บทที่ 315 ต้องกินอะไรบ้าง

ริมฝีปากซีดขาวของวารุณีขยับเบาๆ“ก่อนที่ยังไม่รู้ความจริงกับการตายของแม่ฉัน ฉันจะไม่ฝังศพให้แม่！”

ไม่งั้น แม่ก็คงไม่ยินดีนัก！

นัทธีเข้าใจอารมณ์ของเธอดี จึงไม่แปลกใจกับการตัดสินใจของเธอ

ตอนนั้นที่คุณปู่เสียชีวิตเขาก็เป็นแบบนี้ ลังเลไม่ยอมจัดงานศพให้คุณปู่

สุดท้ายก็เป็นญาติพี่น้องตระกูลไชยรัตน์พวกนั้นที่ร่วมกันเกลี้ยกล่อมเขา เขาจึงตอบตกลง

กลับไปที่ห้องคนไข้ วารุณีล้างหน้าและมือด้วยน้ำเย็นเสร็จ ก็นอนลงบนเตียง หลับตาลง

นัทธียืนอยู่ข้างเตียง“อย่าเพิ่งนอน กินอะไรสักหน่อยก่อนแล้วค่อยนอน ผมให้มารุตไปซื้อมาแล้ว”

“ไม่ล่ะ ฉันกินไม่ลง และก็ไม่มีอารมณ์กินด้วย”วารุณีส่ายมืออย่างอ่อนล้า ใบหน้าเล็กๆเท่าฝ่ามือนั้น เต็มไปด้วยความเศร้าโศกหมดอาลัย

นัทธีทนมองสภาพของเธอไม่ไหว หลังจากหรี่ตาลงแล้ว ก็ดึงมือของเธอขึ้นมา แล้วดึงเธอขึ้นมาจากเตียงคนไข้

วารุณีคิดไม่ถึงว่าจู่ๆเขาจะลงมือกะทันหัน ก็ตกใจ ลืมตาขึ้นมา“คุณทำ......”

“ประธาน ซื้อข้าวมาแล้วครับ”เธอพูดไปได้สองคำ ก็ถูกมารุตที่เข้ามาจากด้านนอกประตูตัดบท

นัทธีตอบอือ รับกล่องข้าวในมือมารุตมาเปิด แล้วยื่นให้วารุณี“กิน！”

วารุณีส่ายหน้า“ฉันกินไม่ลงจริงๆ！”

“กินไม่ลงก็ต้องกิน！”ริมฝีปากบางๆของนัทธีเม้มแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการออกคำสั่ง

ในใจของวารุณีก็โกรธขึ้นมาทันที เงยเบ้าตาแดงก่ำนั้นขึ้นมามองเขา“นัทธี คุณรู้อยู่แล้วว่าแม่ฉันเสียชีวิต ตอนนี้อารมณ์ฉันเป็นอย่างไร ยังจะให้ฉันกินข้าวอีก คุณ......”

“ถ้าคุณอยากพลังกำลังดีๆไปสืบความจริงของการเสียชีวิตแม่คุณ คุณก็กินข้าวอย่างเชื่อฟัง！”นัทธีตัดบทเธอเสียงหม่น

วารุณีอ้าปากเล็กน้อย แต่พูดอะไรออกมาไม่ออก

ใช่สิ เขาพูดถูก ถ้าเธอไม่กินอะไร ก็ไม่มีกำลังสืบเรื่องพวกนี้ และยังไม่มีพลังไปจัดการงานศพแม่ด้วย

คิดแบบนี้ วารุณีก็ปิดปาก แล้วร้องไห้อีกครั้ง ทัศนคติ ก็ไม่แข็งกร้าวยืนหยัดอีกต่อไป

นัทธีรู้ว่าตัวเองพูดโน้มน้าวเธอได้ ก็ถอนหายใจเบาๆ จับมือที่เธอปิดหน้าไว้ออกมา เอาตะเกียบคู่นั้นยัดใส่มือเธอ เสียงอ่อนโยนขึ้นมา“รีบกินเถอะ เพื่อแม่ยาย คุณจะล้มไม่ได้ เข้าใจไหม？”

วารุณีกัดริมฝีปาก ตอบอือออกไปอย่างครวญคราง

นัทธีเอากล่องข้าวยื่นให้เธออีกครั้ง

ครั้งนี้ วารุณีไม่ปฏิเสธอีก รับมาอย่างมือสั่นๆ จากนั้นร้องไห้ไป กินไป

ถึงแม้จะเสียใจไม่อยากอาหารแค่ไหน เธอก็ทนต่อความรู้สึกอยากอาเจียน กลืนข้าวลงไปในท้อง

แต่กินไปได้ประมาณครึ่งหนึ่ง นัทธีก็เอากล่องข้าวออกมาจากมือของวารุณี“โอเคไม่ต้องกินแล้ว คุณไม่ได้กินทั้งวัน จะกินมากไปทีเดียวไม่ได้ พักผ่อนเถอะ”

วารุณีไม่คัดค้านใดๆ ดึงผ้าห่มมาแล้วนอนลงไปอย่างเชื่อฟัง จากนั้นหันข้าง เอาหลังชนนัทธี

นัทธีเอากล่องข้าววางไว้ข้างๆ ไม่รบกวนเธอ หันกลับออกไปเบาๆ

“ประธาน คุณผู้หญิงหลับยัง？”มารุตถาม

นัทธีปิดประตูห้องคนไข้“หลับแล้ว คุณออกไปก่อนเถอะ สองวันนี้ผมต้องอยู่กับเธอ เรื่องที่บริษัทคุณก็ดูแลก่อน มีอะไรโทรหาผม”

“เข้าใจแล้วครับ”มารุตตอบรับ แล้วบอกลา

เขาเพิ่งไปไม่นาน ป้าส้มก็จูงเด็กทั้งสองมา

ป้าส้มก็เป็นหนึ่งในคนที่รู้ว่าวรยาเกิดเรื่อง ตอนที่วารุณีหมดสติ นัทธีโทรบอกเธอ ก็เพื่อให้เธอไปรับเด็กๆที่โรงเรียนอนุบาลตอนบ่าย เพราะว่าพวกเขาไม่ว่าง

ดังนั้นป้าส้มไปรับเด็กทั้งสองคน แล้วก็รีบพาเด็กทั้งสองมา

“คุณผู้ชาย”ป้าส้มมองนัทธี กำลังจะพูดอะไร

เด็กทั้งสองคนสะบัดแขนของเธอ วิ่งไปที่นัทธี

“พ่อ ยายผมเป็นอะไร？”ดวงตาของอารัณแดงก่ำ ยืนอยู่ตรงหน้านัทธี เงยหน้าเล็กๆขึ้นมา รีบถามออกไป

ไอริณก็เช่นกัน