บทที่ 259 ย้ายกลับคฤหาสน์

“ฉันรู้สึกเหมือนว่ามีคนกำลังมองฉันค่ะ”วารุณีขมวดคิ้วแน่นแล้วถาม

“มีคนมองคุณ？”นัทธีได้ยินคำนี้ ก็ลดกระจกรถลงมาหมด ยื่นหัวมองไปทางที่เธอมอง

อย่างไรก็ตามทางนั้นนอกจากจะมีถังขยะสองอันแล้ว ก็มีแค่หมาจรจัดสองตัว ไม่มีใคร

วารุณีละสายตากลับ เอาหน้าหันกลับมา“บางทีฉันอาจจะรู้สึกไปเอง”

“โอเค รีบขึ้นรถเถอะ”นัทธีก็หันหัวกลับไป

วารุณีตอบอือ ไม่คิดอะไรมาก แล้วขึ้นรถ

กลับไปถึงคอนโด ป้าส้มก็ทำอาหารเสร็จแล้ว

วารุณีพาลูกทั้งสองคนเข้าไปคอนโดของนัทธี

ตอนนี้เธอคบกับนัทธีแล้ว ความเกรงใจหน่อยๆ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงแล้ว

บนโต๊ะอาหาร หลังจากป้าส้มตักซุปให้เด็กทั้งสองคนแล้ว จู่ๆก็มองไปที่นัทธีแล้วพูดว่า“คุณผู้ชาย ตอนนี้คุณกับคุณวารุณีคบกันแล้ว แต่ทั้งสองไปๆมาๆดูลำบาก ไม่งั้นพวกเรากับพวกคุณวารุณีย้ายกลับคฤหาสน์ด้วยกันเถอะค่ะ”

“คฤหาสน์？”ไอริณกะพริบตาอย่างงงงวย

“ผมรู้”อารัณชูมือขึ้น“เป็นสถานที่ที่เมื่อก่อนคุณอานัทธีเคยอยู่ ผมเคยไปครั้งหนึ่ง ทั้งใหญ่ทั้งสวย”

“จริงเหรอคะ？”ดวงตาของไอริณเป็นประกาย

อารัณพยักหน้าเล็กๆนั้นลง“จริงๆ มีสวนดอกไม้กับสระว่ายน้ำด้วย”

“ดีจัง พ่อคะ ไอริณไปได้ไหม？”ไอริณปีนลงจากเก้าอี้ วิ่งไปที่ข้างเก้าอี้นัทธี ดึงแขนของนัทธี

นัทธีวางตะเกียบลง ลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน“ได้สิ งั้นก็ย้ายกลับไปด้วยกันเถอะ”

พูดไป เขาก็มองวารุณีที่อยู่ตรงข้าม

วารุณีหน้าแดงก่ำ

ย้ายเข้าไป？

นั่นไม่ได้อยู่ด้วยกันหรือไง？เร็วเกินไปหรือเปล่านะ？

“หม่ามี๊......”เห็นวารุณีไม่แสดงอาการ ไอริณจึงวิ่งตึกๆๆไปข้างวารุณีอีกครั้ง เขย่าแขนของวารุณีอย่างออดอ้อน

วารุณีไอออกมาเบาๆอย่างอึดอัด พูดกับนัทธีว่า“เอ่อคือ ฉันเคยได้ยินป้าส้มบอกว่า คฤหาสน์คุณกำลังตกแต่งภายในใหม่ อีกนานถึงจะย้ายกลับไปได้ไม่ใช่เหรอคะ？”

“ผมก็จำได้”อารัณพูดอย่างไม่ยอมน้อยหน้า

ป้าส้มละสายตามองไปทางอื่นอย่างร้อนตัว“เอ่อ......ป้าเคยพูดเหรอคะ？”

ดวงตาวารุณีเบิกโตไม่อยากจะเชื่อ“ป้าส้มลืมแล้วเหรอคะ？”

ป้าส้มหัวเราะอย่างเขินๆ“น่าจะลืมแล้วค่ะ”

“พอเถอะ”นัทธีกดไปที่คิ้ว“ที่จริงคฤหาสน์ไม่ได้ตกแต่งภายในอะไรหรอก นั่นก็แค่ข้ออ้างที่ผมจะย้ายมานี่”

“ข้ออ้าง？”วารุณีตะลึง เอียงหน้าอย่างงุนงง“คุณย้ายมาที่นี่ทำไมต้องมีข้ออ้างล่ะ？”

“เพราะว่าคุณ”ริมฝีปากบางๆของนัทธีขยับเบาๆ

วารุณีชี้ไปที่ตัวเอง“ฉันเหรอ？”

“เฮ้อคุณวารุณี คือแบบนี้ค่ะ”ป้าส้มดูต่อไปไม่ไหว เลยอธิบายแทนนัทธี“ตั้งแต่ทารีนาถูกจับไป คุณผู้ชายก็ตัดสินใจจีบคุณวารุณีแล้วค่ะ ขั้นตอนแรกก็อยู่ใกล้คุณก่อน แต่จู่ๆย้ายมาก็ดูกะทันหันไป ก็เลยหาข้ออ้างอย่างนั้น”

“ที่แท้ก็แบบนี้เอง”ฟังคำพูดของป้าส้มแล้ว วารุณีก็มองนัทธีอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เธอคิดไม่ถึงจริงๆ จู่ๆเขาก็มีมุมที่เด็กน้อยแบบนี้ด้วย

นัทธีถูกวารุณีมองก็รู้สึกอึดอัด ริมฝีปากบางๆเม้มลง เปลี่ยนหัวข้อไปว่า“คิดดีหรือยังว่าจะย้ายไหม？”

อารัณกับไอริณก็รีบจ้องไปที่วารุณี

วารุณีก้มหน้าลงอย่างครุ่นคิด

เห็นแบบนี้ ป้าส้มก็กลอกตาไปมา โน้มน้าวไปว่า“คุณวารุณี คุณย้ายไปเถอะค่ะ ยังไงคุณก็คบกับคุณผู้ชายแล้ว ต่อไปแต่งงานแล้วก็ต้องย้ายไป ตอนนี้ก็ไปล่วงหน้าไงคะ อีกอย่างที่นั่นก็มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดี ปกติตอนที่พวกคุณไม่อยู่ ก็ไม่ต้องห่วงความปลอดภัยของเด็กทั้งสองคน”

ได้ยินดังนั้น สายตาวารุณีก็สั่นคลอน ในใจก็เริ่มไขว้เขว