บทที่ 298 ทะเบียนสมรส

ใช่ สิ่งที่เธอถืออยู่ในมือ คือทะเบียนสมรสของเธอกับนัทธี

แม้เป็นเพียงกระดาษใบเดียว แต่พอได้ถือมันไว้ ก็ราวกับเป็นของที่มีน้ำหนักมหาศาล ทำให้เธอเหมือนกำลังอยู่ในความฝัน

นัทธีหันกลับมามองวารุณี “ใช่ คุณแต่งงานแล้ว”

วารุณีเงยหน้าขึ้น สีหน้าก็ยังคงมึนงงอยู่ “ฉัน......ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่เลย”

ฝัน ?

นัทธีเลิกคิ้วขึ้น

จากนั้น เขาก็ยื่นมือไป ออกแรงแล้วหยิกที่ใบหน้าของเธอ

วารุณีก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บ จากนั้นก็จ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ “คุณทำอะไรเนี่ย ？”

“ตอนนี้ยังคิดว่ามันเป็นความฝันอยู่ไหม ? ”นัทธีปล่อยมือ

วารุณีส่ายหัว“ ไม่แล้ว นี่เราแต่งงานกันจริงๆแล้ว เป็นสามีภรรยากันจริงๆแล้วใช่ไหม？”

เธอมองไปที่เขา

นัทธีตอบอืมกลับมาคำหนึ่ง จากนั้นก็ดึงร่างเธอเข้ามาในอ้อมกอด “ใช่ครับคุณภรรยา ”

คำเรียกคุณภรรยานั้นทำเอาวารุณีถึงกับใบหน้าเห่อร้อน หัวใจก็เต้นแรงมากขึ้น จนเธอเองก็ถึงกับอดไม่ได้ที่จะตีไปที่แผ่นหลังของชายหนุ่ม“พอแล้ว ปล่อยได้แล้ว คนเขามองกันใหญ่แล้ว ”

แม้นัทธีจะไม่ได้สนใจว่าจะมีคนมองหรือไม่มอง แต่เขารู้ว่าเธอเป็นคนขี้อาย ดังนั้นก็ไม่ได้สร้างความลำบากใจให้เธอ ปล่อยมือออกจากเธอ จากนั้นก็หยิบเอาทะเบียนสมรสจากมือของเธอมา

“ทำไมคะ？”วารุณีเบิกตากว้าง

นัทธีไม่ตอบ แต่กลับเอาทะเบียนสมรสของตัวเองออกมาด้วย แล้วนำมันมาไว้รวมกัน จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วถ่ายรูปเอาไว้

หลังจากที่ถ่ายรูปเสร็จ เขาก็เอาทะเบียนสมรสเก็บเข้าไว้ด้วยกัน “ผมจะเก็บไว้เอง”

วารุณียกยิ้มอย่างจนใจ “ได้ค่ะ ให้คุณเก็บไว้”

นัทธีเก็บเอาทะเบียนสมรสเอาไว้ จากนั้นก็จูงมือเธอ แล้วเดินไปที่รถ

หลังจากที่ขึ้นมาบนรถ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หันไปหาวารุณีที่นั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับแล้วพูดว่า“ ป้าส้มบอกว่า คืนนี้กลับไปจะมีเซอร์ไพรส์ให้พวกเราด้วย”

“เซอร์ไพรส์？”วารุณีก็ถึงกับแปลกใจ คาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จแล้วจึงถามว่า“เซอร์ไพรส์อะไรคะ？”

“ไม่รู้เหมือนกัน กลับไปคืนนี้ก็รู้ ” นัทธีสตาร์ทรถ แล้วขับรถออกไป

วารุณีพยักหน้าให้ และก็ไม่ได้ถามอะไรต่ออีก

ผ่านไปไม่นาน ก็มาถึงที่บริษัท

นัทธีจอดรถ“ตอนเย็นผมจะมารับคุณ ”

“ค่ะ”วารุณีปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วเตรียมที่จะลงจากรถ

แต่ก่อนที่จะลงไป จู่ๆเธอก็เกิดลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็โน้มตัวไป จูบไปที่ใบหน้าของชายหนุ่ม “แล้วเจอกันนะ คุณสามี！”

คำว่าคุณสามีทำเอาหัวใจของนัทธีไหวสั่น รูม่านตาก็ถึงกับหดเกร็ง ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะได้สติ

หลังจากที่ได้สติ ลูกกระเดือกของนัทธีก็ขยับขึ้นลง เดิมทีอยากจะรั้งตัววารุณีเอาไว้ ให้เธอเรียกคำนี้ให้ฟังอีกสักครั้ง

แต่วารุณีก็ลงรถไปก่อนที่เขาจะได้สติ แล้ววิ่งเข้าไปยังในตึกของสำนักงาน

สุดจนใจ นัทธีทำได้เพียงวางมือลง สายตาที่ลุ่มลึกจ้องมองไปยังตึกของสำนักงานที่ตั้งอยู่ริมถนน

ไม่เป็นไร ตอนนี้ฟังไม่ได้ ตอนกลางคืนค่อยให้เธอพูดให้ฟังอีกครั้ง

เมื่อคิดได้อย่างนั้น นัทธีก็เลื่อนกระจกรถขึ้น แล้วขับรถออกไป

วารุณีเดินเข้าบริษัทไปด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ มีพนักงานเห็น ก็จึงยิ้มแล้วถามว่า“บอส หน้าแดงขนาดนี้ มีเรื่องอะไรดีๆใช่ไหมคะ ？”

วารุณียิ้มอย่างเขินอาย และไม่ได้ตอบกลับอะไร

เมื่อพนักงานเห็น ดวงตาก็เบิกกว้าง “ บอส มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นจริงๆเหรอคะ ？”

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา พนักงานและนักออกแบบคนอื่นๆ ต่างก็หันมองมาด้วยความอยากรู้ ถามวารุณีด้วยเสียงอันเซ็งแซ่ มีเรื่องดีๆอะไรกันแน่

วารุณีสู้เสียงพวกเขาไม่ได้ ก็จึงกระแอมไอออกมาเสียงเบา “พอก่อน เงียบลงก่อน ฉันบอกแล้ว แต่อย่าเอะอะเสียงดังกันไปนะ ”

“ได้ๆ”ทุกคนพากันพยักหน้า

ปาจรีย์เดินเข้ามาจากด้านนอกพร้อมเอกสารในมือ เห็นทุกคนต่างพากันมองไปที่วารุณี ก็เกิดความสงสัยขึ้นมาด้วยเช่นกัน“ นี่พวกเรากำลังทำอะไรกัน ？”

มีคนพูดอธิบาย “คุณปาจรีย์ ทุกคนกำลังอยากรู้ข่าวดีของคุณวารุณีอยู่ค่ะ ”

“ข่าวดี？”ดวงตาของปาจรีย์เป็นประกาย “ฉันชอบฟังอะไรที่มันดีๆที่สุดเลย วารุณี มีข่าวดีอะไรเหรอ？”