บทที่ 297 เกี่ยวข้องกับพงศกร

“หนูไม่รู้”วารุณีส่ายหน้า

วรยาขมวดคิ้ว “ลูกไม่รู้？”

วารุณีตอบอืมกลับมาคำหนึ่ง“สุภัทรไม่ได้ตั้งใจจะลักพาตัวหนู เขาแค่อยากจะขวางหนูไม่ให้ไปฟังคำพิจารณาคดีของพิชญา แต่เขาไม่คิดว่า คนที่เขาหามา ก็ถูกคนอื่นใช้เงินซื้อตัวไปอีกที เพราะฉะนั้นคนที่ลักพาตัวหนูจริงๆ ไม่ใช่สุภัทร”

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง！

วรยาทำเสียงฮึดฮัด “ไม่ว่ายังไง เรื่องนี้ สุภัทรก็มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย หากไม่ใช่เพราะเขาหาคนไปขวางลูกเอาไว้ ไม่แน่ว่าลูกก็คงจะไม่ถูกลักพาตัวหรอก”

วารุณีหัวเราะออกมา“ ใครจะไปรู้ แต่คนที่ลักพาตัวหนูจริงๆ หนูก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง”

“บางทีพงศกรอาจจะรู้”จู่ๆนัทธีก็พูดออกมา

วารุณีหันมองไปยังชายหนุ่มทันที “พงศกร？”

วรยาก็มึนงงไปด้วย “แล้วเรื่องนี้พงศกรมาเกี่ยวอะไรด้วย ？”

นัทธีเอนหลังพิงไปที่เก้าอี้“ คุณบอกว่า คนที่ลักพาตัวคุณ กับคนที่เผาโกดังของคุณ อาจจะเป็นคนเดียวกัน ดังนั้นผมจึงได้สืบจากเบาะแสนี้ และพบร่องรอยของพงศกร แม้จะไม่มาก แต่เขาน่าจะรู้อะไรบ้าง และยังไม่ได้บอกคุณ”

“ไม่หรอกมั้ง！”สีหน้าของวารุณีก็เคร่งเครียดขึ้นมา

วรยาก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

นัทธีหรี่ตาลง รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย“ คุณไม่เชื่อผมเหรอ？”

“ไม่ใช่”วารุณีรีบส่ายหน้าให้ทันที“ ฉันแค่แปลกใจมากก็เท่านั้น”

นัทธีเม้มริมฝีปากบางๆของเขา“พงศกรไม่ใช่คนธรรมดา ผมก็เคยบอกคุณไปก่อนหน้านั้นแล้ว ”

วารุณีแย้งกลับไม่ได้

จริงดังว่า ก่อนหน้านั้น เขาเคยบอกเธอแล้ว ว่าพงศกรนั้นไม่ธรรมดา

เพราะเธอไม่เชื่อเอง

“ไม่ได้ ฉันต้องถามพงศกรดู ว่าเขารู้ตัวคนที่จะเล่นงานฉันไหม แล้วทำไมเขาต้องปิดบังคนคนนั้นเอาไว้ด้วย ”

เมื่อพูดจบ วารุณีก็กำลังจะไปหยิบกระเป๋าเพื่อหาโทรศัพท์ของเธอ

นัทธีคว้ามือเธอเอาไว้ “ ไม่มีประโยชน์หรอก คุณถามไปก็ไม่ได้คำตอบ เพราะหากพงศกรเขาอยากจะบอกคุณ ก็คงบอกคุณไปนานแล้ว ที่เขาไม่พูด คุณลองเดาสิว่ามันเป็นเพราะอะไร ？”

วารุณีอ้าปากค้าง ตอบกลับอย่างไม่รู้ตัวว่า“ เพราะคนคนนั้น มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเขา？”

ไม่อย่างนั้นเขาคงจะไม่ปกป้องอีกคนขนาดนั้น

ดวงตานัทธีไหววูบ “ก็อาจจะ”

ที่เธอพูดมันก็คือเหตุผลส่วนหนึ่ง

แต่ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นก็คือพงศกรอาจจะมีผลประโยชน์ร่วมกันกับคนคนนั้น เขาจึงได้ปกป้องคนคนนั้น แต่ชายหนุ่มคิดว่าสิ่งที่เขาคิดอยู่นี้ยังไม่ควรที่จะพูดมันออกไป เพราะหากพูดไปแล้ว ก็ยิ่งจะทำให้บรรยากาศตึงเครียดหนักมากขึ้นไปอีกก็เท่านั้น

เมื่อวรยาเห็นวารุณีอารมณ์เริ่มจะไม่ค่อยดี ก็ปรบมือ แล้วเปลี่ยนเรื่องคุย“พอแล้วพอได้แล้ว ไม่คุยเรื่องพวกนี้แล้ว นัทธี ป้ายังมีอีกคำถามสุดท้าย”

“เชิญครับ”นัทธีดึงมือออกจากหลังมือของวารุณี

วรยามองสำรวจไปยังวารุณีกับเขาสลับไปมา “แหวนที่เราให้วารุณี ป้าเห็นมันแล้ว ก็น่าจะถือว่าขอแต่งงานกันแล้ว แล้วเราคิดว่าพร้อมจะแต่งงานกับวารุณีได้เมื่อไหร่？”

“แม่！”วารุณีไม่คิดว่าที่วรยาต้องการจะถามคือเรื่องนี้ ใบหน้าเรียวเล็กก็เห่อร้อนขึ้นมา เธอแอบชำเลืองมองไปยังนัทธีแวบหนึ่ง อยากจะดูว่านัทธีจะโมโหหรือเปล่า

เพราะวรยาถามคำถามไปแบบนี้ ก็เหมือนกับจะบังคับให้แต่งงานยังไงอย่างงั้น

แต่แล้วความจริงก็ปรากฏ เป็นวารุณีที่คิดมากไปเอง นัทธีไม่ได้โกรธ แต่กลับคิดหนักและจริงจังกับคำถามของวรยา

ครุ่นคิดอยู่ไม่นาน นัทธีก็มองไปที่วารุณี ตอบกลับด้วยแววตาที่จริงจังว่า “ สำหรับผมเมื่อไรก็ได้ แล้วคุณละ？”

วารุณีริมฝีปากขยับไปมา “ฉัน......ฉันไม่รู้......”

นัทธีขมวดคิ้ว เห็นชัดว่าไม่พอใจกับคำตอบของเธอ

วารุณีก็รู้เช่นกันว่าคำตอบของเธอนั้นไม่เป็นที่น่าพอใจมากนักแต่เธอไม่มีทางเลือก เพราะเธอไม่รู้จริงๆ

วรยาเองก็ถูกลูกสาวตัวเองแสดงท่าทีออกมาจนไม่รู้จะพูดยังไง ก็จึงถอนหายใจ“ไม่งั้นก็เอาอย่างนี้ พวกลูกไปจดทะเบียนสมรสกันก่อน เพราะยังไงตอนนี้วารุณีก็ย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านเราแล้ว หากไม่มีทะเบียนสมรส คนอื่นก็จะเอาไปพูดได้ มีทะเบียนสมรส เรื่องงานแต่งงาน ก็ค่อยมาคุยกันทีหลัง พวกลูกมีความเห็นว่ายังไง?”

“ได้ครับ”นัทธีคิดว่าข้อเสนอนี้ของวรยานั้นค่อนข้างดีเอามากๆ

จดทะเบียนสมรสแล้ว เขาก็ยังพอมีเวลาเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงานอีกด้วย

เพราะขอแต่งงานก็ขอไปด้วยวิธีง่ายๆ สำหรับงานแต่งงานของวารุณี เขาไม่อยากจะทำให้มันเรียบง่ายอีก เขาอยากจะทำมันอย่างยิ่งใหญ่ให้กับเธอ