บทที่ 258 ให้เบาะแส

“อะไรนะ？”เจ้าหน้าที่ตำรวจตกใจกับคำพูดของเธอ

ขยานีโกรธจนชี้หน้าใส่วารุณี“ยัยเด็กไร้มารยาท แกพูดอะไรเหลวไหล คนฆ่าตัวตายไม่ใช่พิชญา แล้วจะเป็นคนอื่นหรือไง？”

“คุณพูดไม่ผิด ฉันสงสัยว่าเป็นคนอื่น”วารุณีมองเธอ

นัทธีไม่พูด จัดผมที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยให้วารุณี

การกระทำของทั้งสองที่แนบชิดสนิทกันปรากฏอยู่ในสายตาของขยานี

ขยานีเบิกตาโตอย่างไม่เชื่อ“พวกแก......พวกแก......”

เธอยังพูดไม่จบ ก็ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจตัดบท“คุณวารุณี คุณพูดคำนี้ออกมา มีหลักฐานอะไรหรือเปล่า？”

เจ้าหน้าที่ตำรวจมากั้นไว้ตรงหน้าขยานี มองวารุณีด้วยท่าทางเคร่งขรึมสุดๆ

วารุณีส่ายหน้า“หลักฐานฉันไม่มีหรอกค่ะ แต่ฉันมีข้อสงสัยอยู่สองสามอย่าง”

เธอพูดข้อสงสัยออกมาทีละอัน

เจ้าหน้าที่ตำรวจยิ่งฟัง สายตาก็ยิ่งจริงจังมากขึ้น จากนั้นเรียกหัวหน้าทีมของตัวเองมา

หัวหน้ายื่นมือออกไปทางวารุณี“คุณวารุณี ขอบคุณที่คุณให้เบาะแสที่สำคัญมากกับพวกเรา ถ้าเป็นอย่างที่คุณสงสัยจริงๆ งั้นคดีนี้ กลัวว่าจะไม่ใช่คดีฆ่าตัวตายธรรมดาๆแล้ว”

“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ สมควรแล้ว เพราะฉันก็อยากรู้ว่า พิชญาตายหรือไม่ตายกันแน่！”วารุณีพูดตอบไป ก็ยื่นมือไปจับมือด้วย

แต่ยังไม่ทันจับ มือใหญ่ๆที่เรียวยาวข้างหนึ่ง ก็มาไวก่อนเธอ จับกับหัวหน้าไป

เห็นแบบนี้ วารุณีกับหัวหน้าก็ตะลึง

แต่แป๊บเดียว วารุณีก็หัวเราะ

เพราะเธอรู้ว่าการแสดงความเป็นเจ้าของของนัทธี ไม่อยากให้เธอกับหัวหน้าจับมือกัน

หัวหน้าก็ตระหนักถึงจุดนี้ได้ จึงชักมือกลับไปอย่างเขินอาย

ตอนนี้เอง จู่ๆขยานีก็จับมือของหัวหน้า ถามอย่างร้อนใจว่า“ที่พวกคุณพูดเมื่อกี๊หมายความว่าไง บอกว่าพิชญาไม่ตาย ที่ฆ่าตัวตายไม่ใช่พิชญา？”

“ขอโทษครับ พวกเราไม่ได้พูดแบบนี้ นี่แค่เป็นข้อสงสัย”หัวหน้าชักสีหน้าแล้วเอามือกลับมา

ขยานีส่ายหน้าอย่างแรง“จะเป็นไปได้ไง ตอนที่พิชญากระโดดตึก ฉันซื้อข้าวกลับมาพอดี เธอยังบอกลาฉันเป็นครั้งสุดท้ายผ่านประตูคนไข้เลย”

“พูดแบบนี้แสดงว่า ตอนนั้นที่คุณเห็นคนที่นั่งอยู่ขอบหน้าต่าง เป็นพิชญาจริงๆ？”หัวหน้าหรี่ตาลง

วารุณีกับนัทธีก็มองเธอ

ริมฝีปากขยานีขยับ“ฉันมองไม่เห็น ตอนนั้นประตูปิดอยู่ ฉันได้ยินแค่เสียงของพิชญา จากนั้นตอนที่ฉันเปิดประตูเข้าไป พิชญาก็ตกลงไปแล้ว”

พูดถึงตรงนี้ จู่ๆเธอก็ทรุดตัวลงไป ปิดหน้าไว้ ร้องไห้อย่างเจ็บปวดมาก

วารุณีมองออกว่า เธอไม่ได้โกหกจริงๆ

หมายความว่า เธอก็ไม่รู้ว่าที่กระโดดตึกนั้นเป็นพิชญาหรือไม่

แต่ก็ไม่แปลกหรอก พิชญาเกลียดขยานีอยู่แล้ว ถ้านี่เป็นแผนที่พิชญาแกล้งตายจริงๆ จะไม่บอกขยานีก็ปกติ

“เธอมองไม่เห็นพิชญา หมายความว่า ยังคงไม่อาจแน่ใจได้ว่าที่กระโดดตึกลงมาใช่พิชญาหรือไม่ และจากที่ผมรู้ ศพไม่เหลือเค้าเดิม จนไม่สามารถแยกแยะหน้าตาได้เลย ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดในการยืนยันว่าศพใช่พิชญาหรือไม่ ก็คือเปรียบเทียบDNA”นัทธีเงยตาขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา

หัวหน้าพยักหน้า“ประธานนัทธีพูดถูก ผมจะแจ้งไปทางหมอนิติเวช หลังจากผลออกมาแล้ว จะแจ้งพวกคุณสองคน”

นัทธีตอบอือ แล้วมองไปที่วารุณี“พวกเราไปกันเถอะ”

“ค่ะ”วารุณียิ้มให้เขา คล้องแขนของเขา แล้วออกไปกับเขา

ส่วนขยานี พวกเขาก็ไม่สนใจ แม้แต่มองก็ยังไม่มองเธอสักนิด

มาถึงข้างถนน นัทธีก็หยิบกุญแจรถออกมากด“นั่งรถของผมเถอะ เดี๋ยวผมให้คนขับรถของคุณกลับไป”

“ได้หมดค่ะ”วารุณียักไหล่ ขึ้นรถของเขา

นัทธีก็เปิดประตูรถขึ้นไป หลังจากคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว ก็สตาร์ทรถ

ระหว่างทางที่กลับไปสตูดิโอ ท้องของวารุณีก็ร้องออกมา เสียงในรถคันเล็กๆ จึงดังผิดปกติ

หน้าเล็กๆของเธอแดงขึ้นมา กุมท้องอย่างรู้สึกเขินอาย“เอ่อ ฉัน......”