บทที่ 314 ไม่มีหลักฐาน

นัทธีเม้มริมฝีปากบางๆ ไม่พูด

เขาก็รู้สึกว่าสิ่งต่างๆในโลกนี้ยากที่จะคาดเดาได้

ตอนเช้า วรยายังพูดคุยหัวเราะกินข้าวเช้ากับพวกเขาอยู่เลย คิดไม่ถึงว่าตอนบ่ายจะไม่อยู่แล้ว เหมือนกับคุณปู่ในตอนนั้นเลย

ก่อนปู่ฆ่าตัวตาย ก็มองพฤติกรรมที่จะฆ่าตัวตายไม่ออก จนตอนที่เขารู้ ก็สายไปแล้ว

“เป็นความผิดของฉัน เป็นเพราะฉัน......”วารุณีจับผ้าห่มไว้ โทษตัวเองอย่างเจ็บปวด

นัทธีได้ยินคำนี้ ก็ขมวดคิ้วแน่น เงยหน้าของเธอขึ้นมา มองใบหน้าเธอที่ร้องไห้เสียใจ ก็พูดเสียงหม่นไปว่า：“นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ พวกเราไม่รู้หรอกว่าต่อไปจะมีอะไรเกิดขึ้น ดังนั้นคุณไม่ผิด！”

ได้ยินคำพูดของเขา ริมฝีปากของวารุณีก็สั่น“แต่ว่า......แต่ฉันมีโอกาสช่วยแม่ฉันแล้ว แต่ฉันกลับไม่คว้าไว้ ฉันปล่อยให้เธอไปตระกูลศรีสุขคําคนเดียว ฉัน......”

คำพูดจากนั้น เธอพูดต่อไปไม่ไหวแล้ว ก้มหน้าลงปิดหน้าไว้

นัทธีถอนหายใจเบาๆ เอาเธอมากอดไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง ปลอบโยนอย่างไร้เสียง

สักพัก เสียงร้องไห้ของหญิงสาวในอ้อมแขนก็ค่อยๆเบาลง

นัทธีก้มหน้าลงมองเธอ เห็นเธอเอาแต่ก้มหน้า เปลือกตามองลง ทั้งตัวเหมือนกับดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา ไม่มีชีวิตชีวาสักนิด ในดวงตาก็ไม่มีประกายใดๆ เต็มไปด้วยความหดหู่ แม้แต่ผมก็กระเซอะกระเซิง ไม่มีประกายสวยงาม

วารุณีในตอนนี้ จะดูมีสง่าราศีเหมือนปกติที่ไหนกัน อย่างกับซากศพที่เดินได้สุดๆ

นัทธีสงสารหน่อยๆ และก็อยากให้เธอมีชีวิตชีวาขึ้นมา แต่เขารู้ ว่ามันยากที่จะเป็นจริง

“นัทธี ตอนนี้แม่ฉันอยู่ไหน？”วารุณีนั่งอยู่ที่เตียงคนไข้ ดวงตาทั้งสองข้างจ้องไปที่พื้นอย่างเหม่อลอย ยักไหล่ขึ้นมา ถามเสียงแหบ

นัทธีลูบผมของเธอ“ในห้องดับจิต”

“ฉันอยากไปดูเธอ”วารุณีจับแขนเสื้อของเธอ

เดิมทีนัทธีไม่อยากอนุญาต แต่จากนั้นก็คิดอีกว่า นั่นยังไงก็แม่ของเธอ สุดท้ายจึงยอม“โอเค ผมจะไปพูดกับพิชิต”

วารุณีตอบอือ และไม่พูดอีก

นัทธีมองเธอแวบหนึ่งอย่างไม่วางใจ เดินออกไปจากห้องคนไข้

ด้านนอกห้องคนไข้ พิชิตกำลังยืนพิงกำแพงด้านนอกสูบบุหรี่อยู่ มองเห็นเขาออกมา ก็ยื่นให้มวนหนึ่ง

ตอนที่นัทธีจะปฏิเสธ เขาก็เอาบุหรี่กลับมา“ฉันลืมไป ตอนนี้แกกำลังรักษาตัวอยู่ สูบบุหรี่และดื่มเหล้าไม่ได้ ดังนั้นฉันสูบเองละกัน”

นัทธีมองเขาอย่างเย็นชา

พิชิตก็ไม่กลัว หัวเราะแล้วเอาบุหรี่เก็บใส่ซอง“เธอฟื้นแล้ว？”

นัทธีพยักหน้าเล็กน้อย“เธออยากเห็นวรยา”

บุหรี่ที่มุมปากพิชิตเกือบจะตกลงพื้น และยังสำลักควันด้วย ไอจนหน้าแดงออกมา สักพักถึงค่อยๆดีขึ้น“แกพูดอะไร？เธออยากเห็นวรยา？”

“อือ”

“ล้อเล่นอะไรเนี่ย เธอไม่กลัวฝันร้ายเหรอ？การตายของวรยา ไม่ดีเท่าไหร่นัก”พิชิตพูดอย่างจริงจัง

นัทธีหันหน้าไปเล็กน้อย มองประตูห้องคนไข้ เหมือนว่าจะมองเห็นเธอ ผ่านประตูที่ปิดแน่นทันที“ไม่เป็นไร นั่นแม่ของเธอ เธอไม่กลัวหรอก”

คำนี้ ทำให้พิชิตพูดไม่ออกทันที ถอนหายใจแล้วพยักหน้า“โอเค งั้นฉันอนุมัติละกัน แกพาเธอไปเถอะ”

“โอเค”นัทธีพูดจบ ก็เปิดประตูห้องคนไข้แล้วเข้าไป

วารุณีเงยตาที่เหม่อลอยคู่นั้นขึ้นมา“เป็นไงบ้าง เขาอนุญาตไหม？”

นัทธีพยักหน้า“อนุญาตแล้ว”

วารุณีไม่พูดอะไร เปิดผ้าห่มออกและจะลงมา

แต่เนื่องจากเธอไม่กินข้าวมาทั้งวัน และร้องไห้ไปอย่างหนัก ทั้งตัวจึงไร้เรี่ยวแรง ดังนั้นพอเท้าแตะพื้น เท้าก็อ่อน ตัวล้มลงไปที่พื้น

ดีที่นัทธีอยู่ด้านข้าง ไม่สามารถทนมองเธอล้มไปได้ ดังนั้นก่อนที่เธอจะล้ม ก็อุ้มเธอขึ้นมา“ผมอุ้มคุณไปเอง”

วารุณีไม่ปฏิเสธ

ตอนนี้เธอไม่มีแรง ไม่ใช่เวลาที่จะมาอวดเก่ง

และก็เป็นเช่นนี้ นัทธีอุ้มวารุณีไปที่ห้องดับจิต

ห้องดับจิตอยู่ที่ชั้นใต้ดินนั้นหนาวมาก แต่วารุณีกลับไม่รู้สึกหนาวข้างในใจเลย