บทที่ 281 เตือน

วารุณีแปลกใจหน่อยๆ ไม่ได้อธิบายว่านัทธีไม่ใช่สามีของเธอ ริมฝีปากสีแดงนั้นถามไปว่า“เธอรู้จักเขาเหรอ？”

เธอชี้ไปที่นัทธี

สายตานัทธีหม่นลง ในใจพอใจอย่างมาก กับคำว่า‘สามี’ของเชอรีน

แน่นอนว่า ที่ทำให้เขาอารมณ์เขานั้นดีอย่างมาก ก็คือการยอมรับโดยปริยายของวารุณี

“ไม่รู้จัก”เชอรีนมองนัทธี รีบส่ายหน้า“ฉันแค่เคยเห็นรายงานข่าวของประธานนัทธีในนิตยสารเศรษฐกิจ”

“ที่แท้ก็แบบนี้เอง”วารุณีพยักหน้าทันที

เชอรีนกำฝ่ามืออย่างตื่นเต้น“วารุณี เธอแต่งงานกับประธานนัทธีเมื่อไหร่กันเหรอ？”

“ฉัน......”วารุณีกัดริมฝีปาก ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร

นัทธีวางไอริณลง และก็ปล่อยมือของอารัณ พูดตอบไปว่า“ห้าหกปีแล้ว”

วารุณีมองเขาด้วยความตะลึง

นัทธีก็มองมาพอดี

ดวงตาทั้งสองคู่สบตากัน

วารุณีมองสายตาที่ลึกซึ้งเหมือนบ่อน้ำโบราณคู่นั้นของเขา รู้สึกเหมือนจะจมอยู่ในนั้น

จนกระทั่งเชอรีนตบหน้าผากพูดว่า：“ใช่ ฉันโง่จริงๆ ลูกของพวกเธอโตขนาดนี้แล้ว จะต้องแต่งงานกันนานแล้วแน่นอน ฉันนี่ถามคำถามเกินความจำเป็นจริงๆ”

วารุณีฉีกยิ้มมุมปาก ฝืนยิ้มออกไป ไม่ส่งเสียงใดๆ

เธอจะพูดอย่างไรดีล่ะ？

ถ้าเธอตอบไป คงไม่ชัดเจนหรอกเหรอว่าเธอรีบอยากแต่งงานกับนัทธีน่ะ แต่ถ้าปฏิเสธ ก็หักหน้านัทธีอีก ดังนั้นเงียบเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด

เหมือนจะอ่านความคิดของวารุณีออก สายตาของนัทธีจึงหม่นลงไป ดันเด็กสองคนไปอยู่ตรงหน้ามารุต“คุณดูพวกเขาหน่อย”

“ครับ”มารุตตอบกลับไป

นัทธีหันหน้ามองไปที่วารุณี“คุณเข้าไปกับผม”

“ไปไหน？”วารุณีไม่ได้สติคืนมาในทันที จึงกะพริบตาด้วยความสงสัย

นัทธีเชิดคางไปทางห้องรับรอง

วารุณีตอบรับไป สื่อว่าเห็นด้วย

จากนั้น นัทธีก็โอบเอวของเธอไว้ พาเธอเดินไปที่ห้องรับรอง

เชอรีนมองแผ่นหลังของทั้งสองคน แล้วก็เอาฝ่ามือขึ้นมากุมไว้ด้วยความอิจฉา“ประธานนัทธีรักวารุณีมากเลยนะเนี่ย”

“ใช่ครับ ประธานของพวกเรารักคุณวารุณีมาก”มารุตกอดเด็กทั้งสองมาไว้กับตัว จากนั้นจึงพูดตอบ

เชอรีนตระหนักได้ว่าเขาเรียกไม่ถูกเล็กน้อย จึงขมวดคิ้วหน่อยๆ“ทำไมคุณต้องเรียกวารุณีว่าคุณวารุณีล่ะ เธอไม่ได้แต่งงานกับประธานนัทธีแล้วเหรอ？”

“เอ่อ......”มารุตดูตะลึงไป แล้วจึงตระหนักได้ว่าตัวเองเรียกผิด และก็บอกไม่ได้ด้วยว่านัทธีกับวารุณีทั้งสองคนนี้ยังไม่แต่งงานกัน ได้แต่หัวเราะไปอย่างเขินอาย“ผมชินแล้วครับ เพราะว่าคุณวา......ไม่สิ ตอนที่คุณหญิงอยู่ด้านนอก ชอบให้พวกเราเรียกชื่อเธอตอนทำงาน”

“แบบนี้นี่เอง”เชอรีนพยักหน้า เก็บความสงสัยในใจลง จากนั้นไปเล่นกับเด็กทั้งสองคน

เธอชอบเด็กมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นฝาแฝดที่หน้าตาดีสองคนตรงหน้านี้ ยิ่งทำให้ใจเธอละลาย

มารุตมองเชอรีนที่ไม่สงสัยคำพูดของตัวเอง ก็เช็ดเหงื่อเล็กน้อย รู้สึกโล่งอก

ยังดี ที่ความสามารถในการรับมือกับสถานการณ์ของเขานั้นไม่แย่

ไม่อย่างนั้น ก็จะหักหน้าประธานของตัวเอง ยังไงประธานของตัวเองก็บอกแล้ว ว่าแต่งงานกับคุณวารุณีมาห้าหกปีแล้ว

นึกถึงตรงนี้ มารุตจึงอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ห้องรับรองอย่างถอนหายใจ

ในห้องรับรอง วารุณีปิดประตูเรียบร้อย จึงหันไปถาม：“นัทธี คุณเรียกฉันเข้ามา มีอะไรหรือเปล่า？”

นัทธีไม่พูด ได้แต่มองเธอนิ่งๆ