกียจสนใจขยานี หันหน้ามองไปที่วารุณี“คุณผู้หญิงคนนี้ เธอบอกว่าคุณเป็นฆาตกรทำร้ายพิชญา คุณอธิบายได้ไหมครับ？”